Vers van de pers: Mondzorg


Het kostte een jaar studie en werk, vooral voor de auteur en eindredacteur, Dyonne Broers.

Dyonne is angsttandarts en tandarts gehandicaptenzorg. Tevens is ze directeur zorg bij de Stichting Bijzondere Tandheelkunde in Amsterdam.

Als orthopedagoog werk ik al jarenlang met haar samen als het gaat om behandeling van patiënten met een verstandelijke beperking of met andere complexe problematiek.

SBT is dan ook één van mijn werkgevers. Na een ongewenst oponthoud van negen maanden (als gevolg van een ongeval) ga ik daar maandag weer aan de slag.

Mondzorg bij mensen met een beperking is een echt standaardwerk geworden, volop medische informatie, aandacht voor pedagogische aspecten en communicatie, tandheelkundige diagnostiek, specifieke vraagstukken bij bepaalde syndromen, terwijl ook juridische aspecten een plek krijgen (bijvoorbeeld: mag je iemand tegen zijn wil in behandelen?).

Van 10 tot 10 met melatonien

Vandaag heb ik een gat in de dag geslapen.

Maar dat niet alleen. Ik heb het klokje rond geslapen.

Gisteravond was ik eigenlijk niet meer in staat om iets te lezen of zelfs maar om televisie te kijken. De harde schijf van mijn hoofd zat gewoon vol.

Om half tien naar bed gegaan. Om tien uur sliep ik. Ik heb zelfs niet gemerkt dat mijn wettige huisgenote Tineke van de trap is gevallen… Ze ging op kousenvoeten de trap op. Dat had ze niet moeten doen… Als ze had geroepen had ik het hopelijk wél gehoord…

Om 3 uur was ik klaarwakker. De lichamelijke vermoeidheid was er uit, en mijn hoofd bedacht alweer allerlei plannen. Dat was niet de bedoeling. Ik nam 5 tabletjes melatonine en viel binnen een kwartier in een ontspannende slaap waaruit ik pas om tien uur ontwaakte.

Nee, ik was niet te laat op mijn werk. Vandaag moet ik thuis een cursus voorbereiden. De komende maand moet ik verschillende cursussen geven in Amsterdam en in Zeeland. Vandaag moeten de readers af zijn…

En wat die melatonine betreft: het is een lichaamseigen stof. Als je te druk bent in je hoofd maak je te weinig melatonine aan om de drempel naar de slaap te kunnen maken. Je kunt je levensstijl aanpassen, maar dat lukt niet altijd. Zelf melatonine toevoegen is het alternatief…

Van zonsopkomst tot zonsondergang

Ik vertrek tegenwoordig van huis in het donker en ik kom thuis als het alweer donker is.

Maar op het station van aankomst en vertrek op drie van mijn werkdagen is het nog niet donker of niet donker meer. Ergens onderweg tussen Alkmaar en Hoorn passeer ik de grens tussen dag en nacht.

Vanmorgen kleurde de opkomende zon de lucht felrood en zette het station van Hoorn in een surrealistisch licht.

“Ochtendrood, regen in de sloot”. Maar die voorspelling kwam niet uit. Vandaag regende het niet.

Wel was het bewolkt toen ik weer in de trein terug naar huis stapte.

Rechts staan wagons van de Hoornse Stoomtram Maatschappij. Voorlopig werkloos, want het seizoen is voorbij.

Boek, Trein, Fiets & Bedumse klei


Een lezer wilde weten waar ik de nieuwe kopfoto heb gemaakt.

Welnu, die kopfoto maakte ik gisteren tussen Groningen en Bedum. De klei werd net omgeploegd door een plaatselijke agrariër.

De fiets is mijn grijze Batavus Weekend die ik aanschafte nadat ik door mijn beschadigde been geen herenfiets meer kon bestijgen. Inmiddels kan dat wel weer, maar het voelt toch nog vertrouwd op dit damesfietsje met kleiner frame en lage instap. En ik kom er een eind mee, meer dan 150 km. op een dag…

Na een hele reeks intensieve werk & bezoekdagen wilde ik als buffer één dag vrij. Maar ik moest nog wel een boek bestuderen t.b.v. een cursus die ik geef. Bovendien moet ik dat boek ook nog eens recenseren.

De oplossing: stap in de trein, maak een lange treinreis, lees dat boek, stap uit, maak als beloning een fietstocht, stap weer in de trein en lees weer een stuk uit dat boek. Zo bedacht, zo gedaan.

Op de buienradar had ik gezien dat alleen de provincie Groningen het droog zou houden. Dus het werd de trein naar Groningen. In Assen had ik de geplande bladzijden uit en stapte ik op de fiets. Zigzaggend over allerlei door bomen omzoomde wegen kwam ik uiteindelijk in de weidse openheid van het Groninger land uit, voor mij één van de mooiste gebieden van Nederland.

De fietstocht eindigde op station Bedum. Daar nam ik de trein(en) terug naar Alkmaar. Toen had ik het boek ook uit. Nu de recensie nog schrijven…

Sanomedia Digital zwijgt in alle talen

Inmiddels is mijn web-log twee maanden uit de lucht.

Een actie die een nacht of misschien een etmaal zou duren blijkt volkomen uit de hand te zijn gelopen.

Sinds 14 oktober is er geen update verschenen over de werkzaamheden. De bloggers moeten maar raden,

En op een hernieuwde vraag aan het adres van Sanomedia heb ik opnieuw geen antwoord gekregen…

Muammar Kadafi en de NCPN

Af en toe laat een medereiziger in de trein stukken van de NCPN liggen.

De NCPN is de Nieuwe Communistische Partij Nederland. Deze leden voelden zich niet thuis binnen het softe klimaat van Groen Links, ze missen de geharnaste taal van een stevig partijkader.

Van de voorloper, de CPN, heb ik destijds heel wat gelezen. Die partij was op een gegeven ogenblik zelfs de tweede partij in het stadsdeel waar wij woonden. Bovendien was een aantal medestudenten actief binnen de CPN.

Wat mij destijds verbaasde was hoe blindelings de leden van de CPN vertrouwden op de heilstaten achter het IJzeren Gordijn. Kritiek op die regimes was niet toegestaan. Als je het toch waagde op te merken dat er daar het één en ander mis was inzake de mensenrechten kon je uit de partij worden gestoten. Een verbanning naar de Goelag Archipel zat er in Nederland niet in.

Een paar maanden geleden las ik een artikel over de opstand in Libië. Muammar Kadafi was een groots leider die er voor zorgde dat de olie-inkomsten bij het volk terecht kwamen. De opstand werd gesponsored door het rijke westen dat de oliebronnen veilig wilde stellen.

Van dat laatste vrees ik inderdaad dat de belangstelling van het westen voor Libië mede veroorzaakt wordt door de oliebronnen. Van de wind alleen kunnen we niet leven. Maar waarom wordt er over de misdaden van Kadafi gezwegen? Was hij echt zo’n groots staatsman? Inmiddels weten we dat tienduizenden, zeker als ze niet tot bevriende stammen behoorden, jaren lang gemarteld en vaak gedood werden.

In het nieuwer manifest van de NCPN is het toch een beetje tot de dames en heren van de partij doorgedrongen dat Kadafi niet alleen maar aardig was. Hij was volgens dat manifest een autoritair alleenheerser geworden, die niettemin steun behield onder grote delen van de bevolking.

Ook dát is wat ik hoorde binnen de CPN. Er mocht uiteindelijk wel wat kritiek geuit worden op de regimes achter het IJzeren Gordijn, maar het waren toch wel democratische regimes die de steun hadden van grote delen van de bevolking. Hoe de verkiezingen waren georganiseerd, daar mocht je weer geen vregen over stellen…

De vraag is waar die steun voor de regimes achter het IJzeren Gordijn en voor Kadafi op was gebaseerd. Vermoedelijk alleen maar op angst. Maar dat wilden de partij-ideologen van de CPN en nu van de NCPN niet horen. Een kwestie van goed praten wat krom is en het schoonvegen van je eigen straatje…

Moeder 89


Het was een meerkeuzeweekend.

Zondag vierde mijn moeder haar 89e verjaardag, mijn zwager zijn 65e verjaardag en onze schoondochter haar (en laat ik dát nou niet zeker weten…) verjaardag.

Ik besloot naar mijn moeder te treinen. Helaas was ze behoorlijk ziek. Het begon met een longontsteking maar er kwamen allerlei andere infecties bij. Daardoor is ze al een week lang te moe om op haar benen te staan.

De verjaardag werd niet gevierd. “Zo rustig heb ik het nog nooit gehad.” zei mijn moeder. Alleen een paar kinderen wisselden elkaar af. De hele week is er overdag en ’s nachts één van de kinderen in huis.

Ik was ’s middags en aan het begin van de avond in Maassluis. Mijn moeder sliep een groot deel van de tijd en af en toe was het even tijd voor een gesprekje.

Ondertussen konden we samen nog wel genieten van een mooie zonsondergang boven de Nieuwe Waterweg.

Van mijn sokken gereden


De vaste lezers weten het wel.

Op 20 februari werd Henk50 van zijn sokken en zijn fiets gereden. Ik had een bord niet gezien waar op stond dat ik over moest steken. De automobilist stopte niet voor een stopbord. Het gevolg was een forse klap waarbij ik een complexe beenbreuk opliep.

De klap was zó hevig dat mijn trapper omgebogen was tot in de spaken, mijn been was daar klem tussen geraakt. De auto had aan de linkerkant een compleet gat in de carrosserie opgelopen.

Toch heeft de automobilist mij aangeklaagd omdat ik zijn auto stuk heb gemaakt. Daarom moet ik voor de rechter in Euskirchen (Duitsland) verschijnen om mij te verantwoorden voor mijn onverantwoorde fietsgedrag.

De automobilist beweert dat het heel dom van mij was om verkeerd over te steken. Hij is zelf ook fietser en hij weet ook dat hij daar over moet steken. Dat de situatie voor een ter plekke onbekende fietser wat ingewikkelder kan zijn heeft de meneer niet in zijn denkrepertoire opgenomen.

De automobilist beweert dat hij niet hard reed (wat ik wel beweer), dat hij gestopt is voor het stopbord om naar links en naar rechts te kijken, dat zijn motor daarbij afsloeg en dat hij de motor weer aan de praat kreeg en toen weer ging rijden.

Ik zat te trillen toen ik die brief las. Wat is dat voor een vreemde redenering, bovendien volgens mij volledig buiten de waarheid.

a) als hij stil stond had ik des te meer reden om te veronderstellen dat ik voorrang had
b) als hij stil stond, hoe kan ik dan zó hard van mijn fiets afgeschoten zijn dat de trapper in de spaken zat en dat er een compleet gat in de carrosserie zat.

c) als hij stil stond, hoe kan hij dan links de schade hebben opgelopen aan zijn auto? (ik was hem dus al grotendeels gepasseerd). Hij heeft dan dus gas gegeven op het moment dat ik voor zijn auto langs fietste. Dan klopt het niet als hij (tegen de politie) zegt dat hij mij niet gezien heeft omdat ik op het fietspad fietste.

Soms denk ik wel eens: ‘was ik maar gewoon door de gladheid gevallen’. Dan was het gewoon mijn eigen schuld.

Nu word ik aangeklaagd en als een domme onoplettende fietser neergezet terwijl de automobilist minstens zoveel boter op zijn hoofd heeft…

Herfstsferen

Over een week is het ’s avonds donker als ik uit mijn werk kom.

Maar nu kijk ik vanuit mijn comfortabele zitplaats in de dubbeldekker nog uit over het weidse Noordhollandse landschap in herfsttinten.

Helemaal scherp is de foto niet, maar dat heb je in het schemerlicht vanuit een rijdende trein.

Dit is de Ringsloot van de Berkmeer, tussen Obdam en het snelgroeiende Heerhugowaard…