Bukken!


Voor Ron had ik een DVD gemaakt met beelden vanuit de trein.
We zaten het eerste stukje te kijken.
Daar duikt de trein de tunnel in.

Tot mijn verbazing dook Ron helemaal in elkaar.
Hij had zich zó ingeleefd in de beelden dat hij dacht dat het echt was en dat hij zijn hoofd zou kunnen stoten.

Dat is een verschijnsel dat je ziet bij jonge kinderen. Voor hen lopen fantasie en werkelijkheid nog sterk door elkaar heen.

Maar je ziet het ook bij sommige volwassen mensen met een stoornis binnen het autistisch spectrum. Zoals bij Ron.

Géén Elfstedentocht

Ruim een week voordat de vorst Nederland binnen viel kwam een optimistische Fries in een weerprogramma.

Hij wist zéker dat de Elfstedentocht door zou gaan. Ook in 1956 was het op 31 januari gaan vriezen, dat zou nu weer gebeuren…

Ik was verbaasd over de zekere houding van die meneer. Was dat bluf, of geloofde hij er echt in? In ieder geval was het wel rond 31 januari al stevig aan het vriezen. Dus hij leek gelijk te krijgen.

Alleen gaat de Elfstedentocht dit jaar wat mij betreft niet door. Dat ligt niet aan de schuifmachine die bij Balk door het ijs is gezakt. Ik vraag me af waar de bestuurder is gebleven. Dat vermeldde het Journaal niet.

Maar dat de Elfstedentocht voor mij niet door gaat komt door een bericht in de krant. “Door schaatsen belanden veel 55-plussers in het ziekenhuis.” Bovendien zijn de blessures bij ouderen acuter en ze hebben brozere botten. Vaak moeten ze ook een paar dagen in het ziekenhuis blijven.

Wat mij betreft als 60-plusser dus géén Elfstedentocht. Ik ben een groot gevaar op het ijs.

Bomen tellen…

Ik bezocht hem in het Huis van Bewaring.

Zijn detentie zat er bijna op. Maar het was wel gewenst dat hij -eenmaal buiten de gevangenis- begeleid werd om wat meer structuur in zijn leven te krijgen.

Vanuit het dossier wist ik wel ongeveer wat er gebeurd was. Maar het is altijd handig om nog eens te checken hoe iemand zélf tegen de oorzaak van zijn detentie aan kijkt.

Hij vertelde het verhaal alsof het een vreemde was overkomen. Alsof het iets was dat onvermijdelijk was geweest. Alsof hij geen enkele invloed had.

Hij had besloten om in een park te gaan wonen. Dat was voordeliger. Maar hij wilde wel een uitkering, om een beetje te kunnen eten en roken. Maar toen hij een uitkering aan vroeg kon hij geen adres opgeven. En om een uitkering te krijgen moet je een woon-adres hebben. Maar ja, hij woonde onder een boom.

Toen was hij naar het park terug gegaan. Vanaf de hoek van de ‘grote straat’ had hij alle bomen geteld. En toen om de hoek naar de plek waar zijn tent was.

Toen was hij weer naar ‘die sociale dienst’ gegaan en hij had daar opgegeven dat hij 37 bomen van de hoek en dan 22 bomen in het bos woonde. Maar de sociale dienst zei dat dat geen adres was.

Daarom kreeg hij geen uitkering. Maar hij kreeg wel honger. En als je honger hebt steel je wel eens een brood. Maar toen had de politie hem opgepakt. Daarom zat hij nu in de gevangenis.

Het was logisch en onvermijdelijk, het kon niet anders.

Maar, zei hij, het is hier best. Het is hier warm, het is hier droog en je krijgt er eten en drinken. Dus zo gek is de gevangenis nog niet…

Winterbanden op de fiets


Vanmorgen uit de kerk fietste ik nog even de weidse Egmondermeer in.

Sommige mensen wilden weten waar dit risicovolle gedrag op is gebaseerd.

Welnu: in de eerste plaats op ervaring. Tijdens de vorige winter ben ik één keer op de fiets frontaal op mijn gezicht gegaan en vier keer lopend. Terwijl ik veel vaker fietste. Daar blijkt dus uit dat lopen (voor mij) riskanter is.

Daarnaast kan ik vermelden dat we één van onze fietsen hebben laten voorzien van winterbanden. Het zijn wel universele banden (d.w.z. zonder ‘spijkertjes’). Het voordeel van die universele banden is dat je er ook ik de zomer gewoon mee kunt fietsen (het trapt nauwelijks zwaarder). Het nadeel is dat ze slechts beperkt tegen gladheid beschermen: ze bieden grip op een sneeuwdek, maar niet op een ijsvlakte (bevroren sneeuw of ijzel). Met de ‘spijkerbanden’ schijn je in principe de Elfstedentocht over het ijs te kunnen fietsen. 

In ieder geval ben ik met deze banden over een afstand van ruim 10 kilometer nog niet op mijn kalende knar terecht gekomen…

Winters Alkmaar


Op de wallen van de voormalige vesting Alkmaar staat deze molen.
Hij werd gebouwd in 1769 als korenmolen. Omdat hij later door een zekere meneer Piet werd gekocht heet deze molen (nog altijd) de Molen van Piet.
Ik fietste er gisteren langs en vond het een mooi plaatje om even te ‘schieten’.

Aan de zuidkant van de voormalige vesting ligt de Oudegracht. Het is een gracht van meer dan een kilometer lengte over de volle lengte van de oude stad. Ik vind het de mooiste gracht van Alkmaar vanwege de afwisselende meestal historische bebouwing die allerlei verrassingen met zich mee brengt.

De Oudegracht was nu eigenlijk een Koudegracht. Maar wel mooi, zo’n winters plaatje.

Kippe(n)vel


Buiten vriest het alweer ruim tien graden.

Binnen zit Henk50 een blogje te typen.

Aan het woord was thermofysioloog Hein Daamen. Ik had nooit van een thermofysioloog gehoord, maar zo’n vak bestaat dus.

Daamen vertelde in Pauw en Witteman dat een mens eigenlijk een tropisch dier is. Hij kan niet tegen de kou, zelfs de eskimo niet.

Een prachtige omschrijving van Daamen over de werking van kippenvel was deze: “Kippenvel is de ultieme poging van de mens om de weinige vacht die hem nog rest overeind te zetten.” Zo had ik het nog niet bekeken.

Volgens Daamen hebben de eskimo’s kortere vingers omdat ze dan minder warmte verliezen. De negers hebben lange vingers omdat ze veel warmte kwijt moeten raken. Dat heeft zich in de loop van vele eeuwen zo ontwikkeld.

Ik heb lange vingers. Eigenlijk moet ik dus verhuizen naar een warmer land…

Brrrr!

         Zo zag vanmorgen de kaart van de gevoelstemperatuur er uit.

Die verschilde overigens niet veel met de kaart van de daadwerkelijke temperaturen. Zo was het in Berkhout (bij Hoorn, en 2 km. van één van mijn werkplekken) op de thermometer min 21,9 (om 8.20 uur). 

Twee jaar geleden viel mij dit verschijnsel ook op. Toen zette ik de vermoedelijke oorzaak op de foto… Het IJsselmeer was bezig dicht te vriezen. Volgens mij veroorzaakt dat zo’n koudeput.

Vandaag ga ik niet naar mijn werk, daar. Er rijden geen treinen, ik vind het nu toch wat te koud om 30 km. te fietsen, mijn been wil ik niet nóg een keer breken en als laatste smoes: ik ben gewoon vrij…

Sneeuwtreinen

Gistermiddag had ik een afspraak in Baarn.

Ondanks de sneeuw leek het treinverkeer redelijk te lopen. Dus ik dacht: als het sneeuwfront voorbij is loopt het allemaal helemáál weer als een trein…

De trein die ik wilde nemen had een aanzienlijke vertraging: 19 minuten, Maar dat hadden ze eigenlijk allemaal. Dan is de hele dienstregeling gewoon 19 minuten opgeschoven. En omdat je tegenwoordig gewoon thuis op internet kunt kijken hoe laat de trein het station binnen komt hoef je ook niet bijna 20 minuten te kleumen op het perron.

Onderweg kon ik genieten van een wit winters landschap. Op de bovenste foto aan de rand van Alkmaar, op de tweede foto ter hoogte van Castricum (met op de achtergrond de duinen).

Na Uitgeest ging het wat trager, we bleken achter een stoptrein te boemelen. En die stoptrein was ook nog eens de beruchte nieuwe Sprinter die met name bij vorst allerlei problemen vertoont. De trein zit zó boordevol techniek dat bijna niemand meer weet hoe technische problemen opgelost moeten worden. Achter deze sprinter boemelden we Wormerveer voorbij. Ten zuidwesten van Wormerveer is nog een laatste stukje natuurgebied behouden gebleven (zie de foto hier onder). 

In Zaandam was het einde verhaal voor de Sprinter. Alle reizigers moesten overstappen op de Intercity naar Nijmegen (daar zat ik in). Toen was het niet meer voor iedereen een Intercity, voor sommige mensen werd het een Interstaattie.  

Met 36 minuten vertraging reed de Intercity stati0n Amsterdam Centraal binnen. De conducteur riep om dat we dankzij deze vertraging allemaal de helft van ons treinkaartje terug konden vragen. Voor mij is het de eerste keer sinds de nieuwe dienstregeling. Terwijl ik toch bijna dagelijks in de trein zit. Die nieuwe dienstregeling rijdt voor mij dus als een trein…

Helaas was het in Amsterdam Centraal voor mij ook einde verhaal. Er reden geen treinen naar Utrecht Centraal. Ik kon nog wel met de Fyra naar Rotterdam, of met een stoptrein naar Hoofddorp, maar dat was de bedoeling niet. Baarn heb ik dus niet gehaald.

De zon ging ondertussen onder achter de Amsterdamse grachtenpanden (te zien op de onderste foto, genomen vanuit de stilstaande trein op Amsterdam Centraal).

Na een uur besloot ik mijn pogingen op te geven en terug te gaan richting Alkmaar. Na twee uur wachten & treinreizen (via een zelfbedachte route over Hoorn, want de informatie leverde geen enkele informatie) was ik weer thuis.