Bedpoes


Vanwege haar sociaal-emotionele ontwikkelingsniveau heeft Poes nog geen eigen geweten.

Toch spreken we haar af en toe aan op gedragingen die niet door de huisbeugel kunnen.

Een deel van die door ons niet gewenste gedragingen is overigens inmiddels verdwenen. Niet zozeer omdat Poes inmiddels precies weet wat er wél en wat er niet mag. Maar omdat ze te oud is geworden. Ze kán bijvoorbeeld gewoon niet meer op het aanrecht springen: het is te hoog voor onze bejaarde Poes.

Maar af en toe knijp ik een oogje dicht. Bijvoorbeeld als Poes in een bed gaat liggen. Dat ziet er gewoon té schattig uit…

Advertenties

Disfunctionele gezinnen (1)

Op verzoek in de herhaling: het thema van de disfunctionele gezinnen.

In de jaren ’70 ontdekte men dat er in gezinnen waar één van de ouders verslaafd was aan alcohol vaak sprake was van vaste gezinspatronen. De gezinsleden pasten hun leven aan aan het onder één dak moeten leven met een alcoholist (bijv.: in het weekend geen vriendjes, want dan dronk vader extra veel; als de moeder alcoholiste was deed vader de boodschappen). Over het alcoholmisbruik werd in huis en naar buiten toe gezwegen.

Er vond dus geen confrontatie plaats met de feitelijke oorzaak van de problemen en de pijn werd niet benoemd. Opvallend was dat de kinderen uit het gezin later vaak eveneens een relatie kregen met een partner die verslaafd was of verslaafd raakte.

Recenter onderzoek toont aan dat deze patronen zich ook in andere gezinnen voor doen. Kenmerkend is de dwangmatige manier waarop de gezinsleden proberen om de onderhuidse emotionele pijn in hun leven maar niet te hoeven voelen.

We noemen deze families: disfunctionele gezinnen. En- net als bij alcoholverslaving- zien we dat de problemen zich vaak van generatie op generatie voortslepen.

Onderlinge afhankelijkheid

Typerend voor disfunctionele gezinnen is de onderlinge afhankelijkheid (codependency), die in schril contrast staat met de onderlinge verbondenheid die kenmerkend is voor gezonde gezinnen. Vanwege hun chronische emotionele pijn zoeken de gezinsleden naar manieren om te kunnen overleven.

Om zo min mogelijk pijn te ervaren raakt men in de ban van het ‘moeten’. Altijd aan het werk, alles doen om maar aardig gevonden te worden, dwangmatige gedachten en handelingen, perfectionisme.

Binnen het gezin valt vooral de spanning op, relaties zijn eigenlijk altijd beladen. Een kind probeert het maximale te presteren, maar het is toch niet goed genoeg. Een gezinslid moet zijn excuses aanbieden, maar op het moment dat hij dat doet volgen weer nieuwe eisen.

Ook naar buiten toe valt vaak de kritische toon op: het is nooit goed genoeg.

Ondanks alle goede bedoelingen

Zijn de ouders in deze gezinnen niet aardig? Zijn ze erop uit om hun kinderen tekort te doen? Vaak gaat het om goedwillende ouders die er alles voor over hebben om hun kinderen een fijn leven te bieden.

Het probleem is dat de ouders ‘van binnen’ niet gelukkig kunnen zijn. Ze willen persé gelukkig worden, volgend jaar gaat alles beter, maar ze bereiken dat doel (op deze manier) niet.

Naar buiten toe lijkt vaak alles goed, van binnen functioneert het gezin als een minimaal ingericht huis. Niet door verkeerde bedoelingen van de ouders, maar vanwege het onvermogen om lief en leed met elkaar te delen.

Autisme en kleuren

Mensen met autisme zijn meestal uitgesproken beelddenkers.

Maar mensen met autisme hebben ook vaak de neiging om woorden letterlijk te nemen.

Als je de combinatie van die twee eigenschappen maakt zou je kunnen verwachten dat een autistische automobilist denkt dat op deze weg (alleen) rode auto’s geen zwarte auto’s in mogen halen.

Voor de zekerheid heeft de wegbeheerder er dus ook maar een toelichting onder geplaatst…

Symposium Gentle Teaching in Purmerend

Kun je op basis van gelijkwaardigheid met mensen omgaan?

John McGee is de grondlegger van de zogenaamde Gentle Teaching. Over zijn visie zal ik nog een paar keer schrijven.

Maar wie hem in levenden lijve wil horen en zien: hij komt weer naar Nederland. Twee dagen lang bezoekt hij één van de organisaties waar ik aan verbonden ben. 

De derde dag is een congresdag die breed toegankelijk is.

Omdat ik meen dat de visie van de Gentle Teaching goede ingangen biedt voor een menswaardig(er) zorg deze keer wat reclame op mijn weblog…

Met de nek aangekeken


Bij de Amstelveenseweg in Amsterdam was maar één van de zes OV-chip poortjes in werking.

Honderden mensen spoedden zich uit de twee metro’s die tegelijkertijd op dit station aan kwamen.

Het gevolg was een lange rij. Ik miste maar liefst drie trams.

Maar omdat ik achteraan stond (mijn been wil nog niet zo snel) werd ik ook nog eens door iedereen met de nek aangekeken…

Praatjes vullen geen gaatjes

Als je er goed over nadenkt kom je vast tot de conclusie dat het een hele klus is om gesproken woorden goed te begrijpen.

Je hoort de zin “Zodra het droog wordt stappen we op de fiets.”

Een gewone zin. Ik had ook een zin met woorden kunnen nemen die voor meerdere uitleg vatbaar zijn. Maar dit is een redelijk concrete zin.

Maar hoe pak je als kind de betekenis van die zin op? Het is een hele rij woorden die samen een betekenis vormen. Maar zodra je een woord gehoord hebt is het alweer verdwenen. Dan moet je alweer naar het volgende woord luisteren en daar weer betekenis aan geven.

Maar stel je nu eens voor dat je dat eerste woord niet begrijpt. En dat je daar even extra over na wilt denken wat dat woord betekent… Dan hoor je de rest van de zin al niet meer…

Dát is o.a. het probleem voor veel mensen met een stoornis binnen het autistisch spectrum. Onze taal klinkt hen als chinees in de oren. “Jullie spreken een andere taal dan ik kan begrijpen” schrijft Gunilla Gerland in haar boek ‘Een echt mens’. En als er dan ook nog eens een los woord tussen zit dat ze niet begrijpt, en, blijft ze daar vaak op steken. Zodat ze de rest van de zin niet meer hoort.

Trouwens, er zijn mensen met autisme die eigenlijk alleen het laatste woord horen. “Wil je koffie of thee?” Het antwoord is: thee. En dan denken wij dat we de cliënt hebben laten kiezen…

Vandaag geef ik aan mensen die werkzaam zijn in de tandheelkunde een dag cursus over autisme. Daar zal het ook weer gaan over dat moeizame begrijpen van de taal.

Probeer maar eens mondeling uit te leggen hoe je veters moet strikken. En vraag vervolgens aan de ander of hij het allemaal heeft begrepen…

“Beneden is klaar” zei de tandarts tegen een meisje van tien jaar met een normale intelligentie, “we gaan boven verder.” Het meisje stapte uit de stoel omdat ze dacht dat ze met de trap naar de volgende verdieping moest…

Praatjes vullen geen gaatjes luidde ooit de titel van een lezing die ik hield op een congres voor tandartsen en mondhygiënisten. Dat vond ik eigenlijk best een toepasselijke titel in dit speciale gezelschap…

Beren op de weg

Er zijn mensen die tijdens hun vakantie alweer bezig zijn met de volgende vakantie.

Kennelijk hebben ze grote moeite met het gewone leven tussen de vakanties.

Wij zijn daar niet zo mee bezig. Toch hebben we wél alvast onze vakantie voor 2012 gepland. Deze keer blijven we gewoon in Nederland.

Hier zie je de weg waar ons vakantieverblijf aan staat. Waar ik niet op had gerekend is dat er daar onderweg beren tegen kunnen komen…

Of ziet men in deze streek gewoon veel beren op de weg?