Lichaamstaal

Er wordt wel beweerd dat 80% van onze communicatie non-verbaal is. Dat wil zeggen dat maar 20% van wat we communiceren door middel van woorden gebeurt.

Daarom is het erg belangrijk om bij het kijken naar menselijk gedrag en bij het luisteren op de lichaamstaal te letten.

Wat wil het zeggen als iemand in zijn neus knijpt tijdens een gesprek? Of als iemand in zijn nek wrijft?

Het is ook belangrijk om te letten op tegenstrijdigheden. Zoals de mevrouw die zei dat ze ergens totáál niet mee zat, dat was geen énkel probleem voor haar. Alleen al de nadruk waarmee ze het zei deed vermoeden dat er wél iets aan de hand was. Maar toen ik zag hoe ze ondertussen wiebelde met haar benen wist ik wel voor 90% dat wat ze zei niet klopte met de feitelijke beleving.

Lang niet alle mensen nemen goed lichaamstaal waar. Neem nu de mannen. Zij snappen er vaak niets van. Uit een onderzoek aan de Harvard Universiteit bleek dat mannen maar 42% van sociale situaties in combinatie met lichaamstaal goed inschatten.

Bij vrouwen blijkt dit 87% te zijn.

Gelukkig blijken mannen in de zorg wél vaak non-verbale signalen in sociale situaties goed in te schatten. Zij ‘presteren’ ongeveer net zo goed als vrouwen.

En laat ik nu een man zijn die al 38 jaar in de zorg werkt. Zou ik het dus eindelijk ook een beetje begrijpen?

Advertenties

Maffe gewoontes

De meest hilarische les die ik ooit heb gehad was toen we met zijn allen gingen uitwisselen welke rituelen we er op na houden.
Dat kun je natuurlijk ook alleen maar bespreken als de groep veilig is. Dan is er niets meer (te) gek.
We kennen allemaal de rituelen en dwanggedachten uit de leeftijd van de bovenbouw van de basisschool. Met één been op de stoep en één been op de straat. Met je rechterbeen boven aan de trap uit komen, want anders… Die rituelen zijn gebaseerd op de stel je voor dat-angst.

Eén van de cursisten vertelde dat ze rond een jaar of tien altijd in lantaarnpalen klom als er een auto aan kwam. Want als ze met de schoenen op de tegels zou staan zou haar moeder een ongeluk krijgen. Ze vertelde dat ze deze gewoonte inmiddels had afgeleerd, maar er waren andere voor in de plaats gekomen…

Ik meld hier drie van mijn ongevaarlijke, maar ook weinig betekenisvolle gewoontes:

1. De wektijd moet altijd met het eerste cijfer en het laatste cijfer gelijk staan, anders klopt ‘het’ niet. Meestal staat hij op 6.56 en in het weekend bijvoorbeeld op 7.57 of op 8.28 (de wekker moet ook altijd tien minuten voor lopen, trouwens).
2. In een tweepersoonsbed moet ik altijd aan de rechterkant slapen. Nu is dat maar net hoe je het belijkt. Ik moet gemakkelijk met mijn rechterbeen uit bed stappen. Anders stap ik niet met mijn goede been uit bed…
3. In de trein moet ik altijd rechts het raam hebben.

Zó maf is het natuurlijk ook weer niet. Het maffe is alleen dat je je afvraagt wat de zin van zulke gewoonten is.
Je hebt natuurlijk een probleem als je levensgezel (m/v) ook rechts uit bed wil stappen en tegen het raam rechts in de trein wil zitten.
Maar Tineke heeft zich aan mijn eigenaardigheden aangepast…

Mannen, vrouwen en calorieën

Op een verpakking lees ik: “Gemiddelde caloriebehoefte voor een volwassen persoon per dag:
* Man 2500 kcal
* Vrouw 2000 kcal”

In de eerste plaats vraag ik mij af waar dat verschil door komt. Ik heb de indruk dat vrouwen regelmatig fysiek zwaarder werk doen dan mannen. Mannen zie ik trouwens bijna nooit werken, want op de teams waar ik bij betrokken ben werken 80 vrouwen en 3 mannen… (vorig jaar was dat maar één man). En die 80 vrouwen staan beslist hun mannetje…

Dus waar komt dat verschil in behoefte aan kCal vandaan? Is dat een oud idee rond fysiek zwaar werk? Of verbrandt de man anders dan de vrouw, slurpt hij meer energie?

In ieder geval biedt mijn geschatte verbranding nu wel mogelijkheden. Zo mag ik 3 kroketten per dag extra nuttigen. Of 2 picolientjes per dag (de kleine gevulde koek van Albert Heyn). Tineke mag er alleen naar kijken…

 Daar zal de diëtist op mijn werk het niet mee eens zijn. Maar zij is ook een vrouw…

Derek Ogilvie ontmaskerd? (2)

Mammalien vertelt dat mensen zo blij kunnen zijn van de antwoorden die Derek Ogilvie geeft.
Daar heeft ze helemaal gelijk in. En je vraagt je dan ook af: moet ik iemand dat geluk afpakken?

De kracht van Ogilvie is dat hij inderdaad precies weet wat mensen nodig hebben. De verslaggever van de Vara is nerveus. Geen wonder, ze wil hem er in laten tuinen, maar je weet toch niet zeker of hij dat door heeft. En waar speelt Ogilvie op in? Op haar onzekerheid. Hij voelt een enorme hoeveelheid energie en liefde en hij laat haar opa zeggen dat ze vertrouwen in zichzelf moet hebben en haar eigen keuzen moet maken. Dan voel je je toch echt gesteund en je bent Ogilvie dankbaar dat hij dat contact voor jou heeft gelegd.

Zesde zintuig

Derek Ogilvie heeft als het ware een zesde zintuig ontwikkeld om precies aan te voelen waar mensen mee zitten. Dat zesde zintuig ontwikkelen kleine kinderen vooral tussen de 6 en 18 maanden. Bij mijn cliënten die op die sociaal-emotionele leeftijd zijn blijven steken zeg ik wel eens: “Het zijn de beste psychiaters van Nederland, ze voelen feilloos aan hoe wij ons voelen.”

Bewonderaars

Ik denk en vrees ook een beetje dat Derek Ogilvie die gave bezit. Psychiater J.S. Reedijk schrijft in zijn inmiddels klassiek geworden werk Psychiatrie het volgende: “Het contact met mensen gaat gepaard met veel vertoon van charmes. De persoon heeft behoefte aan bewonderaars, hij kan niet zonder het constante applaus van volle zalen.

Een deel van deze mensen leeft van het succes dat de zelfverzonnen verhalen hebben. Het gaat hierbij om mensen die als het ware verslaafd zijn geraakt aan het fantaseren en die daardoor overtuigd zijn geraakt van de juistheid van hun beweringen.”

Eenzaam

In feite, zegt Reedijk, zijn deze mensen heel alleen. Hun gedrag is een gevolg van de onmacht om werkelijk persoonlijk contact te maken. Als hun schijnwereld ontmaskerd wordt gaan ze óf op een andere manier tóch door, óf ze reageren met een diepe depressie als het gefantaseerde gebouw instort.

Ziehier de wereld die we iedere keer zien in Opgelicht. Charmante mensen waar iedereen in gelooft en die ondertussen de ander financieel en emotioneel kaal plukken.

Als ik de uitzendingen van Derek Ogilvie zie kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat de kans groot is dat ook hij fantasie en werkelijkheid behoorlijk door elkaar laat lopen….

http://www.youtube.com/watch?v=Rr4brd4lF4k

Derek Ogylvie ontmaskerd (?)

Ooit kwam er op verzoek van ouders een paragnost op mijn werk.
Hij beweerde te weten wat er met de dochter van deze ouders aan de hand was.
Tijdens de sessie wist hij allerlei bijzondere zaken te vertellen. Zo wist hij precies waar de vermiste directeur van een psychiatrische instelling (destijds belangrijk nieuws op het Journaal) zich bevond.
Hij wist wat onze toekomst was en hij kon aan de hand van foto’s de achtergrond van het gedrag van cliënten uitleggen. Van één van de cliënten wist hij dat deze man regelmatig ‘neer stortte’. De oorzaak was dat hij in een vorig leven was gefusilleerd (tijdens de Eerste Wereldoorlog).

Ik liet deze paragnost een foto zien en vertelde er bij dat dit meisje epileptisch was. Hij moest even nadenken en contact maken en toen hield hij een heel verhaal over het meisje. Daarbij gebruikte hij de epilepsie én het feit dat ze op een instelling woonde en dus verstandelijk gehandicapt was.

In werkelijkheid had ze geen epilepsie en ze was niet verstandelijk gehandicapt, maar groeide gewoon gezond op in een gezin.

Daarmee was deze meneer voor de ouders ontmaskerd. Ze hebben hem nooit meer uitgenodigd.

Van Derek Ogylvie heb ik een paar keer een stukje gezien. Ik had bij hem de neiging om hetzelfde uit te halen. Maar zo ver is het nooit gekomen.

Inmiddels heeft de VARA wel een paragnostische lakmoesproef bij hem gedaan. Voor deze proef is hij gezakt…

Zie de korte aankondiging op: http://www.youtube.com/watch?v=fkOM34gWuug

Unfallskreuzung Euskirchen


Als je de link onder aan dit blog aanklikt kun je zien op welke plek Henk50 op 20 februari 2011 werd geschept door een auto.

Ik kwam uit de richting van Bad Münstereiffel en was onderweg naar het station van Euskirchen, waar ik de trein terug naar huis wilde nemen.

Helaas, de laatste twee kilometer heb ik niet kunnen fietsen. Dat deed ik pas afgelopen woensdag.

Op 20 februari werd ik gevankelijk afgevoerd naar het ziekenhuis van Euskirchen. Dat was niet ver, want het ongeluk gebeurde zo ongeveer op de stoep van het Krankenhaus.

Omdat de breuk complex was moest ik daarna per ambulance naar een ziekenhuis in de buurt van Keulen, waar ik die avond nog geopereerd werd. Mijn Gazelle bleef eenzaam achter voor het ziekenhuis van Euskirchen.

http://www.youtube.com/watch?v=_GY_Hjjr6DU