Boosfietsen

Ik ben niet zo snel boos. Daar ben ik namelijk niet snel genoeg voor. Eerst moet ik van alles verwerken en daarna pas komt de boosheid. Ook weer niet zo vaak, al zeg ik het zelf. En mensen worden ook niet vaak boos op mij (of ze zeggen het niet). Eigenlijk heb ik dus best een gemakkelijk leven.

Toch ben ik wel eens boos. Zoals op de directeur van de instelling waar ik toen werkte. Deze directeur was als ex-marineofficier gewend om commando’s uit te delen. Hij dacht dat hij nog steeds op de brug stond, maar nu aan wal op een instelling binnen de gezondheidszorg. 

Nu had hij op eigen houtje en zonder overleg besloten één van mijn woongroepen (met psychiatrische patiënten die getraumatiseerd waren in de oorlog) zonder enig overleg met betrokkenen om financiële redenen te sluiten.

Na het gesprek met de directeur (ik kwam niet aan het woord want hij hield een donderpreek dat hij verantwoordelijk was voor het gesticht) stapte ik op de fiets om mijzelf vijf uur later 120 km. verderop aan te treffen. Toen was de boosheid in ieder geval weer een beetje hanteerbaar.

Vaak ben ik niet boos, maar het gebeurt dus wel eens. Zo was er rond het afgelopen weekend sprake van oplopende boosheid vanwege een heftige emotionele ervaring en aanvaring.

Gelukkig had ik maandag een fietsdag ingepland. Ik stapte om 6 uur ’s morgens op de fiets en vond mijzelf aan het eind van de middag 150 km. verderop terug. En dat ondanks een slome damesfiets en een kwetsbaar been…

Vis in Vaatwasser

Ooit maakte ik een foto van mijn onderbroeken en sokken die ik in de vaatwasser opgehangen had. Ik vond dat een efficiënte manier van watergebruik. Dat was natuurlijk een goed excuus. De werkelijke reden was dat ik niet wist welk programma van de wasmachine ik moest gebruiken.

In de Metro stond maandag een artikel met als titel: “Gaar een visje in de vaatwasser.” Dat bleek op 60 graden uitstekend te werken, met betere geur, smaak, aroma en voedingsstoffen dat wanneer je de vis in het fornuis bakt of braadt.

Om te voorkomen dat de vis naar zeep gaat smaken of de vaat naar vis gaat stinken moet je de vis wel vacuüm verpakken. Zie: Foodsaver op: itmonline.nl. Een alternatief is het gebruik van aluminiumfolie.

Waar komt de zon op? (2)

Iedere dag weer is het de vraag of de zon op komt. En wáár de zon op komt.

Gisteren kwam de zon bij Schagen nog niet op. Hij kondigde zichzelf al wel alvast aan.

Voor de mensen die niet weten hoe laat de zon op hoort te komen: dat is begin oktober niet meer tegen 7 uur (toen nam ik de eerste foto), maar pas rond kwart voor acht. De mensen die dat niet meemaken zijn ziek, wonen ingebouwd of behoren tot de categorie der langslapers.

Ook in de Wieringerwaard, een prachtige Noordhollandse polder, kwam de zon niet op. Wel kondigde hij zich nadrukkelijker aan. De lucht kleurde behoorlijk rood. Ochtendrood, regen in de sloot. Had ik mijn regenkleding mee moeten nemen?

Dan de ruimte van de Wieringermeer, de jongste polder van Noord-Holland. Dáár zou de zon toch op moeten kunnen komen? Hier had hij alle ruimte. Maar de zon liet zich toch niet zien.

Dat zeg ik nu wel, maar slechts een paar minuten nadat ik deze foto nam kwam de zon boven de horizon. En dat met een tempo alsof de zon wilde zeggen: “Ik was te laat. Ik moet mijn tijd inhalen..” Maar een paar minuten later was diezelfde zon alweer verdwenen. Achter de wolken waaruit later een paar spatjes regen zouden vallen…

Sanoma Digital: Schaam je!

Al zes weken is web-log nu offline. Vandaag wilde ik weer eens kijken of er eindelijk eens goed nieuws was, maar het hele web-log systeem was onbereikbaar.
Zes weken lang moddert het kleine ICT-team al met de problemen die hen boven het hoofd zijn gegroeid.

Stel je voor dat de krant zes weken niet verschijnt. Zou de directie van zo’n krant dan niet van zich laten horen?

Nee, de directie van Sanoma Digital laat de ICT’ers de klappen van boze webloggers opvangen. De directie zelf hult zich in stilzwijgen. Ik heb nog geprobeerd om contact te leggen. Niet dus, dat lukte niet.

Dat alles geeft te denken over de uitgever van bladen als Donald Duck, Margriet en Autoweek. Als die bladen niet kunnen verschijnen hoor je als abonnee niets. En de werknemers mogen vermoedelijk dan ook weer in de kou blijven staan.

Ruim duizend

Ochtendfiets in de SchermerNa de klap in februari kon ik niet meer fietsen.
Dat was een bijzondere ontwikkeling. Zodra ik namelijk als kind kon fietsen stopte ik namelijk ook niet meer met fietsen….

Maar nu werd ik dus gedwongen om de fiets aan de wilgen te hangen.

In april zette ik de eerste voorzichtige schreden weer op de trappers (in dit geval van een nieuwe en lage damesfiets).

Geleidelijk aan kwam ik weer op gang. Om in september de duizend kilometer-grens weer eens te overschrijden. Want zonder fiets is Henk niets… Of toch nog wel?

Uitkijkpoes

Ik beklom een aanzienlijke heuvel.

De bebouwing had ik achter mij gelaten. Op deze hoogte waren alleen maar gras, heide en bomen te vinden, benevens een uitkijktoren.

Zo’n 400 meter beneden mij lag het dal van de rivier. Maar dat dal kreeg ik niet te zien.

Het gras was hoog en er bewoog iets.

Plotseling kwam de kop van een poes boven het maaiveld uit.
De poes rekte zich nog een eind verder omhoog.
Zo bleef hij wel twee minuten zitten. Alsof hij een kruising was tussen een poes en een stokstaartje.
Voldoende tijd om mijn fototoestel te pakken, tot maximale telestand in te zoomen en de poes op de foto vast te leggen…

Waar die poes naar keek is mij niet duidelijk geworden. Er liep verderop alleen een paard. Maar poezen zien vaak héél andere dingen dan mensen…