Hoe duur is Poes?

De afgelopen jaren kreeg Poes (bijna 18 jaar oud) steeds meer fysieke mankementen.

Het ging zelfs zó ver dat de poezendokter zei dat we er rekening mee moesten houden dat we afscheid zouden moeten nemen. Dat was anderhalf jaar geleden. Maar Poes is er nog steeds. Dankzij de pillen die haar schildklier meer in de turbostand zetten is ze ook nog eens voor haar leeftijd best actief.

Poes is wel ontzettend kieskeurig geworden wat betreft het eten. Vanmorgen waarschuwde ik haar: “Poes, er zijn poezen die naar het asiel worden gebracht als ze hun eten niet opeten…!” Ik had haar net een luxe maaltijd voorgeschoteld, ze rook er aan en ze hoefde het niet. Dus zette ze het direct op een klaaglijk miauwen: “Ik wil eten!” En dat terwijl ze die maaltijd een paar dagen geleden erg lekker vond en iets anders weigerde. Omdat ze geen ander eten kreeg was ze beledigd en verdween in de duistere buitenwereld. Na een minuut hing ze weer aan de deur omdat ze naar binnen wilde.

In Der Spiegel stond vorige week een uitgebreid (omslag)artikel over de huisterrorist. Daarmee werd de poes bedoeld, die naar schatting het leven van 6 miljoen Duitsers in zijn macht heeft. Er stonden ook (meen ik) 120 tips in het blad hoe je een poes tevreden kunt stellen…

Maar de poes verscheen nog op een andere manier in het nieuws. Steeds meer huisdieren verdwijnen naar het asiel omdat hun baasjes de kosten niet meer op kunnen brengen. Ik had me al eens afgevraagd hoe mensen met een uitkering meerdere huisdieren kunnen financieren. Niet dus…

Ik heb maar eens een berekening gemaakt hoeveel Poes kost. Poes blijkt 3 euro per dag te kosten (zo lang ze geen operatie moet ondergaan). Het is dat we geen studerende kinderen meer hebben, anders zou Poes ons in de schulden helpen… Maar wat er ook gebeurt: Poes hoort gewoon in dit huis…

De berekening hoeveel Poes per dag kost heb ik aan Poes overhandigd. Ze is er op gaan liggen slapen….

Advertenties

Vogelvrij in Syrië

Het lijkt zo democratisch: het verzet in Syrië. En voor een deel bestaat het verzet ook uit mensen die oprecht meer ruimte voor mensenrechten willen. Maar zij  vormen slechts een deel van het verzet.

Ongeveer een maand geleden meldden allerlei media al dat honderden christenen in Homs door het kromzwaard van islamitische ‘verzetsstrijders’ waren gedood (de keel was doorgesneden). Daar waren ook vrouwen, bejaarden en kinderen bij. De hele bevolking van de christelijke wijk was gedeporteerd of vermoord.

De laatste christen, een 84-jarige man die voor zijn gehandicapte zoon wilde blijven zorgen, werd ook met het zwaard gedood. Over eerbied voor ouderen en zorg voor de zwakkeren gesproken. Als je meent dat je zoiets mag doen heb je wel een totaal verdorven morele geest.

Woensdag meldde de Volkskrant dat opstandelingen in Aleppo zich tegen de Nationale Coalitie keren. Hun doel is: het vestigen van een islamitische staat waar streng islamtische wetgeving zal gelden. In die staat zullen andersdenkenden nauwelijks ruimte van bestaan krijgen, zo weten we inmiddels van andere landen waar een strikt islamitische wetgeving geldt.

Maar we hadden deze ontwikkeling in Nederland al veel eerder kunnen weten. In december pakte ik een folder van een tafeltje waarin werd opgeroepen voor een demonstratie voor het verzet in Syrië. Er stond in deze folder: Steunt onze boerderschap in Syrië. Steunt de stichting van een islamitisch kalifaat in Syrië.

Het doel van dit type groepen is helemaal geen democratie. Dat is een uitvinding van de duivel. Het doel is een islamitisch bestuurd land waarin alle andersdenkenden vogelvrij zijn…

Fietsen door Sauerland (3): Neuenrade

Om op te warmen nam ik dus een stukje de trein. Er zaten zo’n honderd scholieren in en één bejaarde Nederlandse fietser.

De treinreis eindigde in Neuenrade. De gemeente noemt zichzelf  een stad, maar eigenlijk is het meer een dorp.

Rondom Neuenrade zijn bergen en bossen. Meer dan de helft van de oppervlakte van de gemeente bestaat uit bossen. Om het dorp uit te komen moet er flink geklommen worden. Dat wordt lopen geblazen, want aan een langdurige 10% helling waag ik me niet (meer).

De beloning bestaat uit prachtige uitzichten (ondanks het benevelde weer). Ik kom hier alleen nog een paar paarden en een poes tegen, menselijk gezien is dit gebied vandaag uitgestorven.

Angst lezen (2)

Als peuters van ongeveer één jaar oud iets zien wat ze niet vertrouwen kijken ze eerst naar het onbekende object.

Vervolgens kijken ze naar de ogen van mamma of pappa. Ze checken aan de ogen van de opvoeder of het voorwerp gevaarlijk is of niet.

Ogen zijn de spiegel van de ziel. En peuters kunnen vaak al goed aan de ogen van de opvoeder ‘aflezen’ of er sprake is van gevaar of dat het een vertrouwde situatie is. Daarom is oogcontact door peuters met de opvoeder ook zo belangrijk.

Volgens Simon Baron Cohen ontwikkelen kinderen die dat oogcontact niet of te weinig maken eerder autisme. Dat is een conclusie waar je vraagtekens bij kunt stellen. Als ik het stukje video waarin dat wordt gezegd laat zien aan cursusgroepen worden er dan ook direct vragen bij gesteld… Is het niet andersom: die kinderen maakten al minder oogcontact en zoeken als gevolg daarvan minder steun bij de opvoeder?

Of tewel de vraag naar de pedagogische kip en het pedagogische ei…

Fietsen door Sauerland (2): Fröndenberg

Na Unna begint het land meer te heuvelen. Mijn Gazelle doet erg zijn best om zijn berijder naar boven te hijsen.

Omdat de heuvels niet al te hoog zijn hoef je je niet uit de naad te trappen om toch aardige uitzichten te verkrijgen.

Maar wat vooral mooi is: dat zijn de prachtige herfstkleuren. Ik val niet van mijn fiets, maar mijn mond valt wel af & toe open van verbazing vanwege al deze kleurenpracht.

Na een half uur fietsen volgt een aanzienlijke afdaling. What goes up must come down zong Spinning Wheel al in 1969 en de heren hebben nog steeds gelijk. Je vraagt je alleen af: waar was dat geklim eigenlijk voor nodig als je uiteindelijk weer op de begane grond van een minuskukelige rivier terecht komt. In dit geval is dat de rivier de Ruhr. Eén van de bekendste rivieren van Europa, maar niet veel groter dan de Linge.

Fröndenberg ligt op een knooppunt van spoorwegen: je kunt hier alle kanten uit, allemaal per boemelende diesel.

Vanwege de kou (mist, nevel bij een temperatuur van rond het vriespunt) begin ik zo langzamerhand teveel energie aan de buitenlucht kwijt te raken. Daarom besluit ik om mezelf te tracteren op een treinritje, zodat ik weer even fysiek bij kan tanken.

Angst lezen (1)

Het vliegtuig is bezig te dalen.
Ik zit bij het raam, want ik moet wel kunnen controleren of de atlas nog klopt.
Maar vanavond zie ik niet veel. Het is donker én het is bewolkt.
Plotseling wordt buiten alles heftig verlicht. Het is alsof het vliegtuig door een enorme vuurbal is geraakt. Er volgt ook nog een klap en de lichten in de cabine beginnen te flikkeren.

De stewardess staat net voor onze rij stoelen. Ze schrikt zichtbaar en slaat de hand voor haar mond.
De andere stewardess loopt naar voren, pakt de telefoon en trekt het gordijn achter zich dicht.
Ik zit zelden in een vliegtuig, dus heb ik geen idee of zo’n vuurbal een ‘normaal’ verschijnsel is. Bang ben ik niet. Maar die reactie van de beide stewardessen zet mij wel aan het denken…

In een positie waarbij je afhankelijk bent van anderen ben je ook voor het ervaren van veiligheid voor een groot deel afhankelijk van die persoon…

Cursus geven

Wat ik zo aardig vind aan het geven van cursussen is dat je jezelf ook weer ‘bijtankt’.
Maar wat ik zo vervelend vind aan cursussen is dat ik denk: ‘dat héb ik toch al een keer verteld?’
Kortom: ik houd niet van herhalingen. Daarom fiets ik ook eigenlijk nooit twee keer dezelfde route. Er moet immers variatie blijven? Geplande variatie noemt Jacques Heijkoop dat. “Als je de regel afspreekt, moet je ook de variatie afspreken”.

Destijds was die fietsvariatie niet zo eenvoudig. Eigenlijk liep er maar één lange rechte weg van mijn huis naar mijn werk. Negen kilometer lang en dan zonder bochten. Ik gaf toen ook jaren lang les aan de Z-opleiding. Gelukkig kon ik in de lessen ook nog variëren. Ik hield me bepaald niet aan de Z-klapper. Mijn stof werd veel meer gevoed door de vragen van cursisten.

Morgen geef ik voor de vierde keer een cursus over cliënten met een lichte verstandelijke beperking aan tandartsen. Die tandartsen zijn echte doorbijters. Ze houden het een hele lange dag met mij vol.

Tsja, en die mensen met een lichte verstandelijke beperking, valt daar dan nog iets over te vertellen? Ja, want ook mensen met een lichte verstandelijke beperking gaan naar de tandarts. Niet altijd, want een deel van die cliënten vindt dat je alleen maar naar de tandarts moet als je héél erge kiespijn hebt. Als je geen kiespijn hebt hoef je ook niet naar de tandarts. Eén van de vragen die uiteraard aan de orde komt is: moet iemand wel naar de tandarts? En als jij als behandelaar vindt dat het gebit op instorten staat, kun je iemand dan alsnog motiveren om wat beter te gaan poetsen of wat minder frisdrank te drinken?

Maar ja, voor de vierde keer. Ik merkte dat ik de voorbereiding saai begon te vinden. En dan denk ik ook: je zal maar ieder jaar hetzelfde moeten vertellen aan meerdere klassen van brugpiepers. Dit is voor mij pas de vierde keer en nú begon ik het al saai te vinden. Dus heb ik er maar weer van alles bij ‘verzonnen’.

Maar misschien is lesgeven voor brugpiepers ook helemaal niet saai. Daar heb ik alleen geen ervaring mee…