Ruim duizend

Ochtendfiets in de SchermerNa de klap in februari kon ik niet meer fietsen.
Dat was een bijzondere ontwikkeling. Zodra ik namelijk als kind kon fietsen stopte ik namelijk ook niet meer met fietsen….

Maar nu werd ik dus gedwongen om de fiets aan de wilgen te hangen.

In april zette ik de eerste voorzichtige schreden weer op de trappers (in dit geval van een nieuwe en lage damesfiets).

Geleidelijk aan kwam ik weer op gang. Om in september de duizend kilometer-grens weer eens te overschrijden. Want zonder fiets is Henk niets… Of toch nog wel?

Uitkijkpoes

Ik beklom een aanzienlijke heuvel.

De bebouwing had ik achter mij gelaten. Op deze hoogte waren alleen maar gras, heide en bomen te vinden, benevens een uitkijktoren.

Zo’n 400 meter beneden mij lag het dal van de rivier. Maar dat dal kreeg ik niet te zien.

Het gras was hoog en er bewoog iets.

Plotseling kwam de kop van een poes boven het maaiveld uit.
De poes rekte zich nog een eind verder omhoog.
Zo bleef hij wel twee minuten zitten. Alsof hij een kruising was tussen een poes en een stokstaartje.
Voldoende tijd om mijn fototoestel te pakken, tot maximale telestand in te zoomen en de poes op de foto vast te leggen…

Waar die poes naar keek is mij niet duidelijk geworden. Er liep verderop alleen een paard. Maar poezen zien vaak héél andere dingen dan mensen…

Unfall in Deutschland

Op 20 februari werd ik in Euskirchen in Duitsland van mijn sokken en mijn fiets gereden.

De turbo-automobilist negeerde een stopbord. Ik dacht dat hij zou stoppen, maar hij gaf juist gas.

Met een harde klap belandde ik op het asfalt. Ik dacht eigenlijk dat de schade wel mee viel, en dat ik mijn weg kon vervolgen, desnoods lopend met mijn fiets. Maar mijn voet bleek achterstevoren onder aan mijn been te hangen. Dan klopt er meestal iets niet.

Na een week ziekenhuis in Duitsland belandde ik in Nederland nog een keer in het ziekenhuis. Daarkreeg ik een brief, of meer: een aanmaning. Ik had een grote schade aan een auto aangericht. Na een week weer een bericht: ik moest meteen betalen.

De automobilist uit Zülpich had namelijk geconstateerd dat ik aan de verkeerde kant van de weg fietste. Dat had hij trouwens ook al als eerste opmerking tegen mij gezegd toen ik op straat lag.

Voor mij was dat niet duidelijk, want 300 meter eerder moest ik naar links en nu weer naar rechts, maar de borden waren voor mij niet eenduidig. Bovendien was er aan de overkant geen fietspad en aan de linkerkant wel.

Inmiddels stond er in Der Spiegel een artikel over de enorme strijd die er tussen fietsers en automobilisten aan de gang is in Duitsland. Dat leidde in de eerste vijf maanden van dit jaar tot bijna 170 fietsers die de klap niet overleefden en tot ruim 5000 zwaargewonde fietsers (daar val ik volgens de statistiek ook onder).

Maar Der Spiegel constateert vooral dat verkeersregels en rechtsspraak in Duitsland helemaal niet zijn ingesteld op de enorme groei van het aantal fietsers in dat land. De auto raakt bij jongeren uit, het aantal fietsers neemt enorm toe. Volgens Der Spiegel is in plaats van de ster van de Mercedes nu de fiets met 33 versnellingen daar het statussymbool.

Ondertussen moet ik me in november voor de Duitse rechter verantwoorden vanwege het ernstig vernielen van een auto. Over mijn schade (zoals een half jaar niet kunnen werken) heb ik nog niemand in Duitsland gehoord.

@ Gon: Web-log, Sanomamedia en de bonen

Inderdaad ben ik weer even verkast.

Ik was van plan om door te gaan met mijn eigen weblog (dat blog had een redelijke bekendheid opgebouwd en ook een inmiddels een groot archief). Maar zo langzamerhand begin ik de moed en het vertrouwen op te geven. Sanomedia lijkt namelijk niet in staat om de problemen met weblog op te lossen. Ik kon al een maand niets meer schrijven, maar vandaag is het hele systeem (inclusief de informatie over de gang van zaken) ook weer onbereikbaar. En dat voor een betaald abonnement. Moet je eens een maand je krant niet ontvangen…

Ik heb nog niet echt doorgedacht voor welke beheerder ik als vervanger zou kiezen, met mogelijkheden en lay-out, omdat ik dacht terug te keren bij Sanomedia’s web-log systeem. Maar misschien gaat die hele toestand binnenkort wel helemaal op zwart…

De bonen waren overigens lekker. De buren hebben ze ook gegeten.

In de bonen

Jullie hoeven niet te raden wat wij vandaag als groente gaan eten.

Op het fietspad van Biddinghuizen naar Lelystad kwam ik gisteren een enorme lading sperziebonen tegen.

De wettige eigenaar liet zich in geen velden of wegen zien. Ook kwam ik gedurende de gehele route van Elburg via Biddinghuizen naar Lelystad (30 km.) geen enkele fietser tegen.

Dus ik dacht: ik ben geen dief als ik een kilootje sperziebonen raap. Dat heb ik dus maar gedaan.

Dus vandaag eten we sperziebonen met kip en rijst.

Het bestijgen van een herenfiets

In februari werd ik van mijn sokken & mijn fiets gereden door een turbo-automobilist die dacht dat het stopbord niet voor hem bestemd was.
Mijn degelijke Gazelle was niet total-loss, maar wel onbefietsbaar. Die schade is inmiddels hersteld. Diverse gasten bij ons thuis hebben deze fiets inmiddels bestegen.

Maar ik had sinds februari niet meer op een herenfiets gereden. Ik kon gewoon de zwaai niet maken. Daarvoor zat mijn linkerbeen teveel in de kreukels.

Vandaag heb ik voor het eerste weer de Gazelle bestegen. Dat was toch wel een bijzonder moment.

Overigens doet zich nu wel de vraag voor: rijd ik verder op mijn HerenGazelle of mijn DamesBatavus?

Op de foto een andere oplossing: hoe bouw ik een herenfiets om tot damesfiets?