Een slap handje

Kennen jullie ze?
Die mensen die een ontzettend slap handje geven?
Ik heb dan altijd de neiging om mijn hand nog even aan mijn broek af te vegen.
Wel stevig, want dan voel ik tenminste nog wat.
In Nederland staat een slap handje symbool voor weinig wilskracht. Op een sollicitatiegesprek kun je maar beter geen slap handje geven.
Maar nu lees ik dat je in een aantal Aziatische en Afrikaanse landen juist een slap handje moet geven. Anders vertrouwen mensen jou niet, omdat je dominant en agressief bent…
Het hangt er dus maar nét vanaf wie je tegenover je hebt. Moet je bij je Chinese baas een slap handje geven en bij je Amerikaanse werkgever juist een stevige handdruk?
Moet ik daar nu ook nog op gaan letten?
Het leven wordt er niet gemakkelijker op…

Kerstfietsen


Om preventief uit te buiken van het kerstdiner dat we vanavond gaan nuttigen fietsten we aan het eind van de middag nog een rondje door de Egmondermeer.

Dat is de polder ten westen van de Ring Alkmaar, een paar minuten fietsen van ons huis.

De eerste foto werd genomen aan de rand van Alkmaar, de tweede foto halverwege Alkmaar en de duinen van Egmond. Toen ik de tweede foto maakte was de zon al onder gegaan. 

Op de derde foto zijn we Egmond al ruim voorbij. Hier fietsen we langs de rand van Bergen. 

Na een uurtje kerstfietsen waren we weer thuis en konden de voorbereidingen van het kerstdiner beginnen.

Red Rose Four


Vanmorgen traden de dames op in het Concertgebouw in een radioprogramma van Hans van de Boom (te beluisteren via Uitzending gemist, Radio 4).
Woensdag om 12.30 in de herkansing, in de Kleine Zaal van het Concertgebouw. Samen met Kaspar Kröner, countertenor.

Ik heb het over het blokfluitkwartet Red Rose Four, waar onze dochter Nynke deel van uit maakt.
Hun CD Dese Coxkens is te bestellen via de website: www.RedRoseFour.nl.

Via http://www.redrosefour.nl/geluidsound.html kun je stukjes van hun muziek voorproeven.

Alkmaar kerstavond


Vanmorgen moesten we naar een begrafenis in Heiloo.
Pas in de loop van de middag waren we weer terug.
Tineke moest door naar een verjaardag in Zwolle. En ik ontfermde mij over een reeks van boodschappen. De meeste boodschappen waren gisteren al gedaan, maar er waren er een paar tussen de mazen van het boodschappenbriefje blijven hangen.

Zo bevond ik mij rond vier uur in het centrum van Alkmaar, op zoek naar geitenkaas 20 + en andere bijzonderheden.

Volgens een winkelier was het een gekkenhuis geweest, maar om deze tijd was het behoorlijk rustig. Een aantal winkels was al gesloten met excuses voor het ongemak. Daardoor kon ik bijvoorbeeld geen kerstbril meer aanschaffen.

Ik speurde ook naar aanbiedingen. Na Sinterklaas kun je altijd voor een paar euro’s je hele naam in chocolade aanschaffen. Maar kennelijk was het nu – een aantal minuten voor de kerstsluiting- toch nog te vroeg voor dergelijke uitspattingen. Alleen stond er nog een kerstboom te koop voor 7 euro. Maar wij doen niet aan kerstbomen.

De foto’s maakte ik in de Langestraat, één van de drukke winkelstraten in het centrum van de stad.

De middelste foto’s werden met de Sweepmodus genomen, waarmee je een panorama vast kunt leggen.

Alle foto’s werden uit de hand genomen. Een bewijs dat de beeldstabilisator van mijn nieuwe Sony DSC HX 9 aardig betrouwbaar is.

 

Vakantie 2012

Op mijn werk moest ik de vakantieperiode voor 2012 inplannen.
Omdat bijna alle collega’s aan de schoolvakantie gebonden zijn gaan wij dus buiten die periode.
Dit jaar wordt het geen Verweggistan.

Ik moet nog een been-operatie ondergaan en de vraag is wanneer dat gebeurt en hoe lang ik dan weer niet-ambulant ben.
Bovendien heeft mijn moeder regelmatig nabijheid nodig. Als je dan ver weg zit voelt dat heel ongemakkelijk.
Dus wordt het Nederland.

Deze keer een weinig bekende vakantiebestemming. Namelijk: Onderdendam aan de rand van het Groningse Hoogeland…

Een rustige fietsomgeving met rolstoelvriendelijk openbaar vervoer, voor het geval dat…

 

Perfect of goed genoeg?

Als ik een cursus verzorg of een lezing moet houden heb ik de neiging om daar eindeloos aan te sleutelen.

Dat heeft met perfectionisme of met onzekerheid te maken. In ieder geval met de behoefte aan controle.

Maar de vraag is: gaat de kwaliteit vooruit als je eindeloos sleutelt? En staat de kwaliteit in verhouding als je het aantal studie-uren verdubbelt?

Stel dat ik tien uur aan voorbereiding voor een lezing besteed en die lezing heeft dan een kwaliteit van 90%? Of ik ga nog tien uur door en het wordt 95%. Is die investering dan de moeite waard?

Soms denk ik dat het maar goed is dat ik daarnaast nog veel andere klussen heb. Ik kan dus niet eindeloos sleutelen aan het verhaal.

Het hoeft niet perfect. Dat kan trouwens ook niet. Het wordt nooit 100%. Nu moet ik nog leren dat die 90% ook goed genoeg is…

Liever gelijk dan geluk

Op mijn andere weblog (na vier maanden nu weer deels bereikbaar op http://www.henk50.weblog.nl) schreef ik een lange serie over sociale attitudes.

Gisteren had ik het onlangs met een team over deze sociale attitudes. Daarbij gaat het over de ontwikkeling van de mens in relatie tot zijn omgeving en tot zichzelf.

Veel mensen blijven steken in vroege fasen van hun sociaal-emotionele ontwikkeling. Daarnaast vallen bijna alle mensen bij stress terug op vroege fasen in de sociaal-emotionele ontwikkeling.

Eén van de situaties ging over een man met een verstandelijke beperking die voortdurend klappen oploopt (letterlijk en figuurlijk).

Ik ken hem van jaren geleden. Na drie mislukte pogingen om hem te spreken trof ik hem de vierde keer in het donker aan. Het licht deed het niet. Dat was afgesloten. Maar dat was slechts een minimaal ongemak. Ik had ook de indruk dat hij stevig gebruikt had, maar omdat ik hem niet goed kon zien tastte ik wat dat betreft letterlijk en figuurlijk in het duister.

Helaas blijkt dat deze meneer niets leert van tegenslagen. Het lijkt zelfs of hij ze opzoekt omdat hij dan pas weet wie hij is. Het is een patroon dat zich al tientallen jaren voor doet. Verkeerde vrienden, contacten met justitie, uit huis worden gezet, celstraffen: het lijkt allemaal niet te helpen.

De meneer heeft in twee behandelinstellingen gewoond. In beide instellingen werd de behandeling door hem stop gezet. Hij liep gewoon weg. Volgens één van de behandelaars was hij niet leerbaar in zo’n instelling, hij zou het alleen maar leren in de leerschool van het dagelijkse leven. Maar dat valt dus ook tegen. Daar leert hij het ook niet.

Centraal staat dat deze meneer alles zelf wil bepalen. Ook als hij wel voelt dat hij het niet redt wil hij toch geen hulp. Slechts in uiterste noodsituaties is de begeleider een soort Laatste Hulp bij Ongelukken.

De meneer heeft een voorkeur voor spannende dingen. Gewone dingen interesseren hem niet. Als er een regel wordt gesteld wordt het leuk voor hem, want regels zijn er om overschreden te worden. Gelukkig is hij ‘van binnen’ een zacht en kwetsbaar persoon. Je hoeft je geen zorgen te maken dat hij kwetsbare mensen gaat overvallen, zoals totaal gewetenloze criminelen doen.

Toch zitten we wel met een begeleidingsprobleem. Dat komt omdat hij persé zijn gelijk wil behalen, zijn zin doorzetten, ook als hij zichzelf daarmee schade berokkent. Hij vindt dat anderen een probleem hebben, hij zit er niet mee (in de hulpverlening: een bezoeker).

Het is een destructieve manier om met zichzelf en zijn omgeving om te gaan. Hij geeft zichzelf liever gelijk dan dat hij geluk ervaart.

Vind als begeleider maar eens ingangen bij zo iemand. Waarom laten we hem niet los? Dat was één van de thema’s van gisteren…