Bruidssuite voor één tot drie personen

We wilden een weekendje weg.
Het doel was Barcelona, maar het wordt Nederland.

Op zoek naar bijzondere overnachtingsmogelijkheden zag ik een bruidssuite in een Mongoolse Yurt.

Deze bruidssuite is bestemd voor één tot drie personen.

Dat bracht mij op allerlei overdenkingen.
Een bruidssuite huren voor één persoon: zou dat vaker voor komen?

Of een bruidssuite voor drie personen, omdat je als bruidegom nog niet hebt kunnen kiezen tussen twee dames? Of omgekeerd, natuurlijk…

Zo zie je maar weer: het leven is vol onverwachtse opties…

Help! Mijn vrouw is klusser!

We kregen een tijdschrift cadeau met ideeën om het huis in te richten. Het zijn maar liefst 1001 ideeën.
Volgens mij is ons huis al ingericht, maar kennelijk kun je daar verschillend over denken.

Mijn schoonvader was een echte klusser. Als hij de kans kreeg was het huis is een permanente toestand van verbouwing. Zo lang hij een drukke baan had bleef het klussen beperkt tot de avonden en de zaterdag, maar na zijn pensioen bestond de inhoud van het huis voornamelijk uit apparaten en onderdelen die vast nog wel eens van pas zouden kunnen komen. In de woonkamer stonden drie televisies die op den duur gingen fuseren. De auto paste al lang niet meer in de garage. In zijn laatste jaren belandde hij af en toe in het ziekenhuis, maar zelfs daar zag hij nog kans om te klussen…

Ik dacht eigenlijk dat Tineke deze eigenschap van haar vader over had genomen. Ze verkeert in een permanente toestand van plannen maken en uitvoeren. De afgelopen week zei ze dan ook op een gesprekskring dat ze altijd bezig moet zijn en dat stilzitten toch wel erg moeilijk is. Die indruk had ik ook al. Maar dat mag ook wel na ruim 40 jaar, dat je dat uiteindelijk door hebt.

Maar nu zie ik in het blad met de woonideeën dat daar bijna alleen vrouwen aan het klussen zijn. Ik dacht dus dat er sprake was van een erfelijke overdracht van vader op dochter. Maar misschien is dit wel een shift in de samenleving: de vrouw als klusser…

Deksels nog aan toe!


Volgens mij heeft ze het van Xiwel overgenomen…

Het fotograferen van putdeksels.

Met dat ‘ze’ bedoel ik mijn wettige huisgenote Tineke.

Ze heeft een onwaarschijnlijk aantal hobbies, dat zich ook nog eens steeds verder uitbreidt.

Zoals (dus) het op de foto zetten van putdeksels.

En ik moet toegeven: dit is wel een héél mooi exemplaar.

Op de foto gezet in Wuppertal…

Ont-moeten (vervolg)

Mevrouw Veenstra wordt in een verpleeghuis verzorgd.
Als gevolg van fysieke beperkingen is ze helemaal van de begeleiding afhankelijk.

Een vrolijke en zeer actieve begeleider komt binnen, schuift met een ferme vaart de gordijnen open en staat naast het bed van mevrouw Veenstra. Het is de altijd actieve Marina. “Goedemorgen mevrouw Veenstra! Zullen we gaan wassen en aankleden?”
Mevrouw Veenstra kijkt Marina aan en zegt: “Laat mij maar lekker liggen…”

De instelling werkt vraaggestuurd, mevrouw Veenstra zegt dat ze wil blijven liggen en dus laat Marina mevrouw Veenstra in bed liggen. Straks is er weer een herkansing. Dat straks kan overigens nog wel een paar uur duren…

De volgende dag komt een andere begeleider binnen. Het is Esther. Ze loopt voorzichtig naar het bed van mevrouw Veenstra. Ze gaat zitten op de stoel naast het bed en zegt zacht: “Goedemorgen mevrouw Veenstra. Bent u al wakker?” Pas als mevrouw Veenstra de ogen open doet vraagt ze: “Hebt u lekker geslapen, mevrouw Veenstra?

Pas na vijf minuten begint Esther met de volgende stap. “Bent u er klaar voor om gewassen te worden?” “Ja” zegt mevrouw Veenstra, “dat is goed.”

Zoek de verschillen! Esther begon met het ontmoeten. Pas daarna kwam het moeten.
De benadering van Esther paste in de belevingsgerichte zorg, maar ook in het kader van de Gentle Teaching. Daar moet (!) ik ook nog over schrijven…

Strippenkaart weer in gebruik…


Ik heb nog 30 strippen op een oude strippenkaart.
Daar kreeg ik geen vergoeding voor. Die 30 strippen blijken dus weggegooid geld.

Maar wat zie ik nu?
In en rond Hoorn kun je nog tot 30 juni op de strippenkaart reizen.
Dat wordt tenminste aangegeven op de digitale borden op het busstation van Hoorn.
Binnenkort ga ik maar eens een poging wagen om van die 30 strippen af te komen…

In plaats van moeten: ont-moeten

Onze kinderen zijn al lang & hoog & breed de deur uit.
Lang is in dit verband al een hele rij van jaren, vanaf hun 18e.
Hoog is omdat ze op grote hoogte wonen.
En breed, dat weet ik eigenlijk niet, want zo breed zijn ze niet.

Maar hun jeugdjaren ben ik niet vergeten. Ieder levensjaar had zijn eigen bijzondere ervaringen voor mij als vader.

Voor de peuter, kleuter en ook nog jaren daarna was er iedere avond sprake van een uitgebreid bedritueel. Dat hoorde er gewoon bij. Vooral het voorlezen was belangrijk (we hebben zelfs een tijd bewust geen televisie gehad).

Maar in die tijd had ik ’s avonds ook erg veel afspraken (deze week zijn er bij wijze van uitzondering drie avonden achter elkaar bezet, maar toen was dat standaard en was drie avonden zelfs eigenlijk vrij weinig).

Maar hoe krijg je je kinderen op tijd naar bed, zodat jij op tijd op een vergadering bent?

Zo lang ik het idee had dat ik op tijd op een vergadering moest zijn, zo lang lukte het mij maar matig om de kinderen op tijd plat te krijgen. Hoe meer ik dacht ‘ga nou liggen’, hoe minder er gelegen werd.

Kinderen voelen namelijk feilloos aan dat je als vader een verborgen agenda hebt. Ik vermoed dat ze dat bij een moeder ook zo aanvoelen, maar ik ben nooit moeder geweest, dus helemaal zeker weet ik het niet.

En wat bleek? Als ik dacht: “Ik zie wel hoe laat ik op die vergadering ben…” dan was het gaan slapen vaak nauwelijks een probleem. Ik moest dus letterlijk en figuurlijk ont-moeten…

Waarom moet er zoveel?

“Ik kom tien keer in een dienst binnen bij Job.

En alle tien keer was dat omdat er iets moest.”

Aldus Sandra. Sandra is een ervaren en betrokken begeleider met altijd iets ‘over’ voor de cliënten.

Job verblijft veel uren op zijn kamer. Dat is zijn veilige territorium. Job heeft in zijn leven veel meegemaakt. Dat heeft hem ontzettend angstig gemaakt. Begeleiders proberen Job zoveel mogelijk te betrekken bij de buitenwereld. Maar of dat lukt is van allerlei omstandigheden afhankelijk.

Maar opeens realiseerde ze zich: is dit waarom ik dit werk heb gekozen? Eigenlijk stel ik alleen maar eisen aan Job. Ik kom bij hem binnen omdat ik iets van hem gedaan wil krijgen of omdat er iets in zijn programma staat.

Job moet zijn medicijnen innemen, hij moet zijn eten opeten, ik moet zijn televisie aanzetten omdat Sesamstraat begint of omdat het douchetijd is.

Sandra heeft thuis twee jonge kinderen. Ik vroeg aan haar: als je je kinderen naar bed brengt, hoe gaat dat dan? Moet er dan ook zoveel? Daarover hebben we nog verder doorgepraat. Maar dat komt later wel weer. Anders moet er weer zoveel in één blog…