Kornelimünster

Kornelimünster 1Nu het in het nieuws steeds over de Paus hebben, kunnen we het ook wel weer eens over een kerkgebouw hebben.

Diep verscholen tussen de heuvels en de wouden langs de Duits/Belgische grens ligt een bijzonder kerkelijk complex. Je vindt er eenzame voet-en fietspaden, waarop de argeloze reiziger soms een beer tegen kan komen. Die is dan ontsnapt uit een nabijgelegen dierentuin.  

Op deze plek stond ooit een heidense Romeinse tempel. Rare jongens, die Romeinen. Toen het Romeinse rijk een christelijk rijk werd en de Paus veel invloed kreeg werd op dezelfde plaats een klooster gesticht. Maar de Noormannen kregen er lucht van. Ik dacht dat ze alleen met vikingschepen op reis waren, maar ze trokken ook diep het land in. Het oorspronkelijke klooster werd in het jaar 881 door de Noormannen verwoest. 

Kornelimünster 2Maar de abt van het klooster liet het er niet bij zitten. Hij timmerde hard aan de weg en liet nog harder aan het hout timmeren. Met als gevolg dat er 100 jaar later een groot kloostercomplex staat. Maar dat niet alleen: al het land binnen een uur gaans hoorde bij deze abdij. Daarom deden alle monniken ook aan hardlopen. Hoe verder ze kwamen in één uur tijds, hoe uitgebreider het land dat bij de abdij hoorde.

Het gebied dat bij de abdij hoorde werd het Münsterländchen genoemd. Daarmee ontstond een sterke verwevenheid tussen werelds bestuur en kerkelijk bestuur. Het werd een abdijvorstendom. En alleen edelen konden hier monnik worden.

In 1028 kreeg het klooster de huidige naam: Monasterium Sancti Cornelii ad Indam, oftewel Kornelimünster (in het Nederlands Sint-Cornelis Münster). Deze kerkelijke gebouwen werden pas echt bekend toen Karel de Kale relikwiëen van Paus Cornelius aan het klooster schonk. Dat trok veel bezoekers. Voortdurend werd het complex uitgebreid. Daardoor vind je er allerlei bouwstijlen in terug. En rond het complex ontstond een klein stadje, met cafés en herbergen onder dezelfde naam en postcode. 

Pas de Fransen dufden het aan om dit gebied zijn autonomie te ontnemen (1797). In 1815 wordt het gebied aan het Koninkrijk Pruisen toebedeeld.  

Een paar weken geleden nam ik hier op de fiets even een kijkje om daarna af te dalen naar een ander kerkelijk centrum: Aken.

Kornelimünster 3

Advertenties

God als compensatie

Onze vroegere predikant ds. Henk Smit was gezegend met een rijk pastoraal inzicht. Hij was mild, bijzonder trouw in zijn bezoeken, maar hij kon ook scherp waarnemen.

Eén van de waarnemingen vanuit zijn pastorale praktijk was dat mensen een onvoorwaardelijk vertrouwen in God kunnen stellen en dat dat vertrouwen er gewoon is. Daar moet je niet aan tornen: het is er authentiek.

Maar de bron van dat vertrouwen kan ook ergens anders kan liggen. Dan is het niet de liefde tot God die de drijfveer is, maar de boosheid of de angst voor mensen die iemand naar God toe drijft. Op die manier wordt het geloof in God eigenlijk een compensatie voor het tekort schieten in menselijk contact. “Wat mensen mij hebben aangedaan (en dan volgen er hele verhalen) … maar gelukkig weet ik dat God mij nooit teleurstellen”.

Ruim dertig jaar nadat ik als jong gemeentelid dit voorbeeld hoorde van ds. Smit kwam hetzelfde beeld terug in een interview met psychotherapeut Arthur Hegger. Hij hegger heeft o.a. veel ervaring opgebouwd bij de behandeling van mensen met een borderline persoonlijkheidsstoornis.

“Mensen met een persoonlijkheids-problematiek zeggen over God: ‘Hij is de enige die mij nooit in de steek heeft gelaten’. Maar ze kunnen de andere kant, de godverlatenheid, niet aan. Daarom zijn ze voortdurend op zoek naar geloofservaringen, omdat ze de donkere geloofsmomenten niet accepteren. God móét aanwezig zijn. Ze klampen zich als een klein, angstig en teleurgesteld kind aan God vast.”

Bij borderline-stoornissen spreken we over ambitendentie. De één wordt op een voetstuk gezet, van de ander deugt niets. Eigenlijk zie je die emotionele reactie terug in de geloofsbeleving. Vaak is er sprake van een ingebouwd wantrouwen tegen (andere) kerkmensen. Daar valt altijd wat op aan te merken. Daar gaat het dan ook vaak mis. Maar gelukkig: God staat aan hun kant, Hij laat hen niet in de steek.

Natuurlijk moeten we voorzichtig zijn. Het geloof mag niet voortdurend verpsychologiseerd worden. Maar het beeld is in het pastoraat wel zeer herkenbaar.

Wachtkamer Sigmund Freud

Freud wachtkamerMisschien denken jullie wel: “Die Freud, dat is toch al lang allemaal achterhaald?”

Of: “Freud, dat ging toch allemaal over oraal, anaal en sex?”

Dan heb je niet veel van de theorieën van Sigmund Freud begrepen. Er zijn opvattingen van hem achterhaald. Maar aan de andere kant is een groot deel van de hedendaagse psychiatrie uiteindelijk gebaseerd op het denken van Freud.

Pas toen ik het Freud Museum in Wenen bezocht realiseerde ik me pas echt hoezeer zijn denken ook mijn werk en mijn denken heeft beïnvloed. Ik was dan ook zeer onder de indruk van dit bezoek. Een aanrader, en dat niet alleen voor psychologen!

MASHRO

Wat een opluchting!
Het komt in de beste families voor.

En niet alleen bij ouderen, maar ook bij jongeren.
MASHRO.
Dat betekent: Mijn Arme Harde Schijf Raakt Overbelast.
Het komt o.a. naar voren bij het onthouden van pincodes en wachtwoorden.

De afgelopen week was ik twee uur aan werktijd kwijt vanwege het feit dat wachtwoorden niet meer klopten. Had ik nog maar zo’n gewone oude typmachine! Daar kon je achter gaan zitten en binnen 30 seconden rolden de eerste zinnen er al uit.

En laat het nu ook nog niet eens aan mezelf hebben gelegen! Bij de ene werkgever was een inlogcode veranderd, bij de andere werkgever was het systeem veranderd en synchroniseerde het wachtwoord niet meer. Dat was na een uur nóg niet in orde. Ik heb dus niet in kunnen loggen, niet kunnen lezen, geen rapportage kunnen schrijven.

Maar los van die technische problemen, het kost ook veel moeite om alle pincodes en wachtwoorden te onthouden.
“Zes of zeven codes onthouden, vergeet het maar!” zegt geheugendeskundige Jelle Jolles. “Eén of twee gaat nog wel, maar veel meer codes, dat gaat gewoon niet….” Dat heeft niet eens met de leeftijd te maken. Ook dertigers raken hun pinpas kwijt omdat ze drie keer het verkeerde nummer intoetsen….

Naast alle drukte kun je dat er gewoon niet meer bij hebben…

Ontmoeting op station Heiloo

Heiloo station 1Vanwege een defecte trein was het complete treinverkeer rond Alkmaar ontregeld.
Ik stond te wachten op een trein naar Hoorn. Maar het was niet bekend hoe laat die trein zou komen. Eerst moest de hulpbehoevende trein uit station Heiloo worden verwijderd.

Ik besloot een poging te wagen om via Amsterdam naar Hoorn te treinen. Als alles goed zou gaan zou ik met die omweg net zo laat in Hoorn kunnen zijn als wanneer ik zou wachten tot het treinverkeer weer op gang was gekomen.

Onderweg naar Heiloo ontdekte ik dat het treinverkeer inmiddels toch weer op gang was gekomen (dat hadden de omroepberichten niet gemeld).

Ik besloot dus maar om in Heiloo weer schielijk uit de trein te stappen en daar te wachten op een trein naar Hoorn. En nu de verrassing: die kwam niet. Althans: hij zou niet verder rijden dan Alkmaar. Dat schoot dus ook niet op.

Toen diende zich nog een nieuwe verrassing aan. Wie stapte er in Heiloo uit de trein? Mijn wettige huisgenote Tineke. Niet dat ze in Heiloo moest zijn, maar ze was (een half uur na mij) in de verkeerde trein gestapt (ze had een spoorwijziging niet opgemerkt)…

Toen werd het tóch nog gezellig!

Heiloo station 2

Droogdrinken

De term komt uit de verslavingszorg.

(Ex-) alcoholisten die héle verhalen kunnen vertellen over hun drankgebruik. Ze drinken inmiddels niet meer (althans: geen alcohol). Maar ze zijn nog helemaal niet los van hun verslaving. Anders zouden ze het er niet zo uitgebreid en tot in detail over hebben.

Een publicatie over bevrijding van trauma’s. Bij die studie horen ook allerlei verhalen van mensen. Het opvallende is dat die mensen het tot in detail hebben over alles wat hen overkomen is. Daar hebben ze nu geen last meer van, zeggen ze, want ze zijn genezen, bevrijd. Maar juist het feit dat ze hun verhaal zo uitgebreid voor een groot publiek vertellen maakt dat ik daar zo mijn bedenkingen bij heb.

Mevrouw de Vries vertelt over het feit dat ze vroeger ontzettend afhankelijk was van andere mensen. Maar nu trekt ze zich hélemaal niets meer aan van het oordeel van anderen. Tot in detail weet ze vertellen wat anderen over haar zeggen. Maar het doet haar helemaal niets! Terwijl ze dat vertelt wiebelt ze op een opvallende manier voortdurend met haar benen. Die lichaamstaal zegt al van alles…

Het doet me ook denken aan organisatoren van optochten tegen zinloos geweld. Ik respecteer de goede bedoelingen. Maar het is al een paar keer gebeurd dat uitgerekend zo’n organisator opgepakt werd vanwege openlijke geweldpleging.
Of bijvoorbeeld mensen bij wie alles in het teken staan van het veroordelen van homo’s of pedofielen. Je mag natuurlijk niet iedereen over één kam scheren. Maar er zijn mensen die op die manier vechten tegen hun eigen geaardheid. De strijd tégen maakt hen juist kwetsbaar en vatbaar. Ze zijn er teveel mee bezig.

Ooit kwamen we een meneer tegen die op straat waarschuwde tegen de losgeslagen seksuele moraal. Hij had een bord bij zich met de meest heftige seksuele zonden die je maar kunt bedenken. Van veruit het meeste wist ik niet eens dat het bestond. Je zou bijna zeggen dat die meneer mij op allerlei ideeën bracht…

Als je écht los bent van je verleden heb je het er niet zo uitgebreid over. Je stipt het aan, je benoemt het even. En daarna ga je verder. Niet met het verleden, maar met je toekomst.

“Denk niet aan die roze olifant!” Dan weet je dus wat er gaat gebeuren…

De hele dag denken dat je niet moet roken.
De hele dag denken dat je niet moet drinken.
Je kunt er maar beter helemáál niet aan denken…..

Meest bezochte blogs

In het najaar van 2011 ging mijn web-log ‘Onderweg’ ter ziele. Dat was het gevolg van een rampenscenario bij Sanoma Media. Men slaagde er niet in om het oude systeem over te zetten naar een nieuw systeem. Het gevolg was dat vijf jaar blog-werk bijna onleesbaar was geworden en dat duizenden foto’s zoek raakten.

Ongeveer 1½ jaar geleden ging ik – met een nieuwe naam – over naar WordPress (dit blog: Henk 50). Het aantal bezoekers ligt lang niet zo hoog als bij weblog (daar trokken alleen al mijn fotopagina’s duizenden bezoekers). Dit wordpress-blog wordt momenteel per maand door zo’n 6000 bezoekers met een bezoek vereerd. De pedagogische en psychologische bijdragen trekken de meeste bezoekers. Met één uitzondering: Main Coone Rupert heeft de wedstrijd gewonnen!

Inmiddels hebben de eerste twee blogs de magische grens van duizend (speciale) bezoekers bereikt. Dit is de top-10 over de afgelopen 1½ jaar:

1.  Maine coon Rupert (9 kilo) 1036

2. Borderline en kinderen (2) 1012
3. Cirkel van veiligheid 540
4. Dementie en neurologie 476
5. Hoeveel kost een pak melk ? 369
6. Zaanse huisjes (Inntel) 242
7. Halve Poes, treinpoes en… 237
8. Mene mene tekel upharsin 230
9. Verzamelen! (5) 210
10. Unfallskreuzung Euskirchen 201