Ongelukskruising in Euskirchen

Op 20 februari werd ik in Euskirchen (Eiffel) hardhandig van mijn sokken en mijn fiets gereden. Het gevolg was twee maanden rolstoel, vier maanden niet lopen en na bijna een jaar nog steeds behoorlijk wat pijn.

Op 24 januari van dit jaar moet ik mij in Euskirchen voor de rechter verantwoorden vanwege het total loss fietsen van een auto. De automobilist heeft mij namelijk juridisch op het matje geroepen. De auto was eerst een Hyundai, maar nu staat in de stukken dat het een Mercedes was. Toch knap dat mijn Gazelle een heel gat in de zijkant van een Mercedes heeft geslagen.

Zeer op mijn hoede fietste ik vandaag vanuit station Euskirchen naar de beruchte kruising. In iedere auto zag ik een potentiële aanslag op mijn welzijn.

Toen ik de kruising heelhuids gepasseerd was reed ik met filmcamera (mijn fototoestel) weer terug om nog eens te bekijken wat er allemaal mis was gegaan. En nog steeds vind ik de bewegwijzering voor fietsers zeer onduidelijk.

Wat wél heel duidelijk is, is de dikke stopstreep voor automobilisten, geflankeerd door twee duidelijke stopborden. De automobilist beweert dat hij daar ook gestopt is en dat zijn motor zelfs af sloeg. Het is natuurlijk wel een bijzonder gegeven dat er dan toch zo’n harde botsing is geweest dat mijn trapper in mijn spaken zat en dat hij een enorm gat in zijn carrosserie had (nou ja, hij niet, zijn auto). Daar mag de rechter zich over buigen.

Maar nu het meest bizarre van vandaag. Uitgerekend op deze kruising hoorde ik een harde sis en pssssjt! daar liep mijn band oorverdovend hard leeg. Een groot stuk glas was dwars door de onplatbare band gedrongen. Was dat een stuk glas van zijn kapotte koplamp?

Dit is voor mij toch wel een erg bizarre kruising aan het worden!

Brilweg


Volgens Bill Bryson is de grootste loopafstand die Amerikanen afleggen de dagelijkse zoektocht naar de afstandsbediening van de televisie.

Tineke wandelt vele kilometers buitenshuis. Ze verslijt meer schoenzolen dan fietsbanden. Maar binnenshuis zou wel eens de grootste afstand die ze aflegt kunnen zijn: de dagelijkse zoektocht naar de leesbril.
Ze heeft er een stuk of vijf. Maar het lijkt er op dat meer leesbrillen ook leiden tot meer zoektochten.

Ik heb als zestig-plusser nog geen loerprothese. Maar volgens de logopediste van mijn werk ben ik wel aan een gehoorapparaat toe. Ik betwijfel dat. De mensen praten gewoon te vlug. Dat kan ik niet meer volgen…

Fietsjaar 2011


Jarenlang houd ik mijn fietskilometers bij.
Zo weet ik dat mijn oude Raleigh 130.000 kilometers op de teller had staan.
En ook weet ik dat het aantal jaarlijks gefietste kilometers al tientallen jaren vrij stabiel is: van tegen de 6000 km. tot ruim 8000 km. per jaar.

Op 20 februari 2011 werd ik in Duitsland hardhandig van mijn stalen ros geschoten. Het gevolg was dat ik twee maanden niet kon fietsen. Je zou denken: nu duikt Henk 50 ruim onder die 6000 fietskilometers.

Maar nee hoor: er werd in 2011 6950 kilometer bij elkaar gefietst. Maar ruim 100 km. minder dan in 2010.

Deels komt dat doordat ik niet goed kan lopen, en dus ook op de korte afstand de fiets pak. De loopscore is dus wel ingestort. Maar die afstand weet ik niet, zonder stappenteller. 

In 2012 moet ik weer aan mijn been worden geopereerd. Dus of ik dan de 7000 km. ga halen?….

Winterbomen


Vandaag maakte ik een fietstochtje door het grensgebied van Gelderland en Duitsland.
Wat waren ze mooi, al die kale bomen in de winterzon. Met af en toe een buitje tussendoor. Twee keer was dat een reden om even een café in te duiken. Daar scoorde ik iets warms, warme chocomel en erwtensoep met roggebrood en spek…

Op de foto’s twee winterse bomenplaatjes…

Sneeuwfietsen


In 2009 ontdekte ik het sneeuwfietsen.
Honderden kilometers werden afgelegd door een winters witte wereld.
Deze foto maakte ik in de daarop volgende winter: de koude decembermaand van het jaar 2010. Hier was ik bij de grens met Duitsland in de omgeving van Well (Midden-Limburg).

De zon had even geschenen, maar even later won de mist het weer. Dat gaf het verstilde land bijzonder sfeervolle accenten. Het vroor die ochtend ongeveer 7 graden.

De wegen waren af en toe spekglad, maar ik kon mezelf op de fiets ‘staande’  houden. Een been breken in deze stille omgeving was niet zo handig geweest.

In deze decembermaand van 2011 is het weer totaal anders. Het is gemiddeld 15 graden warmer! Eerlijk gezegd vind ik dat déze keer wel zo prettig. Een nieuwe beenbreuk terwijl mijn been door ijzeren onderdelen aan elkaar wordt gehouden schijnt tot ernstige complicaties te kunnen leiden.

Wel heb ik voor de zekerheid winterbanden op één van onze fietsen laten monteren. Want lopen vind ik bij gladheid ook al geen veilige optie…

Of die winterbanden inderdaad helpen bij gladheid heb ik dit jaar nog niet uit kunnen testen…

Er is er één jarig!

Er stond een zwakke tot matige zuidenwind. De zon scheen twee uur, maar er viel ook wat neerslag. Het werd 5 graden. Dat was op 29 december 1951.

Op deze stormachtige dag in 2011 is dit meisje 60 jaar oud (of jong) geworden.

Ze werd in Barneveld geboren, als derde in de rij. Volgens haar vader wist ze al heel snel precies wat ze wilde. Vooral in de eigen veilige omgeving…

Haar vader was boekhouder. Ik zei een keer tegen hem: “Dat was wel handig, een boekhouder. Die geboortedatum was dus goed gepland voor de kinderbijslag.” Waarop hij wat mopperend baste: “Ach man! Daar waren we toen helegaar niet mee bezig!”

Inmiddels vier ik ook al voor de 41e keer de verjaardag van dit meisje mee…