Reuzenrad

Ooit was ik op Tienertoer op de Pier van Scheveningen geweest. Daarna nooit meer. Gisteren belandden we op hoge leeftijd alsnog op de Pier. Hij was weer gerepareerd.
De Zuidhollandse Kust richting Zandvoort

Eigenlijk is de Pier een soort mini-USA-ervaring. Er is geen kunst, wel veel kitch en souvenirs en het draait allemaal vooral om de smaak. Van eten in dit geval. Veel zoete versnaperingen, friet, hamburgers, milkshakes en dat ruik je allemaal door elkaar.

Tineke wilde graag in het reuzenrad. Het was prachtig helder weer. Je kunt tientallen kilometers ver kijken. Tot aan Zandvoort in het noorden en de Maasvlakte in het zuiden.

Op de foto het zicht in noordelijke richting. Na afloop aten we fish en chips. Dat was dan weer meer Engels...

Raadhuis de Paauw

Je zou het niet zeggen op de foto, maar ik schoot dit plaatje in de regen. Hoewel: regen? En viel ook hagel en natte sneeuw. Alles door elkaar. Een neerslagmix, dus.

Als je door Wassenaar fietst zie je tal van luxe villa’s. Veel mensen zijn zó bang voor inbraak dat ze grote hekken met alarminstallaties hebben aangebracht. Als je veel bezit hebt word je ook banger dat je het kwijt raakt. De kilometerteller van mijn fiets raakt hier regelmatig van slag vanwege alle radiografische (ofzo) golven van bewakingsinstallaties.

Wat me daarnaast opvalt is dat sommige mensen er niet zo fris uit zien en ook niet zo fris ruiken. Ze vinden wassen naar.

Er wordt een speciale landgoederenfietsroute door Wassenaar aangegeven. Dan kom je langs de duurste panden. Dit is een pand voor algemeen gebruik: Huize De Paauw. Het neo-classicistische gebouw dateert uit 1747. Het huis is grondig gerestaureerd in de kleuren van de periode dat Frederik van Oranje-Nassau in dit huis woonde. Daarom is het huis geel geschilderd. De bedoeling is dat ik ga denken dat het zandsteen is. Maar daar trap ik niet in.

Raadhuis De Paauw in Wassenaar

Huize De Paauw is het bestuurscentrum van de gemeente Wassenaar. Daarbij dacht ik aan een gemeentehuis, maar dat is weer wat anders. In de kelder van het huis bevindt zich een brandweermuseum. Ik wilde wel even opwarmen, dat moet kunnen bij de brandweer, maar het museum was gesloten.

Ik fietste dus verder en raakte geleidelijk aan helemaal doorweekt. Tegen zoveel regen, hagel en natte sneeuw bleek mijn jas niet bestand. En regenkleding had ik niet bij me, want de Buienradar had pas over drie uur neerslag voorspeld. 

Skyline van Rotterdam

Deze foto maakte ik (met de telefoon) vanaf de Zwethkade, tien kilometer ten westen van Rotterdam. Je ziet hier de alsmaar uitdijende skyline van de stad.
Skyline van Rotterdam

Rechts zie je de hoogste woontoren van Nederland: de Zalmhaventoren. Hij telt 64 verdiepingen en is 215 meter hoog. Zelfs lezer Jan woont niet zo hoog.

Meer oostelijk, en voor de kijker links, staan o.a. de Maastoren (165 meter), New Orleans (158 meter) en de Rotterdam (151,3 meter).

Links van de Zalmhaventoren zie je nog een lager gebouw (met rood-witte streep): dat is de verkeerstoren van vliegveld Rotterdam. Rechts naast de bouwkranen die je de contouren van de Zwaan: de Erasmusbrug over de Nieuwe Maas.

Links zie je het gebouw dat zo’n twintig jaar lang beeldbepalend was: de Delftse Poort, van architect Bonnema die ook tekende voor de Achmeatoren in Leeuwarden. Tot 2009 was dit met 151 meter het hoogste kantoorgebouw van Nederland. Momenteel staan er veel ruimtes te huur, net als in Leeuwarden. Wil je nog hoog en droog zitten: dan is dit je kans.

De mensen denken dan dat het niet hoger kan in de slappe Nederlandse bodem, maar tussen deze hoogbouw gaan nog drie kolossen verrijzen: het project Rise met woontorens van 250 meter hoog. 

Oude Maas

Het schijnt dat sommige lezers van dit blog niet weten wat de Oude Maas is. Welnu: de Oude Maas is een 30 kilometer lange rivier in de provincie Zuid-Holland. 

Vroeger was de Oude Maas onderdeel van de loop van de Maas richting de Noordzee. Maar tegenwoordig stroomt er alleen Rijnwater door de Oude Maas.

Dat komt doordat Nederlanders graag kanalen graven en dammen aanleggen. Dat zie je al op het strand. Duitse kinderen bouwen forten en Nederlandse kinderen graven kanalen.
Oude Maas bij Puttershoek

De Oude Maas stroomt vanuit Dordrecht ten zuiden van Zwijndrecht en Barendrecht naar Spijkenisse. Daar plonst hij in de Nieuwe Waterweg. De rivier is 30 kilometer lang en wordt deels omzoomd door grienden.

Aan de noordzijde van de Oude Maas ligt het meest dichtbevolkte eiland van Nederland: IJsselmonde. Ten zuiden van de rivier ligt de nog altijd redelijk groene Hoekse Waard.

De Oude Maas is een getijdenrivier. Door de rechtstreekse verbinding met de Noordzee is er sprake van eb en vloed.

De veerpont van Puttershoek maakt de oversteek

Wat veel mensen ook niet weten is dat de Oude Maas een drukbevaren rivier is. Het is een komen en gaan van vrachtschepen en ook van zeeschepen. Dat is een heel gedoe rond Spijkenisse, waar de ‘brug der zuchten’ vaak lang open staat vanwege passerende zeeschepen.

De foto's nam ik bij de veerpont van Puttershoek. Deze pont verbindt voor fietsers en voetgangers Zwijndrecht met Puttershoek. Je kunt ook via de Kiltunnel of de Heinenoordtunnel, maar dit is 15 kilometer korter. 

Molen De Vriendschap

Het was gisteren weer tijd voor een middagrondje op de fiets. In dier voege kwam ik door de Alblasserwaard. Daar stond de zon laag en het water niet hoog.

Ik fietste langs de Graafstroom, een zes kilometer lange vaart in het midden van de Alblasserwaard. Daar ligt het dorp Bleskensgraaf.

De Duitsers hebben hier aan het begin van de oorlog nogal huisgehouden. Het dorp werd namelijk in mei 1940 als gevolg van een Duits bombardement bijna geheel verwoest. De mensen hebben het wel over Rotterdam, maar in Bleskensgraaf was de schade naar verhouding groter.

Molen de Vriendschap bij Bleskensgraaf

in Bleskensgraaf staat molen De Vriendschap. Die wil het allemaal weer goed maken. Deze stellingmolen dateert uit 1890. Hij draaide in 2020 maar liefst 735.727 rondjes.

De molen maalt graan. De opbrengt van de producten gaat voor een deel naar een goed doel: Stichting Mercy Ships.

Op de foto Molen de Vriendschap aan de Graafstroom, die hier over gaat in de Alblas. De schoonheid van het land en de natuur kon ik niet helemaal vangen in deze foto, maar ik heb een poging gedaan. 

Langs de Lek

Het was donderdag en de zon scheen. Om 12 uur vond ik het de hoogste tijd om op de Batavus Dinsdag te stappen. In oostelijke richting, want dan zou ik terug wind mee hebben.
De Schie trekt een rechte lijn vanuit Delft naar Overschie. De oostelijke rode lijn op de kaart volgt de Schie

De eerste etappe leidde over het terrein van de Technische Universiteit. De campus is meer dan twee kilometer lang en er lopen studenten rond en af en toe een verdwaalde professor. Ze spreken er over onderwerpen waar ik niets van snap en af en toe doen ze proeven waarvan de uitkomst onzeker is.

Na drie kilometer verliet ik de bebouwde kom van de geboorteplaats van Calvé Pindakaas en moest volop de wind gaan vangen. Gelukkig werd ik ingehaald door een ANWB-echtpaar op de E-Bike. Ik ben nooit te beroerd om een beetje mee te gaan profiteren van de stroom. Ik fietste nu dus met afgeleide E-Bike-ondersteuning.

De kracht van een omwaaiende boom

Plotsklaps stuitte het gezelschap van Joris Driepinter 70-plus op een onverwachtse oneffenheid. Een boom had met wortel en tak het gehele wegdek ontregeld. Gevalletje stormschade. Hierdoor raakte ik het belendende echtpaar kwijt en moest op eigen kracht verder.

Pas in de buurtschap Zweth kreeg ik weer meer beschutting en kon de snelheid enigszins worden opgevoerd.

Panoramafoto richting Rotterdam Overschie

De beschutting hield aan, dankzij een begraafplaats en twee landgoederen en in dier voege bereikte ik heelhuids de oude dorpskern van Rotterdam Overschie. Deze kern is bekend geworden als geboorteplaats van Jules Deelder en als woonplaats van Willem Engel. Beiden zijn een beetje maf, maar ik heb Jules liever dan Willem. Alleen kan dat niet meer, want Jules is overleden.

Overschie nader bekeken

De Schie liep altijd vlak langs de dorpskern van Overschie, maar Rijkswaterstaat heeft een bocht afgesneden, zodat er nu ook cruiseschepen en mammoettankers kunnen passeren. Daarna varen ze zichzelf klem bij de fietsbrug van Zweth, de Kandelaarbrug.

Ik hobbelde over het oneffen wegdek van Overschie, passeerde drie kerken en kwam daarna in de uitgebreide bedrijventerreinen van Schiedam Noord en Rotterdam Noord terecht. Bedrijventerreinen zijn de lelijkste delen van Nederland, dus het was zaak om aan vrolijker zaken te denken. Dat viel nog niet mee, als gevolg van de inval in Ukraïne.

Bij de Erasmusbrug in Rotterdam

Bij de gevangenis aan de Schie wendde ik de steven oostwaarts en kwam langs één van de grootste moskeeën van Nederland. Daarna volgden de uitgebreide 19-eeuwse woonwijken van het Oude Westen van Rotterdam. De wijk staat overdag bekend als gezellig, maar wordt ’s avonds door veel inwoners als onveilig ervaren.

Ik fiets ‘schuin’ en zigzaggend door de wijk en kom o.a. vlak langs de Zalmhaventoren, met zijn 65 verdiepingen en 215 meter hoogte de hoogste woontoren van Nederland. Als de stroom uitvalt moet je veel trappen klimmen.

Aan de kade bij de Erasmusbrug is het tijd voor een broodje. Met kaas in dit geval. En dat benevens een  plak koek en een kwart liter water. 

Winderige fietstocht

Het kost soms wat moeite om Tineke op de fiets te krijgen. Ze heeft altijd zoveel andere dingen te doen. 

Maar als ze eenmaal zit, dan gáát ze ook. En dat als 70-jarige zonder E-bike. Ik kan haar nauwelijks bijhouden. Gelukkig weet ik hier in de regio ongeveer de weg en zij nog lang niet, dus ik houd nog een beetje de controle.

Het strand bij Kijkduin

Zaterdagmiddag wilde ik even aan zee kijken. Tineke was een paar weken ziek geweest en had nog geen grotere rit gemaakt. Dus ik vreesde dat de zee te ver weg was. Maar het is gelukt. Na 20 kilometer waren we aan zee, bij Kijkduin.

Ik weet niet of jullie Kijkduin kennen, maar hier hebben grote verwoestingen plaatsgevonden. De plaats is geheel ontmanteld. Je zou bijna denken dat de Duitsers een nieuwe Atlantik-Wall willen gaan bouwen. Je kunt ook niet meer binnenshuis warme chocolademelk nuttigen. Dus maakten we een strandwandeling.

Na het uitwaaien op de fiets werden we gezandstraald op het strand. Daarna fietsten we via Scheveningen naar het centrum van Den Haag, voor de beloofde chocolademelk en opwarmende voeten.

Toen was het nog 12 kilometer naar huis. De laatste kilometer was nat. De fietsteller had er 45 kilometer bij opgeteld. 

De M is van Mijnsheerenland

Mijnsheerenland had ik alleen van horen zeggen. Dat kwam omdat een bevriend predikant daar geboren is. Totdat ik het dorp aan het begin van de 21e eeuw ontdekte. Ik was dus een soort Columbus in Mijnsheerenland. Alleen is niemand dat opgevallen. 

Als je door de Heinenoordtunnel de Hoeksche Waard binnen fietst is dat meteen een wereld van verschil. Vanuit de agglommeratie Rotterdam ben je opeens in agrarisch gebied. Hoewel er her en der geknabbeld wordt aan dit agrarische beeld en er soms zelfs een aanslag op wordt gedaan heeft dit gebied een deel van zijn karakter weten te behouden. Dat is zeker zo als je over de beklinkerde en door bomen omzoomde hoofdstraat van Mijnsheerenland fietst. Je ziet er boerderijen, statige historische woonhuizen en zelfs een origineel landhuis met poort.

Statig herenhuis aan de hoofdstraat van Mijnsheerenland

De historische Laurentiuskerk ligt wat opzij van de hoofdstraat. Het gebouw dateert uit de periode rond 1450 en heeft dus heel wat stormen en overstromingen doorstaan. Het Bätz-orgel heeft eerst in drie andere kerken gestaan voordat het naar Mijnsheerenland verhuisde. In de toren bevindt zich een arrestantenhok. Wil je een mooi uitzicht over het dorp, dan moet je dus eerst door de plaatselijke veldwachter in de boeien worden geslagen. Op zondag kun je doorgaans twee keer naar de kerk in dit kerkgebouw.

De door bomen omzoomde hoofdstraat van Mijnsheerenland

Mijnsheerenland is voor mij een fietsbestemming omdat ik er in de zomer aarddappelen scoor van het merk Challenger. Die zijn bijna net zo lekker als de Opperdoezer Ronde. Even buiten het dorp kun je daarnaast grote hoeveelheden aardbeien inslaan. Het is verstandig om de aardappelen onderin de fietstas te leggen en de aardbeien bovenop, tenzij je met aardbeiencompote thuis wilt komen.

De Binnenmaas bij Mijnsheerenland bij avond

Door de ligging buiten Rotterdam, maar aan een prachtig binnenwater -de Binnenmaas, met zwembad en strand – is Mijnsheerenland in trek bij rijkere forensen. Het inkomen ligt 30% hoger dan gemiddeld in Nederland. Dat wordt zichtbaar als je naar de politieke voorkeur kijkt: de VVD trok veruit de meeste stemmen, gevolgd door D’66 en de PVV. Dit is een ander beeld dan binnen de gemeente Hoeksche waard, waar het CDA en de SGP de grootste partijen zijn, naast de lokale partijen.

Er staan 22 huizen te koop, waarvan de helft boven de 500.000 euro kost. Interessant is een statistiek met het gas-en electriciteitsverbruik. Dat is sinds 2013 met een kwart gedaald. De huizenbezitters zijn goed kennelijk goed bezig met isolatie.

Mijnsheerenland is een vriendelijk dorp met bijna 5000 inwoners. Helemaal veilig is het er niet, want in 2020 werden er vijf fietsen gestolen.

In Mijnsheerenland zijn drie brievenbussen, twee huisartsen, twee basisscholen, en één chinees. Mocht het dorp ingesneeuwd raken, dan valt het leven hier dus wel een week vol te houden.  

De stad Geervliet

Het schijnt dat nog niet alle lezers van dit weblog in Geervliet zijn geweest. Daarom zal ik de plaats even voorstellen.

Vanuit onze woonplaats ligt Geervliet op fietsafstand. Maar je moet wel een aantal keren het water over; door de tunnel, met een veerpont of over een hoge brug.

Geervliet valt als plaats niet zo op. Het dorp ligt tegen Spijkenisse aan en onder de rook van het Botlekgebied. Maar die rook komt hier voornamelijk bij noordenwind, dus relatief is hier nog best veel frisse lucht.

Ik heb het over een dorp, maar wat jullie waarschijnlijk niet weten is dat Geervliet eigenlijk een stad is. De plaats kreeg in 1381 stadsrechten. Ook was de stad geheel ommuurd. Geervliet was toen een havenstad aan de Bernisse. Helaas verzandde die rivier en daarmee trad het verval in. Bovendien verwoestte een stadsbrand in 1741 een groot deel van de oude huizen en schuren. Daarna was het grootste deel van de werkende bevolking aangewezen op de landbouw.

Vorige week was ik weer in Geervliet en ik viel van mijn zadel vanwege de verbazing dat er hier zelfs een stadswandeling mogelijk is. Zonder gids, want ze zijn niet bang dat je verdwaalt.

Een boek dat over de geschiedenis van Geervliet gaat heet typerend ‘Van stad naar dorp’. Tegenwoordig is Geervliet een dorp met een vrij groot deel bebouwing uit de jaren ’70, met daarnaast een onverwachts (klein) stedelijk centrum met plaatselijke kippen en geiten en af en toe een poes.

Bij mijn vorige bezoek had de bakker er groene tompoucen in de aanbieding. Maar helaas, de bakker zat al om 16 uur dicht, ik was te laat...