Werkhobbel

Ik heb bepaald geen hekel aan mijn werk.
Maar soms heb ik toch de neiging om in plaats van de ene kant uit te gaan voor de andere kant te kiezen. Zo van: “Ik moest in Hoorn zijn, maar laat ik eens naar Zuid-Limburg treinen”.

Vandaag is zo’n dag. Er staan geen onmogelijke opdrachten op de agenda, maar de agenda is gewoon te vol gepland. Zonder pauze van staan van 8 tot 18 uur acht besprekingen gepland, waaronder enkele intensieve gesprekken met teams.

Dan moet ik snel naar Hoorn fietsen, anders mis ik het voorgerecht van een teamuitje. Dat is er dus nog achteraan geplakt.

Ook die acht besprekingen vormen op zichzelf niet een al te groot probleem, ik heb wel voor hetere vuren gestaan. Maar het idee dat, als er ergens iets acuuts tussendoor komt, ik verder geen enkele ruimte meer lijk te hebben om daar aandacht aan te besteden. Dat vind ik altijd het meest lastig met zo’n agenda.

Daarnaast weet ik ook dat als ik acht besprekingen heb gehad, dat ik dan ook voor de meeste besprekingen een stukje (of meer) rapportage moet verzorgen. Dat blijft dus allemaal liggen.

Vandaar dus dat idee om naar Zuid-Limburg te treinen. Waar je niet bij bent geweest, daar kom je ook geen verstorende acute omstandigheden tegen en je hoeft ook al geen rapportage te schrijven…

Wie is hier de ezel?


“De kar is al zo vol en dan komt er nóg meer lading bij…”

Dat hoor je mensen wel eens verzuchten. Die mensen vinden dat ze overbelast zijn en dat de kar leger moet.

Het bovenstaande plaatje gebruik ik wel eens bij trainingen.

De vraag is vervolgens: ‘wat moet er gebeuren?’

Sommige cursisten vinden inderdaad dat de kar leeg gehaald moet worden.

Anderen menen dat er een tweede ezel naast gezet moet worden.

Wéér anderen hebben als oplossing dat de bepakking anders verdeeld moet worden.

Ook een oplossing is dat de ezel wat meer te eten moet krijgen. Maar dat is dan een kwestie van wat langere planning.

Moet de eigenaar een handje helpen?

Of moet er een andere ezel vóór gezet worden?

Zo kun je nog een tijdje door gaan.

En dan de vertaling naar de teams toe… Welke oplossing zou op welke manier werken? Minder werk? Beter het werk verdelen? Stevigere teams? Meer met elkaar samenwerken? De manager dichter bij?

Het plaatje blijkt in ieder geval discussie uit te lokken. Er is meer dan één oplossing…

In de hemel is alleen gras

Ik geloof dat er leven is na de dood.
Hoe dat leven er uit zal zien, dat gaat mijn voorstellingsvermogen te boven.
Toch maken veel mensen zich onwillekeurig een voorstelling van de hemel.

Zoals Martha. Ze vertelde dat ze niet naar de hemel wil, want in de hemel is alleen gras.

Ik vroeg me af hoe Martha aan dat beeld zou kunnen komen.Martha is autistisch. Veel mensen met autisme vatten uitspraken en teksten letterlijk op. Heeft ze ooit iets opgevangen dat een verband zou kunnen leggen tussen de hemel en gras?

Na enig gepuzzel werd het duidelijk. Psalm 23 heeft het over grazige weiden… De meester op school had uitgelegd dat wij die schapen zijn. Schapen die grazen op grazige weiden, eeuwige grasvelden.

De foto van de grasvelden maakte ik vanaf de toren van Zunderdorp in Waterland.

 

Curacao

Wat is dát een prachtig eiland!
Het eiland Curacao.

Ik was er een paar jaar geleden, omdat ik er een week lang een cursus moest geven.

Na zo’n cursusdag ging ik dan nog even met één van de particuliere busjes ergens naar toe. Het maakte niet uit waar naar toe, als ik maar even de sfeer van het eiland op kon snuiven. Bovendien was het in die busjes erg gezellig. Dat was onze ervaring in de USA ook in de stadsbussen. Dáár tref je iets van de sfeer van het land.

Uiteraard wilde ik ook een fiets huren op Curacao, maar dat is me niet gelukt. Volgens de mensen op het eiland is fietsen er te gevaarlijk. Ik kon wel een scooter huren. Dat heb ik op mijn vrije dag gedaan. Het ding ging tot de 80 km. per uur (bij afdalingen) terwijl ik geen rijbewijs heb. Alsof dat niet gevaarlijk is…

Van de foto’s die ik heb gemaakt heb ik maar een klein deel over. Op de laatste avond werd ik (onderweg van het internet-café naar het hotel in het centrum van Willemstad) door vier mannen ingesloten en overvallen. Deze makamba (blanke, vgl. spleetoog voor chinezen) moest alles inleveren. Tegen zo’n overmacht was ik niet bestand.

Gelukkig had ik nog een fotokaartje in het hotel liggen. Dus een aantal foto’s als herinnering aan dit prachtige eiland heb ik kunnen bewaren…

Elf weken vrij

Vorige week kreeg ik het overzicht van mijn vrije dagen.

Ik blijk nog recht te hebben op ruim 11 weken vrij. Dus ik kan morgen & de rest van het jaar gewoon weg blijven…

En dat terwijl het werk niet past in de afgesproken tijd…

Nee hoor, je hoort mij niet klagen. Ik heb een intensieve, maar mooie baan! Alleen alle toegenomen administratieve verplichtingen (je moet je tegenwoordig overal voor verantwoorden in de zorg) vind ik oneigenlijk werk dat ten koste gaat van waar het hart ligt van de zorg: ‘rond het bed’.

Een deel van de vrije tijd wordt veroorzaakt door de vrije dagen voor 55-plussers. Er komt nooit van om ze op te nemen, dus dat worden er steeds meer.

Maar waarom zou ik vrij nemen. Ik verveel me thuis totaal niet, maar ik héb al zo weinig gewerkt. Dat kwam door die gassende Herr Deutsche Autofahrer. Dus ik ga morgen gewoon maar weer aan het werk. Een extra werkdag zelfs, om achterstanden weg te werken. Maar zonder tegenzin…

Vers van de pers: Mondzorg


Het kostte een jaar studie en werk, vooral voor de auteur en eindredacteur, Dyonne Broers.

Dyonne is angsttandarts en tandarts gehandicaptenzorg. Tevens is ze directeur zorg bij de Stichting Bijzondere Tandheelkunde in Amsterdam.

Als orthopedagoog werk ik al jarenlang met haar samen als het gaat om behandeling van patiënten met een verstandelijke beperking of met andere complexe problematiek.

SBT is dan ook één van mijn werkgevers. Na een ongewenst oponthoud van negen maanden (als gevolg van een ongeval) ga ik daar maandag weer aan de slag.

Mondzorg bij mensen met een beperking is een echt standaardwerk geworden, volop medische informatie, aandacht voor pedagogische aspecten en communicatie, tandheelkundige diagnostiek, specifieke vraagstukken bij bepaalde syndromen, terwijl ook juridische aspecten een plek krijgen (bijvoorbeeld: mag je iemand tegen zijn wil in behandelen?).