Tegenovergesteld…

In de trein zitten een jonge vrouw en een jonge man.

Schuin tegenover haar zit een dertig-plussige man.

De man en de vrouw zitten met elkaar te kletsen. De meneer aan de overkant herhaalt met enige regelmaat wat de vrouw zegt. Hij lijkt zich niets aan te trekken van het feit dat beide mensen met elkaar in gesprek zijn.

” ‘s Avonds rijdt er maar één bus per uur” zegt de vrouw. “‘s Avonds rijdt er maar één bus per uur” zegt de dertig-plus meneer. Man en vrouw reageren niet op zijn interrupties.

“De importeur” zegt de meneer. “Importeur is het tegenovergestelde van exporteur”.

Even later: “Een dubbeldekker…. “Dat is het tegenovergestelde van enkeldekker”.

Dan staat hij op. Hij blijft even staan. Vervolgens doet hij een openstaand klepje van een prullenbak dicht. “Daar ga je” zegt hij tegen het klepje. Dan ziet hij meer openstaande klepjes. Steeds wacht hij even en dan doet hij het klepje dicht. En steeds spreekt hij de formule uit: ‘daar ga je”.

Dan ziet hij mij zitten. Hij vraagt: “Meneer, weet u misschien wat een importeur is? “ Ik leg het hem uit. Daarna wil hij weten wat een exporteur is. Weer leg ik het hem uit. “Dus het klopt wel dat een importeur het tegenovergestelde is van een exporteur?” zegt hij met vragende intonatie in zijn stem.

Ik zeg: “Als ik mijn fiets aan een Duitse meneer verkoop ben ik eigenlijk een exporteur”. “Dan bent u eigenlijk een exporteur” zegt de meneer. “Ja, een beetje wel, eigenlijk ja, dan bent u een beetje een exporteur”.

De meneer is helemaal het pratende stel vergeten. Hij ziet in mij een nieuwe gesprekspartner. “En boven, dat is het tegenovergestelde van beneden” zegt de meneer. “We zitten nu beneden en niet boven. We zijn dus een beetje het tegenovergestelde van de mensen die boven zitten”.

De omroep galmt door de trein. “We naderen station Alkmaar”. “We naderen station Alkmaar” zegt de meneer. “Ik woon in Alkmaar. Ja, daar woon ik. Vroeger woonde ik bij autisten. Nu woon ik op mezelf. In Alkmaar. Ik denk dat u ook in Alkmaar woont. Anders zou u nu niet opstaan. Want u gaat ook uit de trein. Weer de regen in”. 

Als we uitstappen zegt de meneer: “Regen is het tegenovergestelde van zonneschijn. Behalve ’s nachts, want de maan is het tegenovergestelde van de zon…”

Hoeveel kost een pak melk?

Ik kan het ook niet helpen…

In een vragenlijst staat de vraag: “Hoeveel kost een liter melk?”

Vroeger was het antwoord vrij eenduidig. Sinds de prijzenoorlog in de supermarkten kun je er geen peil meer op trekken.

Ik vraag mijn cliënt: “Weet je hoeveel een pak melk kost?”

“Twee euro vijftig” zegt ze.

Kennelijk kijk ik nogal verbaasd. Terwijl het toch een voorwaarde is dat ik tijdens een test mijn gezicht strak in de plooi houd. Ik ben dus weer door de pedagogische mand gevallen….

Daarop zegt ze: “Oh nee, dat is volle melk. Halfvolle melk is de helft. Eh, eh, iets meer dan één euro en nog wat geld”.

Om daarop als verklaring te geven: “Dat komt allemaal door de euro. Daardoor is alles veel duurder geworden. Dat kan ik dus niet meer onthouden….”

Smartphone-verslaafd

En toen was er uitgerekend vandaag ook nog een item op het Journaal dat een groot aantal jongeren Smartphone-verslaafd is.

Deze jongeren hebben een hogere hartslag en bloeddruk als er een berichtje binnen komt. Ze willen dag en nacht bereikbaar zijn, waardoor de nachtrust kwalitatief minder wordt (je ligt op scherp). En ze kunnen er absoluut niet tegen als ze even niet bereikbaar zijn: dan krijgen ze afkick-verschijnselen.

De meeste jongeren zien dat anders. Ze zijn niet verslaafd. Maar dat is ook één van de kenmerken van een verslaving: dat je dat zelf niet door hebt.

Gebruik van de smartphone in gezelschap

* In de Metro reageerden twee mensen op een stukje dat ik had geschreven over het gebruik van mobiel internet enz. in gezelschap.

* Die reacties werden gelezen door diverse mensen, die weer niet wisten op welk verhaal die mensen hadden gereageerd.

* Maar ja, op mijn beurt had ik ook weer gereageerd op twee ingezonden bijdragen.

* En die mensen hadden ook weer gereageerd op een Ingezonden.

Dus zo blijf je aan de gang… Het was een soort kettingbrief geworden…

De eerste schrijver vond het asociaal als mensen tijdens een gesprek met anderen steeds op hun Smartphone zitten te kijken of er nog nieuwe berichtjes zijn.

De heren Schaaf en Wijnants vonden dat grote onzin. De mevrouw die dat had geschreven was ouderwets en kon kennelijk niet omgaan met nieuwe ontwikkelingen in de samenleving.

Daar reageerde ik weer op met de volgende tekst:

Nee, heren Schaaf en Wijnants, het gaat niet de smartphone als zodanig. Het is prima dat zo’n  communicatiemiddel bestaat. De vraag is hoe je hem gebruikt.

Als je tijdens een gesprek om de drie minuten even je mail checkt getuigt dat niet van belangstelling voor de ander. Dat is dus asociaal.

Als een moeder tijdens een spelletje met haar peuter om de twee minuten op haar tablet kijkt is dat niet goed voor die peuter. Hij leert er mee dat zijn moeder anderen kennelijk veel belangrijker vindt. En dan verbazen we ons er later over dat zo’n kind zich moeilijk kan concentreren en druk gedrag vertoont”.

Twee mensen reageerden daar weer op dat ze het helemaal eens waren met deze visie. De derde inzender vond het weer allemaal onzin. Als hij zijn mail wilde checken, dan moest dat gewoon kunnen, ook in gezelschap. Het idee dat je dat beter niet kunt doen vond hij een aantasting van zijn vrijheid…

Declaraties en de damesfiets van Rutte

Niet dat ik zo’n verheven ethische standaard heb, maar op mijn werk declareer ik eigenlijk nooit iets.
Boeken en tijdschriften koop ik zelf, reiskosten maak ik niet, want ik heb zelf een abonnement gekocht. Ik zou niet eens weten via welk formulier ik iets zou moeten declareren.

In de afgelopen drie jaar heb ik maar voor één situatie een vergoeding gevraagd. Dat was vorig jaar toen ik een paar maanden mijn fiets mee nam in de trein omdat ik anders met de taxi naar mijn werk moest komen (ik kon wel fietsen, maar nauwelijks lopen).

Maar nu lees ik toch wel interessante declaraties van bewindslieden. Zo heeft (ex-) minister De Jager vijf maal een haring, op één dag aangeschaft bij een Haagse viskraam, gedeclareerd. Ik wist niet dat viskramen ook bonnetjes gaven… Dat zal nu toch wel moeten, anders krijg je Griekse toestanden. Ook blijkt minister De Jager opvallend vaak bij de Burger King te eten.

Minister Hillen blijkt zestien oliebollen te hebben gedeclareerd. Misschien kunnen die met een kanon van defensie worden afgeschoten.

Ex-premier Rutte hield het allemaal gezond. Hij declareerde 20 maal handfruit. Maar mijn vraag aan Mark Rutte is: “Waarom rijdt u eigenlijk altijd op een damesfiets? Is die van uw moeder geweest? Of durft u uw been niet over de bagagedrager te zwaaien?”

Derek Ogylvie ontmaskerd (?)

Ooit kwam er op verzoek van ouders een paragnost op mijn werk.
Hij beweerde te weten wat er met de dochter van deze ouders aan de hand was.
Tijdens de sessie wist hij allerlei bijzondere zaken te vertellen. Zo wist hij precies waar de vermiste directeur van een psychiatrische instelling (destijds belangrijk nieuws op het Journaal) zich bevond.
Hij wist wat onze toekomst was en hij kon aan de hand van foto’s de achtergrond van het gedrag van cliënten uitleggen. Van één van de cliënten wist hij dat deze man regelmatig ‘neer stortte’. De oorzaak was dat hij in een vorig leven was gefusilleerd (tijdens de Eerste Wereldoorlog).

Ik liet deze paragnost een foto zien en vertelde er bij dat dit meisje epileptisch was. Hij moest even nadenken en contact maken en toen hield hij een heel verhaal over het meisje. Daarbij gebruikte hij de epilepsie én het feit dat ze op een instelling woonde en dus verstandelijk gehandicapt was.

In werkelijkheid had ze geen epilepsie en ze was niet verstandelijk gehandicapt, maar groeide gewoon gezond op in een gezin.

Daarmee was deze meneer voor de ouders ontmaskerd. Ze hebben hem nooit meer uitgenodigd.

Van Derek Ogylvie heb ik een paar keer een stukje gezien. Ik had bij hem de neiging om hetzelfde uit te halen. Maar zo ver is het nooit gekomen.

Inmiddels heeft de VARA wel een paragnostische lakmoesproef bij hem gedaan. Voor deze proef is hij gezakt…

Zie de korte aankondiging op: http://www.youtube.com/watch?v=fkOM34gWuug

Het nuttigen van een AH-maaltijdsalade

Op een aantal stations heb je tegenwoordig een AH-to-Go.
Als ik geen tijd heb om ergens te eten scoor ik daar wel eens een maaltijd.
Deze wordt dan onderweg in de trein soldaat gemaakt.

Maandag kocht ik op station Groningen een maaltijdsalade. Volgens het bord was hij in de aanbieding. Omdat mijn moeder in de crisisjaren is opgegroeid en ik daardoor ‘besmet’ ben houd ik van goedkope producten, zoals aanbiedingen. Helaas bleek het bij de kassa geen aanbieding te zijn: het bordje stond verkeerd.

Ik ben niet iemand die gemakkelijk stampij maakt, bovendien moest ik de trein halen, dus ik liet het maar zo.

In de trein bleek dat ik een onmogelijk product had gekocht.. Althans: voor oudere mensen. Want één van de grootste problemen voor zestig-plussers is het open maken van verpakkingen. Het open maken van de grote verpakking bleek nog te doen. Maar er waren nog andere problemen. In die grote verpakking zaten namelijk weer kleinere verpakkingen. Dit waren de losse onderdelen van de salade.

Er waren maar liefst drie zakjes aan de salade toegevoegd. Een onneembaar zakje dressing, een onneembaar zakje harde brokjes geroosterd brood en een zakje met stukjes kaas. Je wilt niet weten hoeveel moeite het kost om deze dingen open te krijgen. Ik heb een goed onderhouden gebit, maar de evolutie bleek niet zo ver te gaan dat je met tanden uit de 20e eeuw een verpakking uit de 21e eeuw kunt openen. Slechts een tang uit mijn fietsreparatieset bleek de verpakking aan te kunnen.

Ik was er wel een tijdje zoet mee geweest, zo ongeveer tot Assen. Maar het voordeel van een maaltijdsalade is dat hij niet koud wordt. Maar toen ik de maaltijdsalade aan een nader onderzoek onderwierp bleek er geen bestek ik te zitten. Ik dacht dat dat er bij hoorde. Nee dus. Dat bestek moet je kennelijk ergens achterover drukken. Of je moet als reiziger altijd bestek meenemen in je rugtas.

Gelukkig had ik nog koffie gekocht. Daar zat een houtje bij. En dat houtje kon ik door de diverse ingrediënten van de maaltijdsalade prikken. Eén voor één dus. Daar was ik de rest van de provincie Drenthe in de trein zoet mee. Toen ik de laatste onderdelen van de salade nuttigde treinde ik al vér in de provincie Overijssel.

Drie provincies voor één maaltijdsalade. In ieder geval is het nuttigen van een AH-to-Go-salade een nuttige vorm van tijdsbesteding. Je verveelt je totaal niet onderweg. Zo lijkt het vanzelf of de Hanzelijn al open is en de treinreis van Groningen naar Alkmaar een stuk korter is geworden.

.

Je bent een Rund(erkamp) als je met eenzijdige informatie stunt (3)

Het onderzoek heb ik aan anderen overgelaten, zoals aan Dirk Jan Snel die zeer gedegen onderzoek heeft gedaan.

Zie: http://jandirksnel.wordpress.com/

Wat klopt er wél of niet aan de rapportage van Lex Runderkamp?
En wat zijn de gevolgen?

Inmiddels is de reportage van Runderkamp in het arabisch vertaald.
En wat verschijnt er in beeld? Een poster met Wanted!
In deze context staat dit gelijk met een aansporing tot moord.
Op wie? Op Paus Shenouda III, de leider van de Koptische kerk.

Natuurlijk wast Lex Runderkamp zijn handen in onschuld.
Hij is er immers niet verantwoordelijk voor wat anderen met zijn reportage doen?
Waarschijnlijk was hij wat naief tijdens het maken van de reportage. En heeft hij niet door gehad hoe gemakkelijk uitspraken hier de lont in het kruitvat kunnen zijn, met als gevolg een massamoord.

Maar dat hij (ondanks inmiddels allerlei bewijzen dat zijn bronnen niet zo betrouwbaar zijn geweest) toch zijn standpunt blijft herhalen getuigt van een grote mate journalistieke zwakheid.

Wacht u voor wachtwoorden

Het begon met de pincode.
Die heb ik destijds in het personeelsblad van mijn werk geplaatst.
Daar wordt 24 uurs-werk geleverd dus ik kon er altijd iemand bereiken om mijn pincode weer op te vragen.

Inmiddels heb ik allerlei pincodes die ook nog op elkaar lijken, met dezelfde cijfers in andere combinaties. Dus dat is al moeilijk te onthouden voor een zestig-plusser.

Maar dan ook nog eens de wachtwoorden.
Ik heb drie verschillende werkgevers.
Variërend van drie tot zes maanden worden daar de wachtwoorden veranderd (kunnen ze dat niet tegelijk doen?).
Maar voor de verschillende systemen binnen mijn werk heb ik ook weer aparte wachtwoorden nodig. Ik heb  in totaal twaalf verschillende wachtwoorden die allemaal regelmatig ververst worden. Probeer dat allemaal maar eens nauwkeurig bij te houden. Voor twee banen kan ik thuis ook inloggen. Met… weer andere wachtwoorden…

Vandaag was ik op mijn werk in Amsterdam. Daar kwam ik niet in het computersysteem. Deels had ik twee weken nieuwe wachtwoorden gekregen. Maar wat bleek: voor het derde systeem, waar ik vandaag mee moest werken, had ik thuis een nieuw wachtwoord ontvangen. Geen idee wat dat wachtwoord was. Dus kon ik ter plekke niet een rapport schrijven dat ergens in het voorgeborgte van de PC al enigszins gekaderd was. Tot overmaat van ramp wist ik ook helemaal niet meer óf ik inderdaad zo’n wachtwoord had ontvangen.

In een periode dat mijn hersencellen steeds langzamer informatie opnemen gaat de samenleving steeds hogere eisen stellen aan mijn geheugen. Zo word je vanzelf uitgeschakeld voor je werk. Man (zestig plus) met veel ervaring in de zorg zoekt baan zonder wachtwoorden…