Sanomaffia

Eind augustus vond de migratie plaats van duizenden weblogs.
Ze moesten worden overgezet van web-log naar weblog.
Dat ene streepje minder heeft enorm veel ellende veroorzaakt.
Eveneens duizenden weblogs zijn nu, na negen maanden, nog steeds voor een groot deel slecht leesbaar en nauwelijks bruikbaar.

Het kan natuurlijk zo zijn dat Sanoma Media deze klus zwaar heeft onderschat. Bovendien heeft men pech gehad met Typepad, de organisatie waar alle blogs waren ondergebracht. Maar het zou Sanoma Media gesierd hebben als men ruiterlijk had erkend dat er een puinhoop is ontstaan en als ze uit zichzelf de abonnees schadeloos hadden gesteld…

Betaald blog

Ik had bij Sanoma Media een betaald weblog. Van de 12 maanden die ik vooruit heb betaald heb ik mijn weblog maar twee maanden kunnen gebruiken. Ook nu, negen maanden na de migratie, staat het vol met vreemde tekens en missen alle foto-albums en zo’n 95 van de geplaatste foto’s. En dat terwijl Sanoma Media beweert dat 95% van de foto’s terug geplaatst is. Dan heb ik zeker pech gehad? Zie: http://henk50.weblog.nl/

Meerdere malen heb ik gevraagd om teruggave van mijn teveel betaalde abonnementsgeld. Aanvankelijk kreeg ik geen antwoord, maar uiteindelijk bleek dat Sanoma Media ook helemaal niet van plan om geld terug te storten. En dat terwijl mijn blog in eerdere jaren twee maal direct op zwart was gegaan toen het abonnementsgeld niet afgeschreven kon worden.

Maar nu werd mijn abonnement werd gewoon opgeschort. Men ging er vanuit dat ik later weer volop bij weblog zou gaan bloggen. Dan zou het abonnementsgeld gewoon verrekend worden. Als vergoeding voor het tijdelijke ongemak mocht ik een abonnement op één van de bladen van Sanoma Media nemen.

Ik besloot nu toch maar gewoon af te wachten, want ik wilde mijn oude weblog nog niet kwijt. En er werd beloofd dar alles goed zou komen. 

Vreemde tekens en foto’s

Totdat er een bericht kwam van Sanoma Media dat men er niet in slaagde de vreemde (‘diacrytische’) tekens in mijn weblog te verwijderen. Dat betekende dat ik alles handmatig zou moeten herstellen. Daar kwam nog bij dat het overgrote deel van mijn foto’s zoek is geraakt. Op dat moment besloot ik alsnog mijn (teveel betaalde) abonnementsgeld terug te vragen. Als reactie op die vraag kreeg ik als antwoord dat dat niet kon. Er was door Sanoma Media besloten dat de limiet was verstreken en dat niemand nu nog zijn abonnementsgeld terug zou krijgen. Nooit heb ik enig bericht ontvangen dat er een limiet was. Bovendien: ik had geprobeerd om mijn geld terug te krijgen. Slechts onder de voorwaarde dat het in orde zou komen ging ik door.

Wanprestatie

Stel dat je een abonnement hebt op een krant. Die krant komt dagelijks in de bus, maar de letters zijn onleesbaar. Zou de directie van zo’n krant dan zeggen: “U krijgt toch iedere dag de krant, u krijgt geen abonnementsgeld terug!” Want zo voelt het bij weblog: ik kon mondjesmaat bloggen, maar er zitten zoveel fouten in dat het eigenlijk niet te doen is.

Als klap op de vuurpijl ontdekte dit weblog: http://bit.ly/sanoma-media-kerkhof ook nog eens dat een groot deel van de door Sanoma Media gepropageerde goedlopende blogs niet meer in gebruik is, dan wel op sterven na dood is. Ziehier: opnieuw een bewijs van het al maanden aan de gang zijnde beleid voor de bloggers bij Sanoma Media: het permanent blij worden gemaakt met een dode mus.

Onbetrouwbaar

Het feit dat duizenden bloggers voortdurend onjuist worden geïnformeerd, dat er al maanden tegenstrijdige antwoorden komen vanuit Sanoma Media en omdat betalende abonnees bovendien hun geld voor niet verleende diensten niet terug krijgen maakt dat ik Sanoma Media als een onbetrouwbaar bedrijf ben gaan ervaren. Er wordt niet geleverd, maar je geld krijg je ook niet terug. Bovendien word je van het kastje naar de muur gestuurd.

Voor mij is Sanoma Media vooralsnog Sanomaffia geworden: niet leveren, wel betalen en nergens je verhaal kwijt kunnen. Of men er nog in slaagt om ooit het vertrouwen van al die bloggers terug te winnen is de vraag. Het antwoord op die vraag ligt helemaal in handen van Sanoma Media…

Voor meer informatie over the continuing story of Sanoma Media en weblog: zie http://uitwijkpost.wordpress.com/

Liep kleine Henkie wel eens weg?

Omdat er naar gevraagd werd toch nog één maal het weglopen…

Liep kleine Henkie wel eens weg?

Henkie was erg van de regels. Maar Henkie had ook zwerfneigingen. Dus sloeg hij alleen aan de zwerf als het volgens de regels was. Oftewel: als er niet was gezegd dat iets niet mocht.

Als kleuter (het staande jongetje op de foto) woonde Henkie midden in het oerwoud. Een personenauto had hij nog nooit gezien en electrisch licht was er ook al niet. Er waren strikte regels: Henkie mocht niet bij de rivier komen vanwege de krokodillen en niet in het bos naast het huis vanwege de enorme slangen. Voor die dieren had Henkie een heilig ontzag (lees: angst), dus Henkie ging die kant niet uit.

Verder had hij er een gouden tijd met veel ruimte en vrijheid. Iedere dag liep kleine Henkie op blote voeten naar de kampong, waar hij warme thee met erg veel suiker kreeg. Zijn moeder ging er vanuit dat Henkie altijd heel gehoorzaam was en niet in zeven sloten tegelijk zou lopen. Dat gebeurde inderdaad niet, want er waren geen sloten.

Terug in Nederland was het heftig wennen. Dat kon toch niet de bedoeling zijn dat kinderen tegen hun wil vele uren in schoollokalen werden opgesloten… Van de heimwee was Henkie vaak ziek.

Gelukkig: op 9-jarige leeftijd kreeg Henkie een fiets. Dat bleek een uitstekend medicijn tegen de heimwee. Al spoedig fietste hij 50 km. op een vrije woensdagmiddag (zonder plakspul, zonder geld, zonder eten, zonder drinken) terwijl zijn moeder geen enkel idee had dat Henkie zo ver weg was gefietst. Anders had ze het waarschijnlijk niet goed gevonden, want Henkies moeder wilde wel precies weten waar de kindertjes waren.

Toen Henkie tien jaar oud was kwam er bij Gorkum een brug over de Merwede. Dat was een enorme uitdaging, want nu kon Henkie ook met de fiets Noord-Brabant in zonder geld te betalen aan de veerman. Maar Henkie’s moeder had gezegd dat Henkie niet over de brug mocht fietsen. Dat deed Henkie dus niet. Hij fietste tot aan de richel die de overkant markeerde. Daarna fietste hij weer terug. Dan was Henkie dus niet óver de brug gefietst. Hij was immers heel gehoorzaam.

Eén keer is Henkie van huis weggelopen omdat er een pak slaag dreigde (dat mocht toen nog). Zelfs de datum weet hij nog: 31 augustus. Zijn vader kwam achter hem aan. Henkie liep een straat door, weer een straat door, nóg een straat door. In principe kon hij harder rennen dan zijn vader. En toch ging Henkie steeds langzamer lopen, zodat zijn vader hem inhaalde…

Een echte wegloper was Henkie dus niet. Wel een beetje een zwerver. Dat is hij altijd gebleven. Hij fietst bij voorkeur niet twee keer dezelfde weg, ook niet naar zijn werk. En op zijn vrije dag stapt hij graag met onbekende bestemming en zonder kaart op de fiets. Maar ’s avonds is hij toch weer het liefste gewoon thuis…

Jeugdherinneringen


In het huis links heb ik in mijn jeugd het langste gewoond.
Maar liefst zeven jaar.
Ik werd geboren in Almkerk (Noord-Brabant), daarna verhuisden we naar Onnen (Groningen), vervolgens naar Kalimantan (Indonesië) en toen ik bijna zeven was kwam ik hier terecht: in Gorkum.
Omdat de leeftijd van de basisschool ook de leeftijd is waarin je de meeste indrukken opdoet zie ik Gorkum als de plaats waar ik ben opgegroeid.

Op Koninginnedag kwam ik via allerlei ongeplande wegen ook door Gorkum.
Het gekke was dat ik het bezoek deze keer associeerde met twee ongelukken.
Het eerste ongeluk was bij de Paplandbrug. Daar zag ik dat een meneer omver werd gereden door een bus. Ik stepte naar huis terug en heb thuis niets verteld… Later hoorde ik dat de man overleden was als gevolg van het ongeluk.

Het tweede ongeluk was toen er een auto van de dijk af reed. De automobilist bleek stomdronken. De auto brandde helemaal uit.
Mijn vader dacht dat ik (weer) uit bed was gekomen en wilde mij daadkrachtig vermanen. De klap die hij had gehoord bleek echter van de auto te zijn die een boom had geraakt…

Mercedes overleden


Volgens de advocaat van de meneer uit Zülpich die mij vorig jaar van mijn Gazelle reed zou ik tegen een Mercedes aan zijn gefietst.
De Mercedes raakte zwaar beschadigd, er zat zelfs een heel gat in de zijkant. Solide Duitse auto’s zijn nu eenmaal niet bestand tegen Nederlandse Gazelle’s.

Omdat het mijn schuld was: de Mercedes stond stil en ik niet (waarbij ik opmerkelijk genoeg aan de andere kant tegen de Mercedes botste) moet ik volgens de advocaat en inmiddels ook de rechter in Euskirchen ook de schade betalen.

Zou deze grafsteen ook bij de schade horen?

Juffrouw, ik blaasde in de inktpot!

Als medewerkers niet begrijpen dat de techniek van Ipods en digitale schoolborden mij volledig ontgaat zeg ik wel eens: “Bedenk wel dat ik ben opgegroeid in de tijd van het schoolbord en het schoolkrijtje!”

De mooiste opdracht was als je de drie borden met een natte spons weer helemaal en streepvrij schoon mocht maken. Later heb ik begrepen dat dat een voorbereidende oefening was voor het ramen lappen. Kom daar tegenwoordig maar eens om bij het onderwijs!

Schrijven deden we met een kroontjespen. Die dompelde je steeds weer in het inktpotje dat in het blad van het tafeltje zat. Gijs, die naast mij zat, blies een keer zo hard in de inktpot dat de inkt er uit vloog, midden in zijn gezicht. Op school kwamen Sinterklaas en Zwarte Piet nooit langs, maar deze keer hadden we toch een heuse Zwarte Piet. Gijs stak zijn vinger omhoog en sprak woorden die ik nooit meer vergeten ben: “Juffrouw, ik blaasde in de inktpot!”

Terugkijkend naar de eerste schooljaren bedacht ik dat ik in de eerste klassen van de lagere school meestal naast jongens zat die later naar de BLO (tegenwoordig MLK) gingen. We woonden in een wijk waar nogal wat kinderen met een achterstand woonden.

Dat die kinderen naar een andere school moesten verbaasde me toen wel eens. De juf zei dat die jongens van school moesten omdat ze niet goed konden leren. Ik vond dat het langzaam ging, maar dat zou wel weer over gaan… Bovendien waren het mijn vriendjes… Je zou bijna gaan denken dat daar de basis van mijn latere beroep heeft gelegen…

Herbelevingen

Een jaar geleden woedde er in ons huis een hevige strijd.
Iedere nacht droomde ik dat ik op mijn benen kon staan en er vervolgens door zakte.
Iedere dag overdag probeerde ik om te kijken hoe ver ik lopend kon komen. Maar dat mocht alleen met krukken.
Mijn doel was: fietsen.

Nu de natuur weer op gang komt beleef ik die strijd opnieuw. Goed, ik kan weer prima fietsen, afstanden van 150 km. op een dag zijn geen probleem. Maar die herinneringen die krijg ik met alle bloemen, planten en bomen die ontgroenen wel weer opnieuw.

Het was best zwaar, vorig jaar. En wat dat fietsen betreft: eerst mislukten een aantal pogingen, ik kwam niet verder dan de ‘poort’ naar de steeg. Pas na een aantal pogingen fietste ik voor het eerst met angst en beven een blokje van 500 meter om.

Een aantal dagen later kocht ik een damesfiets met lage instap. De krukken werden aan de fiets bevestigd. En al snel liepen de afgelegde afstanden op. Foto’s maakte ik vanaf het zadel van de fiets, want het op-en afstappen kon eigenlijk nog niet.

En hellingen lukten ook nauwelijks. Ik moest zelfs een keer door een paar mannen een tunneltje uit worden geduwd; mijn been was niet sterk genoeg om mezelf naar boven te trappen. 

De orthopeed vond het fietsen een te gevaarlijke activiteit. Toen hij uiteindelijk toestemming gaf om héél voorzichtig te gaan fietsen had ik al ruim 1700 km. op de teller staan…

Aan het eind van 2011 had de krukfiets ruim 6000 km. gereden. De laatste maanden zonder krukken.

Grote verkleindag

Af en toe heb ik dat.
Dan ben ik met teveel activiteiten en te lang achter elkaar bezig geweest zonder vrije buffer tussendoor.
Het gevolg is dat er even ‘gesluisd’ moet worden.
Even een dag zonder moeten.

Vandaag was zo’n dag, als buffer tussen een overbelaste vorige zesdaagse week vol bezigheden en een zeer drukke komende zesdaagse week vol afspraken.

Ik ben dus gewoon thuis gebleven. Ondertussen kon ik wel genieten van de papegaai-tulpen die ik afgelopen week had gekocht.

Met de bol verpakt in plastic en water in de plastic zak. Op die manier blijven ze veel langer mooi in eigen huis.

Hoger beroep!

Vandaag had ik enige denktijd nodig. En daar ook eindelijk tijd voor.
Dat valt me trouwens wel vaker op: ik moet zoveel denken. De dagen zijn gewoon te kort: zóveel moet ik denken!
Ben ik dan een piekeraar?

In overleg met de advocaat (zonder slagroom) is besloten dat we toch in hoger beroep gaan tegen het oordeel van Mevrouw de Rechter in Euskirchen. Dat oordeel van deze rechter voelt te zeer als krom.

Als je door onduidelijke en wettelijk onjuiste bewegwijzering aan de verkeerde kant blijft fietsen en een automobilist stopt niet voor een stopbord en rijdt jou vervolgens van je sokken, dan voelt het wel als erg krom als jij als fietser alleen schuldig wordt verklaard en van de automobilst wordt gezegd dat er niet bewezen kan worden dat hij niet gestopt is.

Dat ‘we’ in hoger beroep gaan geeft aan dat Tineke een stevige stem in deze keuze heeft gehad. Voor mij was een argument dat één van de blog-lezers gaf van groot belang: als je dit zomaar laat passeren geef je geen signaal af dat fietsers kennelijk gemakkelijk het onderspit delven bij Duitse rechters. 

En dat ik ook nog dagelijks grote moeite met lopen heb (dus dat het niet iets is van een auto die toevallig beschadigd werd, waar mevrouw de Rechter alleen maar aandacht voor leek te hebben) dat neem ik ook maar even mee in de overwegingen.