Sloterdijk bij avond


Het was een natte dag.

Bovendien was het een onvoorspelbaar natte dag.

Nederland lag precies in de kern van een lagedruk gebied. Dat betekende heel verschillende windrichtingen. En een cirkelend regengebied dat bij mijn weten Amsterdam vandaag niet verlaten heeft.

Maar wat er vandaag viel valt er morgen niet. Dan moet ik weer op reis…

Op de foto spoor 11 en 12 van station Amsterdam Sloterdijk in het natte avondlicht.

Zwartrijder

In deze periode van het jaar heb ik regelmatig een bijbaan.

Soms ben ik donker getint, wat vaker heb ik een rode puntmuts op.

Deze foto dateert uit de oude doos, maar het verhaal is te leuk om het in de doos te laten liggen.

In deze outfit zat ik een paar jaar geleden in de trein. Dat kwam doordat de afschmink zoek was. Dus dacht ik: die zwarte schoensmeer haal ik er thuis wel af.

Eerlijk gezegd was ik onderweg een beetje vergeten hoe ik er uit zag. Maar toen er in de trein een kolossale zwarte meneer tegenover mij kwam zitten bedacht ik opeens: “Ik hoop niet dat hij zich in de maling genomen voelt!”

Even later kwam de conducteur langs. Ze keek naar mij en naar de pasfoto op mijn abonnement. Ze zei verder niets. Voorbij de klapdeurtjes hoorde ik haar in een proestlach uitbarsten.

Thuisgekomen gebeurde er nóg iets bijzonders. Poes dook onder de kast en durfde daar niet meer onder vandaan te komen.

Een paar dagen eerder was er in ons huis ingebroken en Poes had toen de schrik van haar leven gehad. Ze was een paar dagen ontzettend bang. Wij sliepen boven rustig door terwijl beneden ons huis leeg werd gehaald.

Geen idee wie de inbreker was, maar toen dacht ik: zou hij een vergelijkbaar signalement hebben gehad?

Rumoer rond de Stiltecoupé

Jaarlijks rijd ik zo’n 30.000 km. met de trein (en meer dan 7000 km. met de fiets).

In de trein kies ik bij voorkeur voor de Stiltecoupé. Ik zit veel te lezen en te studeren in de trein en geluiden van gesprekken verstoren de verwerking van informatie onder mijn schedeldak.

In de Metro is weer een grote discussie losgebarsten rond die Stiltecoupé. Er zijn mensen erg boos dat ze stil zouden moeten zijn in de Stiltecoupé. Ze vinden dat mensen die niet tegen gesprekken kunnen maar met de auto moeten gaan.

Als je naar de functie van de Stiltecoupé kijkt lijkt mij dat een wat vreemde redenering. Ongeveer 10% van (slechts een deel van de) zitplaatsen in treinen is ingericht als Stiltecoupé. ‘

Dat wil zeggen dat mensen die zichzelf zó belangrijk vinden dat ze zichzelf voortdurend willen horen de andere 90% van de trein kunnen bezetten.

Nu zal ik er zeker niets van zeggen als mensen op gedempte toon met elkaar praten. Maar er zijn mensen die zó luidruchtig zijn in hun communicatie dat je 50 meter verderop nog steeds het gesprek letterlijk kunt volgen.

Daar zeg ik wel eens wat van. Je loopt wel het risico op een grote mond terug, want mensen met een harde stem zijn ook nogal eens behoorlijk dominant. Ze zijn gewend om de ander te overschreeuwen.

Een ander probleem is dat mensen vaak niet meer weten wat Stilte is. “Ik schreeuw toch niet?” zei iemand een keer toen ik vroeg of het wat stiller kon.

Ik zou de term Fluistercoupé een betere benaming vinden. Volgens mij weten de meeste mensen wel wat fluisteren betekent.