Bui op komst

Ik heb een goedkope telefoon met een simpele camera. Niet afkomstig uit China, want dan word ik afgeluisterd.
Uitzicht vanuit onze woonkamer met een bui op komst

De kwaliteit van de camera lijkt wel wat op die van een speelgoedcamera. Ooit had ik een Lubitel, een Russische camera. Die zorgde ook voor allerlei vertekeningen in het beeld. Je snapt niet dat de Russen daar spionage mee bedreven.

Ook op mijn Sony compactcamera zit een speelgoedfunctie. Gewoon omdat vertekening ook wel eens leuk kan zijn.

Vorige week maakte ik met de telefoon een uitzicht vanuit onze woonkamer. Er kwam een onweersbui aanzetten. Het zicht dat Johannes Vermeer had op Delft, maar dan met donderwolken. En ziedaar, dan vind ik een foto met zo'n camera toch opeens zijn charme hebben...

Ranonkels

De mensen vragen mij wel eens: 'Henk, eet jij wel eens ranonkels?' Dat zal ik jullie zeggen. Ik eet ze niet. Ik zet ze in een vaas.
Bloeiende ranonkel, doorsnee 8 centimeter

Vorige week ontdekte ik een ranonkel-boerderij. Er was nog één bosje ranonkels beschikbaar. Ik heb het geld gepast in de brievenbus gedeponeerd en ben met de ranonkels naar huis gefietst.

Thuis keek ik in het Haagse Kookboek hoe ranonkels bereden of bereid moeten worden. Maar ze stonden niet in het Haagse Kookboek. Ik vermoedde dan ook dat het een nieuw gerecht is. Het Haagse Kookboek dateert uit 1972, toen de spruitjes nog twintig minuten gebraden moesten worden. Toen Tineke thuis kwam zette ze de ranonkels spontaan in een vaas. Het bleken bloemen te zijn.

Oranjegezinde ranonkel

Gisteren ben ik weer naar de ranonkel-boerderij gefietst. De ranonkels waren ons zó goed bevallen, we wilden er wel meer van nuttigen. Dus vandaag kwam ik met twee bossen ranonkels thuis.

Het was retour 40 kilometer fietsen naar de Groeneweg bij ’s Gravenzande, maar dan heb je ook wat.

Aan dezelfde weg van de ranonkelboerderij werden ook bloemkolen, komkommenr, paprika's, tomaten en komkommers verkocht. Ik ging heen op de fiets en kwam terug als bakfiets. 

Koudzwemmen

Wat doen de dames op de foto, genomen vanuit onze woonkamer?
Zwemmen in de Schie

Welnu: zij zwemmen. In de zomer gebeurt dat vaak, maar het is nog bepaald geen zomer. Ik heb nog maar één zwaluw gezien en die bracht geen zomer.

De dames springen elke ochtend in het water van de Schie, zwemmen naar de overkant, moeten goed uitkijken dat ze geen roeispaan van de passerende acht met stuurman op hun hoofd krijgen en ze zwemmen weer terug.

Het schijnt gezond te zijn, maar ik begin er maar niet aan...

Hoe ver loop je door de supermarkt?

Dat wilde ik wel eens weten. Dus zette ik in de plaatselijke supermarkt mijn Strava aan. Al iets eerder trouwens: bij mijn fiets. En daarna liep ik naar binnen. Met schoongemaakt karretje en met mondkapje. 

Ook mijn broek had ik aangetrokken. Dat stond er niet. Er stond alleen dat een mondkapje verplicht was. Mijn pet had ik afgezet. En nu maar hopen dat ik in de winkel niet werd afgezet.

Het was een dag met zaterdagse boodschappen. Twee fietstassen vol met boodschappen voor de komende week. Je gaat heen als fiets en je komt terug als bakfiets.

Tineke let ook op de aanbiedingen, dus van de aanbiedingen moest ik wat extra meenemen. Maar ik had wel als opdracht om me strikt aan het lijstje te houden. En het was strikt verboden om paaseitjes mee te nemen.

Ik vind dat een boodschappenlijstje op volgorde van de boodschappen geschreven moet zijn, maar dat kon ik wel weer op mijn buik schrijven. Gelukkig heb ik sinds mijn tiende jaar al zoveel boodschappen-ervaring opgedaan dat ik weet dat de bananen niet bij de houdbare melk liggen. Dus sorteerde ik wat voor in mijn hoofd.

Het product met de meeste loopafstand bleek de Alpro-kookroom te zijn. Ik dacht dat kookroom bij de andere kookromen zou staan op de afdeling bakken & braden & andere ongemakken. Dat bleek niet het geval. De Alpro-kookroom stond ook niet bij de anderssoortige romen, zoals de koffieromen. De Alpro-kookroom stond bij de ontbijtkoek en de beschuit. Kijk, dat had ik nou echt niet kunnen bekijken.

De mevrouw aan de kassa keurde mij geen blik waardig. Ze was voornamelijk in gesprek met een collega. Een minpuntje voor de zaak. Ik rekende ongeveer 50 euro af en kreeg voor ongeveer 7 euro korting van de zaak. Voornamelijk dankzij een voorraad volkoren crackers.

Bij mijn fiets aangekomen had de Strava er 1,71 kilometer bij opgeteld. Zo blijft een mens dus in beweging. Op zaterdag boodschappen doen in de plaatselijke supermarkt. 

Gebakken cavia

Vandaag een heerlijke zondagse maaltijd genuttigd met gebakken aardappeltjes, paprika-stukjes, sla, bietjes en spinazie. En een heerlijke gebakken cavia. 

Cavia’s zijn dieren die smullen van sla en spinazie en alle andere groene groenten. Het zijn heuse vegetariërs die geen vlieg kwaad doen. En dan toch in de pan belanden?

Maar wie is toch die man die hier op zondag het vegetarische vlees (caviataar) snijdt? 

Brillenkoker

De opdracht in een tijdschrift luidde: ‘schrijf een verhaal over een brillenkoker’. Welnu, dat heb ik gedaan.

De heer Jacobse is brillenkoker. Hij kan er enthousiast over vertellen. Het idee was eigenlijk spontaan ontsproten toen zijn leesbril van zijn neus in het theewater viel. Persoonlijke ongelukken deden zich niet voor. Hij heeft de bril weer voorzichtig uit het (bijna) kokende water gevist en na enige momenten van afkoeling weer op zijn neus gezet. Enige nadeel was dat hij de vraag die aan het theezakje hing niet had kunnen lezen. ‘Wat is uw mooiste herinnering?’ ‘Waar wilt u altijd nog eens naar toe reizen?’

Meneer Jacobse vroeg zich aan de thee af of je andere brillen ook zou kunnen koken. Hij begon bij de zonnebril. Uit onderzoek is hem gebleken dat je zonnebrillen niet lang moet koken. Twee minuten is voldoende. Anders gaat de smaak eraf.

De leesbril heeft hij aan een nieuw onderzoek onderworpen. Na vier minuten koken blijkt de leesbril prima op smaak te zijn. Eventueel kan er nog wat koriander en venkel aan toe worden gevoegd.

Bij de bril om de verte te doorgronden hangt de kooktijd af van de textuur. Een bril met plastic glazen raakt al snel verkookt. Geadviseerd wordt om deze niet langer dan drie minuten te koken.

Een bril met glazen glazen (dat zijn natuurlijk de enige echte glazen, zo merkt de heer Jacobs droogjes op) kan langer gekookt worden zonder smaak te verliezen. Pas bij acht minuten wordt het echt tijd om de pan met bril af te gieten. Smaak en vitamines zijn dan nog behouden gebleven. Eventueel kan de bril worden afgemaakt met een vleugje thijm en wat karweizaad op de pootjes.

Kan een WC-bril eigenlijk ook worden gekookt? zo vraag ik aan meneer Jacobs. Dat kan niet, volgens hem. Zo’n bril is te groot voor de pan. Bovendien is het uitkijken geblazen, want wie zijn gat brandt moet op de blaren zitten

Wandelende fietser

Jullie houden het niet voor mogelijk, maar ik heb het op een lopen gezet. Sinds zondag ben ik aan de wandel geslagen.

Het begon een beetje perongeluk. Ik moest naar de brievenbus. Die is 70 meter van onze zijdeur. Meestal pak ik dan de fiets, maar dat leek me wat te glad. Dus ging ik lopend naar de brievenbus. En toen ik eenmaal liep, ben ik verder gaan lopen. De totale afstand bedroeg 4790 meter. 4790 meter! En dat voor een man die vaak zingt: ‘Welzalig de man die niet wandelt!’

Trompetstraat met zicht op de Nieuwe Kerk

Maar ja, toen was het hek van de dam. De volgende dag liep ik nog verder weg van huis. Ik moest naar de apotheek vanwege pillen en poeiers. Ook moest ik nog een andere boodschap doen. Maar het uiteindelijke doel was de Plus-markt.

Er was namelijk een aanbieding bij de Plus-markt in de Bomenbuurt. Die buurt wordt afgebroken, want er staan teveel bomen. En er staat dus nog een Plus-markt.

Ik liep weer helemaal mijn eigen onlogische route en daardoor kwam de stand uit op 8300 meter.

Een meevallende man bij een uitgelaten vrouw.

Nieuwe Kerk en het stadhuis van Delft

Vreemd genoeg was het dinsdag slechter wandelweer. Nou ja, het weer ging nog wel, maar de straten waren minder begaanbaar. De platgetrapte sneeuw was nu ijs geworden. Zelfs de spikes om mijn schoenen hadden daar niet altijd grip op. Vier keer maakte ik een gevaarlijke schuiver. Nochtans en desalniettemin wandelde ik de benen uit mijn lijf: 10.140 meter. Ik vond dat ik daarmee wel een kroket had verdiend, maar de krokettenwinkel was vanwege corona gesloten.

De voorgaande wandelingen waren in de duisternis. Gisteren was ik onderdeel van de uitlaatservice. Eerst moest Tineke worden uitgelaten. Ik vind dat vrij gevaarlijk, want ze denkt dat ze aan mij houvast heeft. Maar als zij valt, val ik natuurlijk mee. Een meevallende man bij een uitgelaten vrouw.

Daarna moest ik dochter N ook uitlaten. Zij vond dat ze mij moest uitlaten. Het is natuurlijk maar hoe je het bekijkt. Ik heb gisteren niet zo ver kunnen lopen. Uiteindelijk heeft de Strava 7890 meter aan mijn wandelboekje toegevoegd.

Zo zie je maar weer. Zelfs op hoge leeftijd kan een mens nog veranderen... Nu nog oefenen voor de Nijmeegse Vierdaagse. 

Stilgezet (2)

Ik wil het natuurlijk niet over mijn kwalen hebben. Daar hoef ik niemand mee lastig te vallen. Dat doe ik dan ook niet. 

Gisteren was ik in de supermarkt. Jullie vragen je misschien af wat ik in de supermarkt deed. Welnu, ik probeerde 1½ meter afstand te betrachten. Dat viel niet mee. Er waren veel bezoekers die allemaal inkopen deden vanwege een dreigende quarantaine als gevolg van code rood. Alleen ik hield me aan de 1½ meter, maar de rest van het winkelende publiek niet… Ze gingen gewoon niet aan de kant toen ik er aan kwam….

Tineke had een lange lijst van specialiteiten in mijn telefoon gezet. De bedoeling was dat ik die zou scoren. Maar ik vind het boodschappen doen tegenwoordig best ingewikkeld. Feta-kaas 43 plus blauw verpakt eigen merk, Alpro kwark mét vanille maar zonder suiker, margarine met zonder palmolie, biologische tofu-reepjes fijn gekruid, vers afgeknipte muntblaadjes, vlierbloesem zeezout gecaramelliseerde hoestdropveters met mintsmaak. Waar vind je dat allemaal in een XL-supermarkt? Omdat mannen niet de weg willen vragen lopen ze dus uren te zoeken in de supermarkt. Daarom is het er ook zo druk. Alle mannen lopen er te zoeken en de vrouwen zoeken naar de Pukka Ginseng Matcha Green Tea met sencha groente, citroengras, gemberwortel en zoethout.

Onderweg werd ik afgeleid door een brullende peuter. De vader kreeg haar niet tot bedaren. Ik wilde haar geruststellen. Het zou allemaal weer goed komen. Het leven viel allemaal niet mee en de papieren zakdoekjes waren niet eens in de aanbieding.

Ik heb maar één favoriete rij in de winkel: daar liggen de chocolade en de kattenbrokken. Maar nu wil het geval dat de chocolade die ik wilde kopen helemaal onderin ligt. Daar kon ik dus niet bij, vanwege buk-problemen. Was ik mijn moeder maar! Zij was zó klein dat ze altijd bij die chocolade kon. Ze spaarde ook veel geld uit. De goedkoopste producten liggen onder in de schappen. Die lagen voor haar op ooghoogte. De duurdere producten staan voor mij als gemiddelde Nederlander op ooghoogte, maar daar kon mijn moeder niet bij.

Ik heb nog overwogen om een grijper te kopen, zo’n plastic ding uit China. Die producten moeten eigenlijk geboycot moet worden, maar nu had ik zo’n ding toch echt nodig. Maar ja, de Action zit dicht. Geen chocolade dus, wel kattensnoepjes. Huiskater Ringo mag niet vergeten worden in deze barre tijden.

Uiteindelijk, na een zwerftocht van bijna twee uur door de plaatselijke supermarkt, kwam ik bij de kassa aan. Ik weiger de zelfscan, want ik wil de mensen aan het werk houden. Bovendien snap ik de zelfscan toch niet of ik vergeet van alles te scannen.

Toen het totaal-bedrag op de display was verschenen wilde ik betalen. Dat gaat tegenwoordig meestal met een soort van pas die je ergens langs houdt en dan weet te supermarkt dat postcode 2627 weer op bezoek is geweest. Helaas kletterde het pasje uit mijn handen.

De gevolgen waren niet te overzien. Ik was nu een wanbetaler, want ik kon niet bij het pasje. De meneer na mij stond ongeduldig te worden. Hij sprak ook enkele woorden, maar het was geen Nederlands. De mevrouw daarachter had een hondje op de arm. Dat is ook geen goede combinatie. Uiteindelijk heeft de kassamevrouw haar veilige kassa met kuchscherm verlaten en het pasje voor mij opgeruimd. Toen kon ik alsnog betalen. Ik hoefde geen koopzegels en ik spaar niet voor een pannenset. Voordat die pannen in Myanmar zijn is het al te laat.

Twee uur later stond de koffie thuis klaar. Na het inpakken volgde nu het uitpakken. Tineke sorteerde alles netjes met haar linkerhand in de goede kasten en dozen. Daarna was het tijd voor de zaterdagse koffie...

Naar de poezendokter

Het zal je maar gebeuren. Lig je lekker te slapen op de bank, pakt de Baas je in je nekvel, zet je in een mand en hij doet die mand meteen op slot.

Ik zag de bui al hangen. Die mand stond er al een paar dagen. Zogenaamd om aan te wennen, zeker. En de Baas gooide af en toe lekkere brokjes in de mand. Nou, daar trappen wij mooi niet in!

Maar had de Baas dat niet netjes kunnen aankondigen? Dit was een overvaltactiek. De Baas heeft het op zijn werk over TSFD, maar dat paste hij bij mij dus heus niet toe. Tell-Show-Feel-Do: nee dus. PHB. Pak Hem Beet. Een overvaltactiek.

Daarna liep de Baas met de mand naar de Poezendokter. Dat is hier om de hoek. Ik loop er ’s nachts ook wel eens langs. Het stinkt er erg naar hond. Die beesten wateren gewoon tegen de voorpui. Viezerikken zijn het. Zo je territorium afbakenen. Dat doen wij katten niet.

Twee bange ogen in de poezenmand

Ik werd dus gevankelijk afgevoerd, zoals dat heet. Daar zit het woord gevangenis in. We mochten niet naar binnen, want er mochten maar twee baasjes met twee beesten in de wachtkamer zitten. En alleen als ze gezond waren. Waarom zou je naar een poezendokter moeten als je gezond bent? Wat een onzin weer!

We moesten een hele tijd wachten, want er werd een lotgenoot geopereerd. Dat is mij ook een keer overkomen. Een katstratie heet dat. Geholpen noemen ze dat. Hoezo: geholpen? Dat is typisch mensenpraat. Ik voelde me bepaald niet geholpen. Eén voordeel: je wordt nooit twee keer geholpen. Daar hoefde ik nu dus niet meer bang voor te zijn.

Na een half uur wachten werd ik toegelaten tot een kamer met een kale tafel. Daar was ik al eerder geweest. Ik was het alweer vergeten, maar nu wist ik het weer. De poezendokter sprak vriendelijk tegen mij. Maar daar moet je niets van geloven. Eerst een knuffel en dan een pak slaag, zo zijn die dokters. Dat pak slaag is meestal in de vorm van een prik. Daar hoor je tegenwoordig veel over, merk ik als ik met een half oog en een half oor op de knie van de baas het Journaal volg. Ik dacht dat ik nog lang niet aan de beurt was, maar kennelijk hoor ik dus bij de thuiswonende ouderen op hoge leeftijd. En ja hoor, even later werd ik geprikt.

Ik gedraag me bij de poezendokter altijd heel vriendelijk. Ik probeer mezelf onzichtbaar te maken. Dat werkt niet helemaal, maar je kunt maar beter niet de strijd aangaan, heb ik gehoord. Je verliest het toch altijd.

Na de prik gebeurde er iets heel vreselijks. De Baas zat met de poezendokter te smoezen en toen kwam er nog een dokter bij. En toen werd ik geschoren. Mijn baard moest er af. Maar het was maar de halve baard. Ik dacht: wat gaan we nú krijgen? En daarna kreeg ik weer een prik. Ze probeerden bloed van mij te stelen. Mooi niet: er kwam niets uit. Ik sta niet zomaar bloed af, ik moet wel weten waar wat allemaal voor is. Toen werd de andere helft van mijn baard ook afgeschoren. Nou ja, toen liet ik het bloed ook maar lopen. Wie weet wat er anders nog afgeschoren moest worden.

Er is nog iets wonderlijks gebeurd. De poezendokter heeft een vlo gevangen. Ik heb nog nooit een vlo gevoeld. Volgens mij was die vlo van mijn voorganger op de tafel. Maar ik kreeg voor de zekerheid ook nog stinkspul in mijn nek. Daar moest ik van niezen.

Daarna nam de Baas mij weer mee naar huis. Daar mocht ik weer uit de mand. Ik heb mezelf eerst maar eens flink gewassen. Daarna heb ik in de stoel van de Baas gepiest. Dat komt er van!

Huishoudboekboekhouding

Tineke maakte mij er op attent dat ik haar bedoelingen niet helemaal correct heb weergegeven. Het product dat ik moest kopen was drie halen, twee betalen. En ze dacht dat ik geflest was en de aanbieding niet doorberekend was... Want aanbiedingen: daar houdt ze van. En ik was speciaal naar Holland & Barretts gestuurd vanwege zo'n aanbieding...

Ik houd trouwens ook van aanbiedingen. Ik kom regelmatig thuis met aanbiedingen die we volgens Tineke helemaal niet nodig hebben. Dan zeg ik dat het in de aanbieding was en dat het dus goed is dat ik dat heb aangeschaft.

Maar daar laat Tineke zich dan weer niet door overtuigen. Want waar moet je die aanbieding dan laten? Het gaat om de combinatie: we hebben het nú nodig en het was in de aanbieding. Inmiddels heb ik een reservekast in de schuur met aanbiedingen waar in huis geen plek meer voor is.

Ik vind het wel leuk hoe ze alles in de gaten heeft. Het houdt de hersenen scherpt en het doet me steeds weer aan haar vader denken. Dat was een heel bijzondere en bescheiden man die hier in huis nog vaak geciteerd wordt.

Tabellarisch kasboek

Wat de huiselijke boekhouding betreft: dankzij mijn opleiding HBS-A hadden we in huis ook een tijdje een zogenaamd tabellarisch kasboek. Daar werden alle uitgaven in gerubriceerd. Dat was nog in de tijd van het contante geld. De grootste rubriek was de rubriek diversen.

Op school vond ik de post Dubieuze Debiteuren altijd het meest interessant. Ik beelde me daarbij louche handelaars in die met de noorderzon vertrokken waren. 

Inmiddels heeft Tineke de gehele boekhouding overgenomen. Ze vindt het ook een sport om dat te doen. Het zit kennelijk bij haar in de genen. Haar vader was eerst bakker, later boekhouder en vervolgens computerprogrammeur. En ook zij houdt van bakken, van cijfers en ze houdt nog steeds alle digitale veranderingen bij. Ik ben al lang afgehaakt.

Mijn tante zaliger had ook een kasboek, maar het kwam nooit precies uit. Het bedrag in de portemonnee klopte niet helemaal met de afrekening in het tabellarisch kasboek. Dus had ze een rekening GFI. Dat betekende Geen Flauw Idee.  Mijn oom zaliger, die behalve psychiater ook erg nauwkeurig was vond dat eigenlijk in boekhoudkundig opzicht een zwaktebod. Daarom maakte mijn tante zaliger er toen 'Orgelman' van. Orgelman, 2 cent. Waarop mijn oom zaliger zei dat ze die man best wat meer had mogen geven. 

Tegenwoordig zijn de uitgaven natuurlijk grotendeels digitaal. Zelfs de collecte in de kerk is digitaal. Omdat ik die digitale collecte niet snap geef ik ook geen geld meer aan de collecte. Waar kun je eigenlijk nog contant betalen?

Ik koop nog wel langs de weg bij plaatselijke boeren paprika’s en gerbera’s. Gisteren kocht om tijdens de avondklok om half tien ’s avonds nog een bos amaryllissen bij een regionale boer die deze aankoop om die tijd helemaal niet verwacht had. Maar zie nog maar eens aan gepast muntgeld te komen… Ik had nog net 2 euro 50 in mijn portemonnee. Nu heb ik geen wisselgeld meer. Alleen kinderen van een jaar of acht wisselen nog.

Tineke gebruikt de ING-app zelfs ook om te weten hoe laat ik thuis kom. Tijdens de overstap vanuit mijn werk in Friesland scoor ik bijvoorbeeld op station Zwolle regelmatig een koffie. Dat ziet ze op de ING-app en dan berekent ze meteen hoe laat ik thuis ben….

En of ik er nog een koek bij heb gescoord. Dat kan ze ook zien. Die was natuurlijk ook in de aanbieding...