Spoorfietsen in het Ruhrgebiet: de video

Als je deze code aanklikt kun je met mij meefietsen over de brug over het Rhein-Hernekanal:  http://youtu.be/SgxO_lwr5ck

In het Ruhrgebiet zijn in de afgelopen jaren tientallen spoorlijnen verdwenen. Dat zijn vooral spoorlijnen die bedoeld waren voor het goederenverkeer. Omdat de bedrijven er niet meer zijn werden ook de spoorlijnen overbodig.

Inmiddels profileert het dichtstbevolkte gebied van Europa zich steeds meer als een toeristische trekpleister. Er zijn veel culturele manifestaties, oude industrie werd nu industriëlle Kultur, een deel van die industrie kreeg een nieuwe toeristische bestemming én: spoorlijnen werden fietspaden.

Valt er dan in het Ruhrgebiet te fietsen? In de steden valt dat (nog) tegen: er is te weinig infrastructuur voor de fietser. Maar die oude spoorlijnen bieden prachtige fietsroutes door vaak groene terreinen, waardoor je zelfs groen kunt fietsen tot in het hart van de stad Essen (600.000 inwoners).

Op deze video fiets ik over twee bruggen van het Rhein-Herne Kanaal, de eerste is de originele spoorbrug, de tweede is een nieuw ontworpen brug. Rechts zie je de 118 meter hoge Gasometer bij Oberhausen die inmiddels een spectaculaire toeristische herbestemming heeft gekregen.

Het is nog even wennen om tijdens de klim ook het fototoestel goed in de hand te houden, het beeld is daardoor niet zo stabiel. En tijdens de afdaling krijg ik ook nog eens een hond voor mijn wielen.

De onderste foto maakte ik een paar jaar geleden vanaf de Gasometer. Moet je eens zien hoe groen het (hart van het!) Ruhrgebiet is!

Spoorfietsen

Kennen jullie dat gevoel?

Als je thuis bent wil je weg.
En als je weg bent wil je toch ook weer graag thuis zijn.
Want zoals het klokje thuis tikt tikt het nergens.
Overigens hoor ik dat klokje niet meer tikken: mijn gehoor is teveel achteruit gegaan…

In ieder geval was ik weer eens aan het fietsen in Duitsland, van Duisburg via Mühlheim naar Essen en terug naar Duisburg via Bottrop (70 km.).

Dwars door het Ruhrgebied, maar vaak heel erg rustig en midden in de natuur.

Meestal over oude spoorlijnen die zijn omgebouwd tot fietspad.

Wachten op de klap


Vandaag één jaar geleden fietste ik langs de Rijn.
Het was koud, maar net boven nul.
Toch besloot ik de Eiffel in te fietsen.
Daar was het nóg kouder, af en toe viel er wat motsneeuw.
Maar met dat uren klimmen kreeg ik het vanzelf behoorlijk warm.

In het dorpje Schuld was moest ik nog 5 km. langer doorfietsen (mezelf nog een Domtoren hoger trappen). Toen was ik (om 3 uur ’s middags) bij de waterscheiding. Daarna ging het in hoog tempo naar beneden.

In Bad Münstereiffel werd ik afgeleid door de mooie gebouwen in het historische stadje aan het riviertje de Erft. Vervolgens miste ik nét de trein naar Keulen. Nou ja, ik had hem kunnen halen als de kaartautomaat niet moeilijk had gedaan.

Daarom besloot ik door te fietsen naar Euskirchen. Dat had ik beter niet kunnen doen, want voor het plaatselijke ziekenhuis werd ik gelanceerd. De automobilist verklaarde voor de rechter dat hij stil stond voor de stopstreep.

Het blijft een boeiende vraag hoe ik dan zo hardhandig gelanceerd kon worden. De rechter is daar nog niet uit. Ze zou op 14 februari j.l. uitspraak doen, maar die uitspraak is uitgesteld.

In ieder geval belandde ik als gevolg van de klap in het plaatselijke Krankenhaus. Ik dacht: even een verbandje er om heen en daarna loop ik met mijn fiets naar het station. Maar de orthopeed meldde dat ik direct geopereerd moest worden en dat dit Krankenhaus die operatie niet uit kon voeren. Zo belandde ik om 7 uur ’s avonds op de operatietafel van het Marienhospital van Brühl.

Daar moest ik nog een week blijven, totdat ik per ambulance gevankelijk naar Nederland afgevoerd mocht worden.

 

Winterfietsen

Gisteren aan het eind van de middag fietste ik nog een rondje door de polders ten westen van Alkmaar.

Het was erg helder. De vrieskou deed mijn vingers tintelen. Maar gelukkig kon ik het minuscule knopje van het fototoestel nog bedienen… 

Even later ging de zon onder boven de besneeuwde weilanden van de Egmondermeer.

Het vroor inmiddels alweer 8 graden…

Winterbanden op de fiets


Vanmorgen uit de kerk fietste ik nog even de weidse Egmondermeer in.

Sommige mensen wilden weten waar dit risicovolle gedrag op is gebaseerd.

Welnu: in de eerste plaats op ervaring. Tijdens de vorige winter ben ik één keer op de fiets frontaal op mijn gezicht gegaan en vier keer lopend. Terwijl ik veel vaker fietste. Daar blijkt dus uit dat lopen (voor mij) riskanter is.

Daarnaast kan ik vermelden dat we één van onze fietsen hebben laten voorzien van winterbanden. Het zijn wel universele banden (d.w.z. zonder ‘spijkertjes’). Het voordeel van die universele banden is dat je er ook ik de zomer gewoon mee kunt fietsen (het trapt nauwelijks zwaarder). Het nadeel is dat ze slechts beperkt tegen gladheid beschermen: ze bieden grip op een sneeuwdek, maar niet op een ijsvlakte (bevroren sneeuw of ijzel). Met de ‘spijkerbanden’ schijn je in principe de Elfstedentocht over het ijs te kunnen fietsen. 

In ieder geval ben ik met deze banden over een afstand van ruim 10 kilometer nog niet op mijn kalende knar terecht gekomen…

Fietsen door Schmallenberg


Twee keer heb ik de Kahler Asten beklommen.
Dat is de hoogste berg van Sauerland: 842 meter hoog.

De eerste keer was in de zomer. Boven op de berg stond een straffe wind, dat maakte het nog best koud.

De tweede keer hield ik mij onledig met een wat afwijkende hobby: het sneeuwfietsen. Op de berg lag een stevig pak sneeuw.

De duizenden skieërs waren verbaasd dat ze een fietser tegen kwamen op een degelijke Nederlandse Gazelle. “Der ist verrückt!”

Persoonlijk vind ik het je voortbewegen op twee lange planken ook een beetje een vreemde hobby. Ik zie nooit iemand de berg óp gaan met twee planken. Het is eigenlijk maar een luie hobby, je gaat alleen maar naar beneden. Wat dat betreft is de fiets veel sportiever. Ik kon tenminste zeggen dat ik vier uur aan het klimmen was geweest.

What goes up must come down zong Blood, Sweat and Tears in 1969. En zo was het ook met Henk en zijn Gazelle. Dus daverden ze samen op hoge snelheid naar beneden, daarbij overigens wel voorzichtig remmend vóór de soms gladde bochten.

Uiteindelijk kwamen we in het dorp Schmallenberg terecht. Ik vroeg me onlangs af waar ik die naam van kende. Maar toen ik de beelden van een sombere burgemeester vanwege een virus dat in zijn dorp zou zijn aangetroffen weet ik het weer.

Ik ben er twee keer door gefietst. Een aardig plaatsje met een voorname hoofdstraat met karakteristieke huizen.

Ga er gerust eens op bezoek. Ik ben er (ook) niet ziek geworden.

Rechtsmuis met een staart

In de rechtbank kwam ik niet aan het woord. Terwijl ik toch een heel verhaal had voorbereid.

In de zaal zaten twee advocaten, een deskundige, de klager en de aangeklaagde, een tolk, twee politieagenten, op de tribune zaten twee bezoekers en er was een vrouwelijke rechter die het geheel in de gaten hield.

De tegenpartij kwam met een schikkingsvoorstel waarbij ik voor 70% schuldig zou worden verklaard. Daar ging mijn advocaat niet mee akkoord. Hij had een arrest waarbij een auto van de verkeerde kant kwam op een voorrangsweg. De automobilist die de voorrangsweg op reed werd schuldig verklaard omdat hij niet naar die zijde had gekeken. Volgens mijn advocaat was mijn ongeluk vergelijkbaar, bovendien ben ik als fietser ook nog eens de kwetsbare partij. En tenslotte is er sprake van niet erkende bewegwijzering (een niet rechtsgeldig bord dat ik verkeerd heb beoordeeld).

De deskundige vindt dat het voor beide partijen een vermijdbaar ongeluk was. Ik had niet tegen de richting in moeten fietsen en de automobilist had naar links én naar rechts moeten kijken. Deze deskundige schat in dat de auto met 20 á 30 km. per uur mij geraakt heeft en dat ik 20 km. per uur heb gefietst (volgens mij was mijn snelheid 12 á 13 km. omdat ik eerst remde omdat ik de automobilist niet vertrouwde).

Ik had de neiging om met de schikking akkoord te gaan. Dan ben ik tenminste van al die toestanden af. Maar de advocaat vond het voorstel geen recht doen aan de situatie. Vandaar dus dat deze muis nog een staart gaat krijgen.

De rechter doet op 14 februari uitspraak.

Politiebericht Euskirchen 20 februari 2011

Euskirchen (ots) – Am Nachmittag (16.11 Uhr) kam es im
Einmündungsbereich der Gottfried-Disse-Straße und Münstereifeler
Straße zu einem Zusammenstoß zwischen einem Pkw und einem Fahrrad.
Der 52-jährige Autofahrer aus Zülpich befuhr die
Gottfried-Disse-Straße in Richtung Münstereifeler Straße und wollte
nach rechts in diese einbiegen. Hierbei übersah er einen 60-jährigen
Radfahrer aus Alkmaar (Holland). Dieser kam von rechts auf dem Radweg
der Münstereifeler Straße. Der Radfahrer versuchte noch zu bremsen,
konnte einen Aufprall aber nicht mehr verhindern. Er zog sich einen
Beinbruch zu und wurde mit dem Rettungswagen ins Krankenhaus
gebracht.

U gaat direct naar de gevangenis…

Dinsdag moet ik mij melden bij het Amtsgericht Euskirchen. Vanwege de reis ben ik daar twee dagen zoet mee. Dát is nog eens efficiënt je vakantiedagen inzetten!

In Euskirchen (Eiffel) wordt een zitting gehouden in het kader van een rechtszaak die een Herr Autofahrer tegen een domme Nederlandse Fahrradfahrer heeft aangespannen.

Toen de Nederlandse fietser op het plaatselijke asfalt in Euskirchen lag was het eerste wat de Herr Autofahrer zei: “U had moeten oversteken!” Die domme Nederlandse fietser reed aan de verkeerde kant van de weg. Daarna wilde de Herr Autofahrer de Nederlandse fietser van het asfalt ophijsen. Dat ging echter niet, want de voet van de Nederlandse fietser zat omgekeerd aan zijn been.

Toen de Nederlandse fietser (volgens de politieberichten: schwerverletzt) in het Krankenhaus lag kwam de eerste rekening al binnen. Betalen graag! De tweede rekening kwam er snel achteraan met het dreigement dat er anders andere zwaardere maatregelen genomen zouden worden.

Nu is het bijna een jaar verder. De Herr Autofahrer wil geld zien. De domme Nederlandse Fahrradfahrer gaat hier niet zomaar mee akkoord. Hij beweert dat de Herr Autofahrer niet gestopt is voor de stopstreep. Ook in Duitsland betekent een stopbord dat je moet stoppen.

De Herr Autofahrer beweert dat hij wél gestopt is en dat zijn motor zelfs is afgeslagen. De vraag van de domme Nederlandse Fahrradfahrer is dan wel hoe het kan dat zijn Fahrrad en zijn been zó hardhandig in de prak zijn gereden als de auto stil stond.

Daar gaat de rechtszaak over. Als de rechter ook oordeelt dat de Nederlandse Fahrradfahrer helemaal in de fout zit kan de beheerder van dit weblog misschien wel een potje GanzenMonopoly spelen: hij gaat direct naar de gevangenis en ontvangt géén 200 euro…Dan verschijnt er later deze week ook geen blogje meer… 

De gevangenis van Euskirchen was onlangs trouwens nog in het nieuws. Er was een gevangene ontsnapt die vervolgens naar de gevangenis opbelde of ze de spullen die nog in zijn cel lagen thuis konden bezorgen…