Wéér een auto minder

Duitsland staat bekend als een autoland. Maar in Duitsland is de fiets aan een spectaculaire opmars bezig. Der Spiegel meldde vorig jaar dat niet de driester van Mercedes maar de fiets met 24 versnellingen het statussymbool is geworden voor jonge en hoogopgeleide Duitsers. Helaas loopt de infrastructuur achter op deze ontwikkeling, maar er komt beweging in, vooral in de studentensteden.

Ik meed het land al als fietser, maar in België raakte diezelfde fietser in de afgelopen jaren nog meer in de verdrukking. De fietsvoorzieningen zijn er vaak abominabel, met o.a. minimaal onderhouden fietspaden. Maar ook daar begint het tij te keren. Zo zag ik in Antwerpen tientallen fietsen met dit opvallende bord op de bagagedrager… Ook België begint groener te kleuren…

Meneer de Rechter heeft gesproken

Mondeling had ik al van de advocaat vernomen dat het hoger beroep dat was ingesteld tegen de uitspraak van mevrouw de rechter in Euskirchen in mijn voordeel was uitgevallen. Nu heb ik de uitspraak ook nog schriftelijk in mijn bezit. En jawel: het staat zwart op wit dat de automobilist schuldig is aan de aanrijding in Euskirchen.

Nog even voor nieuwe lezers van mijn blog. Op 20 februari 2011 werd ik in Euskirchen door een automobilist van mijn fiets gereden. Ik had verwacht dat hij zou stoppen voor het stopbord, maar nadat hij had afgeremd gaf hij toch weer gas. Het gevolg was dat ik gelanceerd werd en dat mijn been en zijn auto aanzienlijk in de kreukels lagen. De robuuste Gazelle had nog de minste schade opgelopen…
Achteraf bleek dat ik aan de verkeerde kant van de weg fietste. Maar dat had ik niet door gehad, omdat het bord om over te steken bij een fietsroute hoorde. Het wonderlijke was dat er links wel een aparte fietsstrook was en rechts niet. Dus meende ik gewoon aan de linkerkant verder te moeten fietsen.

Toen ik nog in het ziekenhuis lag kreeg ik al de eerste rekening voor de schade aan de auto, twee weken later opnieuw, want ik fietste aan de verkeerde kant en was daarom de oorzaak van het ongeval. Ondertussen beweerde de automobilist ook nog dat hij stil had gestaan (ik weet zeker dat dat niet waar was, na de aanrijding reed hij eerst zijn auto achteruit tot achter de stopstreep).

Mevrouw de rechter in Euskirchen gaf de automobilist gelijk. Er kon niet bewezen worden dat de automobilist niet stil had gestaan (hoewel een ingeschakeld verkeersdeskundige meende dat de automobilist met een aanzienlijke snelheid moet hebben gereden). En ik had immers de eerste fout gemaakt: ik fietste aan de verkeerde kant. Als ik dat niet had gedaan was ik ook niet aangereden!
Dat klopt. En als ik gewoon thuis was gebleven was ik ook niet aangereden. Dat klopt ook.

Meneer de rechter in Bonn verwees in hoger beroep de uitspraak van de mevrouw de rechter in Euskirchen naar de prullenbak. Weliswaar maakte ik ook een fout, maar veel zwaarwegender is dat de automobilist te allen tijde bij een stopbord naar beide zijden uit zijn doppen moet kijken en ook voorrang moet geven als er iemand aan de verkeerde kant fietst.

De automobilist had verklaard dat hij mij wel had gezien en dat rekent de rechter hem aan: als je een fietser aan ziet komen, dan hoor je dus ook te stoppen. Bovendien had meneer de automobilist gezegd dat hij ter plekke bekend is. Welnu, vond de rechter, als je dan zo bekend bent ter plekke, dan weet je ook dat dit een onoverzichtelijke kruising is waar onverwachtse dingen kunnen gebeuren.

De advocaat van de automobilist wilde weer in beroep gaan tegen deze uitspraak, maar de rechter heeft uitgesproken dat er voldoende jurisprudentie is om aan te tonen dat dat geen enkele zin heeft.

Kortom: de rollen zijn nu omgedraaid. Ik zit niet meer in de beklaagdenbank. De fysieke klachten zullen blijven, maar vrijgesproken worden is in emotioneel opzicht een grote winst…

Hoger beroep in Duitsland

Op 20 februari 2011 werd ik in Euskirchen van mijn sokken en mijn Gazelle gereden.
Het gevolg was een complexe beenbreuk, waar ik ook nu nog vrij veel hinder van ondervind.
De automobilist die mij heeft aangereden spande een rechtszaak tegen mij aan vanwege de schade die ik aan zijn auto had aangericht. Ik fietste namelijk aan de verkeerde kant. Hij beweerde dat hij voor de stopstreep stil stond en dat er opeens een fietser voor zijn auto verscheen. Het kwam er zo ongeveer op neer dat ik met mijn Gazelle een Duitse Mercedes total loss had gefietst…

Mijn verhaal was heel anders. De automobilist remde weliswaar voor de stopstreep (waardoor ik inschatte dat hij ging stoppen), maar hij gaf daarna weer gas. Het gevolg was dat ik gelanceerd werd.

In januari 2012 diende in Euskirchen de rechtszaak. Hoewel de verkeersdeskundige de inschatting maakte dat de automobilist met een aanzienlijke snelheid moet hebben gereden nam de rechter toch een heel andere beslissing. Ik had de verkeersborden genegeerd en fietste daardoor aan de verkeerde kant. Dat kon de automobilist niet voorzien. Daarom lag de schuld bij mij.

Gisteren diende het hoger beroep in deze zaak. Het Gerechtshof in Bonn volgt niet de uitspraak van de rechter in Euskirchen.
Deze rechter baseert zich op twee aspecten:
a) In de eerste plaats is de bewegwijzering onduidelijk (dat was door mij ook aangegeven als reden waarom ik aan de verkeerde kant fietste. Er staat een bord dat bij een fietsroute hoort, dat verwijst naar de overkant, maar ik volgde die fietsroute niet. Dat kan overigens de automobilist niet worden aangerekend, maar het verklaart wel mijn fout).

b) In de tweede plaats is de rechter (in navolging van eerdere jurisprudentie) van mening dat -ook al rijdt de fietser aan de verkeerde kant- dat dan toch de automobilist verplicht is om voorrang te verlenen.

De rechter doet eind september uitspraak in deze zaak. In ieder geval lijken de zaken er nu voor mij rooskleuriger voor te staan dan in januari…

Gekantelde caravan in Düren


Mijn Gazelle bracht mij gisteren in Düren.
Dat heb je wel eens. Je bent het helemaal niet van plan en tóch kom je in Düren.
’s Morgens om 6 uur was ik in de trein gestapt, geen idee waarheen, en zo belandde ik in Heerlen, nam daar de trein naar Aken en stapte toen eindelijk maar eens op de fiets, maar opnieuw met onbekende bestemming.

Eerst besteeg ik bij Stolberg de Eiffel. Dat is nog eens wat andere koek dan het vlakke Groningen.
Toen ik de Eiffel weer afdaalde met snelheden van tegen de 50 km. per uur kwam ik vanzelf in Düren terecht.

Waar je ook komt in Duitsland, overal kom je de Tweede Wereldoorlog tegen. Vóór de oorlog was Düren één van de rijkste steden van Duitsland. Op 16 november 1944 van 15.23 uur tot 15.44 uur lieten geallieerde vliegtuigen 5736 zware bommen vallen op de stad, die daarmee totaal verwoest werd. In 21 minuten tijds werd eeuwen aan historie verwoest. Bij de strijd rond Düren kwamen niet alleen veel burgers om het leven, maar ook 44.000 militairen.

Men heeft niet geprobeerd het historische stadscentrum te herstellen. Ook het merkteken van de stad, de 100 meter hoge toren van de Sankt Annakirche, werd niet herbouwd.

Her en der verspreid in Düren vind je nog een paar opgekalefaterde oude gebouwen. Maar als je beter naar bovenstaande foto kijkt (ik vergroot even een detail uit), dan zie je iets bijzonders. Is dit een ongeluk, een gevolg van criminaliteit of is het kunst?

Papenburg


Mensen denken wel eens dat de veenkoloniën een typisch Nederlands verschijnsel zijn en dan vooral Gronings en misschien een beetje Drents.
Maar veenkoloniën tref je in meer provincies aan (denk maar aan ‘Mijn kinderen eten turf’ van Toon Kortooms, op de grens van Brabant en Limburg).

En over de landsgrens ter hoogte van Stadskanaal gaan de veenkoloniën gewoon door.
Zoals in en rond het Duitse Papenburg.
Op de foto’s  zie je het centrum van Papenburg.

Het is een stad met rond de 40.000 inwoners met een zeer rustiek centrum, met kanalen en klapbruggetjes.

Het grote winkelcentrum ligt buiten het stadscentrum, vermoedelijk om de karakteristieke sfeer van de plaats te behouden.

Buiten de stad vind je het grootste droogdok ter wereld: de Meyer Werft. Hoewel Papenburg 50 km. van de open zee af ligt worden op deze werf enorme cruiseschepen gebouwd.

Verdwenen dorpen

Al in 1984 was ik een keer blijven fietssteken in deze streek. Hele dorpen die op mijn kaart stonden bleken niet meer te bestaan. Mijn toenmalige Raleigh en ik moesten een grote omweg maken.

Toen ik uiteindelijk in Keulen was, was er geen plaats in de jeugdherberg en sliep ik op een bankje. Dat was koud en hard.

Inmiddels ben ik er na 1984 vier keer geweest en iedere keer wéér is er een dorp verzwolgen door de grote monsters die hier het land afgraven. Drie jaar geleden was dat Otzenrath (ik heb daar toen nog een blog aan gewijd). 

Dit is het volgende dorp dat aan de beurt is. Borschemich is inmiddels bijna helemaal verlaten. Volgens een bord bij de kerk zijn er nog wel kerkdiensten, maar volgens mij hebben ze verzuimd dat bord weg te halen. Er staat ook nog een mooi landhuis (een klein kasteel), daar zou ik nog wel graag een zomer als landheer huis willen houden. Zo snel zijn die graafmachines nu ook weer niet.

Dit zijn de dorpen die inmiddels helemaal of bijna helemaal verdwenen zijn: Reisdorf, Garzweiler, Priesterath, Stolzenberg, Elfgen in Grevenbroich, Belmen, Morken-Harff, Epprath, Omagen, Königshoven, Otzenrath, Spenrath, HolzPesch, LützerathImmerath en Borschemich.

Van sommige dorpen zijn bijna alle inwoners verhuisd naar een nieuw dorp in de omgeving, zodat je toch een beetje bij elkaar kon blijven wonen.

Een autoweg werd afgesloten, maar een nieuwe autoweg die een aantal kilometers verder naar het westen ligt staat ook op de nominatie om te verdwijnen.

Deze enorme gaten in het landschap (tot 160 meter diep) behoren bij de Tagebau Garzweiler. De oppervlakte van het gebied dat afgegraven wordt is meer dan 100 vierkante kilometer groot.

Wat in Nederland onder de grond gebeurde, doen ze in Duitsland boven de grond: ze graven van bovenaf de delfstoffen (in dit geval bruinkool) uit. Het resultaat is een totaal verwoest landschap, dat door sommigen wordt gezien als een ecologische ramp.

Men maakt zich ook zorgen over de grondwaterstand, de effecten zouden mogelijk tot in Limburg merkbaar kunnen zijn.

Uiteraard zijn er in de regio ook veel protesten. Energie en werkgelegenheid  (1500 mensen) hebben hun keerzijde.

Als alle bruinkool is afgegraven wil men het gebied vol laten lopen met water. Dan kun je hier varen. Dat ga ik niet meer meemaken.

Muziekhuis

Riesa is een vrij grote, maar ook nogal vervallen industriestad aan de Elbe, ten noordwesten van Dresden.

Rond het station zwierven tientallen verwaarloosde mensen, met sigaret en bierblik. Zo kom je niet vrolijk een stad binnen.

Je zou kunnen denken: deze stad glijdt langzaam naar de economische afgrond.

Maar er zit ook muziek in de stad. En zo lang er muziek in een stad zit moet je de hoop niet opgeven!

Politiebericht Euskirchen 20 februari 2011

Euskirchen (ots) – Am Nachmittag (16.11 Uhr) kam es im
Einmündungsbereich der Gottfried-Disse-Straße und Münstereifeler
Straße zu einem Zusammenstoß zwischen einem Pkw und einem Fahrrad.
Der 52-jährige Autofahrer aus Zülpich befuhr die
Gottfried-Disse-Straße in Richtung Münstereifeler Straße und wollte
nach rechts in diese einbiegen. Hierbei übersah er einen 60-jährigen
Radfahrer aus Alkmaar (Holland). Dieser kam von rechts auf dem Radweg
der Münstereifeler Straße. Der Radfahrer versuchte noch zu bremsen,
konnte einen Aufprall aber nicht mehr verhindern. Er zog sich einen
Beinbruch zu und wurde mit dem Rettungswagen ins Krankenhaus
gebracht.

Unfallskreuzung Euskirchen


Als je de link onder aan dit blog aanklikt kun je zien op welke plek Henk50 op 20 februari 2011 werd geschept door een auto.

Ik kwam uit de richting van Bad Münstereiffel en was onderweg naar het station van Euskirchen, waar ik de trein terug naar huis wilde nemen.

Helaas, de laatste twee kilometer heb ik niet kunnen fietsen. Dat deed ik pas afgelopen woensdag.

Op 20 februari werd ik gevankelijk afgevoerd naar het ziekenhuis van Euskirchen. Dat was niet ver, want het ongeluk gebeurde zo ongeveer op de stoep van het Krankenhaus.

Omdat de breuk complex was moest ik daarna per ambulance naar een ziekenhuis in de buurt van Keulen, waar ik die avond nog geopereerd werd. Mijn Gazelle bleef eenzaam achter voor het ziekenhuis van Euskirchen.

http://www.youtube.com/watch?v=_GY_Hjjr6DU

Ongelukskruising in Euskirchen

Op 20 februari werd ik in Euskirchen (Eiffel) hardhandig van mijn sokken en mijn fiets gereden. Het gevolg was twee maanden rolstoel, vier maanden niet lopen en na bijna een jaar nog steeds behoorlijk wat pijn.

Op 24 januari van dit jaar moet ik mij in Euskirchen voor de rechter verantwoorden vanwege het total loss fietsen van een auto. De automobilist heeft mij namelijk juridisch op het matje geroepen. De auto was eerst een Hyundai, maar nu staat in de stukken dat het een Mercedes was. Toch knap dat mijn Gazelle een heel gat in de zijkant van een Mercedes heeft geslagen.

Zeer op mijn hoede fietste ik vandaag vanuit station Euskirchen naar de beruchte kruising. In iedere auto zag ik een potentiële aanslag op mijn welzijn.

Toen ik de kruising heelhuids gepasseerd was reed ik met filmcamera (mijn fototoestel) weer terug om nog eens te bekijken wat er allemaal mis was gegaan. En nog steeds vind ik de bewegwijzering voor fietsers zeer onduidelijk.

Wat wél heel duidelijk is, is de dikke stopstreep voor automobilisten, geflankeerd door twee duidelijke stopborden. De automobilist beweert dat hij daar ook gestopt is en dat zijn motor zelfs af sloeg. Het is natuurlijk wel een bijzonder gegeven dat er dan toch zo’n harde botsing is geweest dat mijn trapper in mijn spaken zat en dat hij een enorm gat in zijn carrosserie had (nou ja, hij niet, zijn auto). Daar mag de rechter zich over buigen.

Maar nu het meest bizarre van vandaag. Uitgerekend op deze kruising hoorde ik een harde sis en pssssjt! daar liep mijn band oorverdovend hard leeg. Een groot stuk glas was dwars door de onplatbare band gedrongen. Was dat een stuk glas van zijn kapotte koplamp?

Dit is voor mij toch wel een erg bizarre kruising aan het worden!