Gevaarlijke hond en puberale kuiten


Ooit bezorgde ik kranten.
Dat was in een dorp met veel boerderijen.
Op al die boerderijen woonde een hond.
Sommige honden hadden het op mijn puberale kuiten voorzien.
Bij één adres was de hond zó venijnig (en ik vervolgens zó bang) dat ik besloot de krant voortaan maar over de sloot op het erf te gooien. Vanwege de tegenwind belandde de krant ook wel eens in de sloot.
Of de abonnee ook abonnee is gebleven weet ik niet.
Want na een paar maanden stopte ik met deze krantenwijk.
Het leren voor het eindexamen ging vóór de bijverdienste.

Zoiets doet onze Poes niet…

Vroeger ving Poes wel eens een vogeltje. Omdat we lid zijn van de Vogelbescherming hadden we moeite met deze ontsporingen van het Poezenbeest. Mar ja, je realiseert je ook dat het nu eenmaal in de natuur van een poes zit. Laten kastreren of steriliseren kan wél, maar de drang om vogeltjes te vangen valt bij een poes niet goed via medisch ingrijpen te voorkomen.

De afgelopen jaren heeft Poes voorzover wij weten nooit meer een vogel gevangen. We wilden haar zelfs als erelid van de Vogelbescherming voordragen.

Tot gisteren. Er klonk een luid geschetter van een (moeder)vogel in de boom.  Ik wilde gaan kijken wat er aan de hand was en of ik soms een poes op vogeljacht was.

Maar in de keuken betrapte ik onze eigen hoogbejaarde Poes op deze vogelonvriendelijke daad. En ik maar denken dat onze Poes zulke dingen niet meer doet…

Lijster (niet in de la)

Opeens zag ik een opvallend grote vogel in de boom. Hij maakte ook een opvallend geluid.

Ik had geen idee wat het voor vogel was. Maar dankzij ons lidmaatschap van de Vogelbescherming kon ik de vogel determineren. Waarschijnlijk is het een Grote Lijster. Een volwassen Grote Lijster is zo’n 27 cm. lang.

Toen ik jong was stond er een lied in de Top 40 met als tekst: “Moe, daar ligt een lijster in de la, het zal wel voorjaar wezen!”

Daar is deze lijster te groot voor. Hij past niet in de la. Daarom zit hij in de boom.

Geneeskrachtige poes

Volgens het Journal of Personality and Social Psychology (december 2011: Friends with benefits: on the positive consequences of pet ownership) heeft de poes een geneeskrachtige uitwerking op de eigenaar (m/v).

Eigenaren van poezen overlijden minder snel aan een hartinfarct, ze hebben ook minder vaak hartproblemen dan mensen zonder kat.

De vraag is natuurlijk wel wat of wie de kip is en wie of wat het ei is. Hebben katten-eigenaren een andere persoonlijkheid waardoor ze minder gevoelig zijn voor hartklachten? Of brengt de aanwezigheid van een spinnende poes in huis het stress-niveau van de eigenaar omlaag? 

Voor honden geldt niet dat de baasjes een gezonder tikkend hart hebben. Doe die hond dus maar de deur uit en neem een poes!

Wat een gemekker!


Nee, nu heb ik het niet over peuters die in het weekend moe zijn of zich vervelen, of allerbei.
Dat kan ook een heel gemekker geven.

Deze keer gaat het over heuse schapen. Ik heb ze niet geteld, want dan zou ik ter plekke in slaap zijn gevallen en ik moest nog naar huis.

Maar deze schapen en hun lammetjes leverden een bijna continu gemekker.
Dat kun je beluisteren via de bijgevoegde link:

http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=3HzLbaO7ghM

Spinnen! (arachnofobie)

Naast mij zit Ringo te spinnen. Voor het vervoer van grote voorwerpen op de fiets gebruik ik soms een spin. En jarenlang hadden we een spinnenwiel in huis.

De spin voor op de fiets associeerde ik met de levende spin. Ik heb er een indirecte start van gemaakt teneinde de lezers niet teveel aan het schrikken te maken. Volgens het principe van de stapsgewijze gewenning zijn we nu pas toe aan het werkelijke onderwerp: de spin.

De angst voor spinnen (arachnofobie) zit diep in de hersenen verankerd, vooral bij vrouwen. Het schijnt zelfs dat sommige vrouwen alleen maar een man in huis hebben om de spinnen te verjagen. Daar hebben ze dus heel wat voor over!

Waarom mensen bang voor spinnen zijn is een groot raadsel. Want zeker in westerse landen zijn spinnen niet gevaarlijk. Een psychiater met wie ik jaren lang samen werkte meende dat de harige poten van spinnen herinneringen oproepen aan de harige benen van mannen. Maar dan begrijp ik weer niet dat vrouwen een man in huis halen om spinnen te verjagen.

Maandenlang heb ik nauwelijks een spin waargenomen in huis. Maar vorige week was het weer zover. Er klonk een benepen roep om hulp. Er moest een enorme spin worden verwijderd. Het was nota bene een kruisspin. Dat bracht mij op een ethisch/religieus dilemma.

Nu moet ik jullie eerlijk vertellen dat ik het ook niet zo op spinnen heb. Eigenlijk vind ik spinnen ook best enge beesten. Maar je moet toch enige daadkracht tonen teneinde de relatie op peil te houden.

In principe ben ik dus best een aardige man, al zeg ik het zelf. Maar soms even niet. Er mag ook wel eens geplaagd worden.

Ooit waren we met vakantie in Harderwijk, een dorpje onder de rook van Ermeloo. Tineke wilde iedere dag graag dat wij (zoon Anne, dochter Nynke en ik) eerst de fietsen door de achteruitgang reden. Anders reed Tineke direct met haar hoofd door de spinnenwebben.
Anne en zijn Pa bedachten toen het zeer arglistige plan om ons maximaal gebukt door de steeg te verplaatsen.
En ja hoor, even later klonken er allerlei kreten achter ons. Tineke fietste met haar hoofd dwars door de spinnenwebben…

Ik ben dus niet altijd zo aardig…