Bedpoes


Vanwege haar sociaal-emotionele ontwikkelingsniveau heeft Poes nog geen eigen geweten.

Toch spreken we haar af en toe aan op gedragingen die niet door de huisbeugel kunnen.

Een deel van die door ons niet gewenste gedragingen is overigens inmiddels verdwenen. Niet zozeer omdat Poes inmiddels precies weet wat er wél en wat er niet mag. Maar omdat ze te oud is geworden. Ze kán bijvoorbeeld gewoon niet meer op het aanrecht springen: het is te hoog voor onze bejaarde Poes.

Maar af en toe knijp ik een oogje dicht. Bijvoorbeeld als Poes in een bed gaat liggen. Dat ziet er gewoon té schattig uit…

Beren op de weg

Er zijn mensen die tijdens hun vakantie alweer bezig zijn met de volgende vakantie.

Kennelijk hebben ze grote moeite met het gewone leven tussen de vakanties.

Wij zijn daar niet zo mee bezig. Toch hebben we wél alvast onze vakantie voor 2012 gepland. Deze keer blijven we gewoon in Nederland.

Hier zie je de weg waar ons vakantieverblijf aan staat. Waar ik niet op had gerekend is dat er daar onderweg beren tegen kunnen komen…

Of ziet men in deze streek gewoon veel beren op de weg?

Dakpoes

Af en toe passeert er iets boven ons hoofd.

Dat kan een vliegtuig zijn onderweg naar Schiphol. Als de zuidelijker aanvliegroutes (via IJmond of Castricum) bezet zijn daveren de vliegtuigen precies over ons huis richting Schiphol.

Maar het kan ook een minder lawaaierig object zijn. Zoals één van de dakpoezen bij ons in de wijk.

Eén van deze dakpoezen heeft de neiging om op een lichtkoepel boven de keuken te gaan liggen. Dat schijnt een warmer plekje te zijn dan het dak zelf.

Zo ziet een dakpoes er van onderen uit… 

Bril en IQ


Nu we het toch over brillen hebben…
Ooit las ik een onderzoek waaruit bleek dat mensen mét bril meteen tien IQ-punten hoger worden ingeschat door de omgeving.
Dus wil je slimmer lijken dan je bent, zet dan een bril op… Wél loop je dan het risico dat je overvraagd wordt.
Overigens verdween dat effect van die hogere inschatting direct zodra die brildragers iets zeiden. Dus je moet wel je mond houden…

De brildragende poes op de foto is Guus, de kater van één van mijn cliënten… Hij zette mijn zonnebril op om er slimmer uit te zien. Maar zonnebrillen helpen weer niet om je IQ te verhogen…

Heilige Birmaan


Dit is Himsa, één van de katten van mijn zus.
Himsa is een heilige Birmaan.
Daar verwacht je dus geen zondig gedrag bij.
Himsa is een vriendelijke en sociale kater die graag aangehaald wil worden. Dat wil hij zó graag dat hij vorige week via mijn broekspijp omhoog wilde klimmen (de onderste foto).

Maar Himsa is dan wel een heilige en vriendelijke Birmaan, verder haalt hij van alles uit dat niet zo heilig is. Net als Poes trouwens. Waar maar weer uit blijkt dat poezen nét mensen zijn.
Waarschijnlijk eet Himsa vandaag het taartje op dat mijn zus klaar had staan vanwege haar verjaardag. En toen ging de bel en toen de visite eenmaal binnen was, was  het taartje zomaar verdwenen. Wie zou dát dan hebben gedaan? Toch geen heilige Birmaan? 

Sonypoes

Ik zal het maar eerlijk bekennen.
Ik heb een nieuwe camera gekocht.

Dat zit zo. Ik ben erg gehecht aan mijn Panasonic compactcamera (TZ 6). Maar er zit vocht achter de lens. Beter vocht achter de lens dan vocht achter de longen. Maar toch: het is een plaatselijk ongemak.

Op de foto’s die ik op mijn weblog plaats zie je de vlek meestal niet, maar als je weet waar het vocht zit word je oog er toch naar toe getrokken. Dus dan moet ik weer met Picasa de foto bewerken. Dat is een heel gedoe.

De Panasonic heb ik altijd bij me en dat blijft ook zo (ook geen wonder in weer en wind dat er een keer iets mis gaat na drie jaar en 20.000 foto’s).

Nu moet ik gaan oefenen met de nieuwe camera. Voor het eerst sinds jaren geen Panasonic, maar de Sony DSC- HX 9V. Volgens de test is het een gebruiksvriendelijke camera, maar ik moet nog aardig wat leren. Precies zoals bij mijn mobiele werktelefoon. Dat is me toch allemaal te ingewikkeld…

De eerste die ik op de foto zette was onze bejaarde Poes. Het is een foto die in het schemerlicht uit de hand werd gemaakt op tele-afstand. In ieder geval kun je wel zien dat het een poes is….

Het Poezenmannetje

Er schijnt een aanzienlijk psychologisch verschil te zijn tussen hondenliefhebbers en poezenliefhebbers.

Bij de familie van mijn moeders kant zijn poezen zo ongeveer heilig verklaard.

Dat schoot bij een gezamenlijke wandeling als familie niet erg op, want zodra er een poes in beeld verscheen moest deze ook toegesproken en geaaid worden.

Die eigenschap zit ook bij mij in de genen (?). Af en toe stap ik zelfs van de fiets af om een passerende poes vriendelijk toe te spreken. En vanuit de rolstoel heb ik dit voorjaar tientallen poezen op de foto gezet. In de wijk word ik daarom vermoedelijk al het Poezenmannetje genoemd. Niet dat ik dat echt al gehoord heb, maar toch is het vast wél zo…

Onze kinderen hebben deze eigenschap ook weer van hun vader overgenomen. Het blijft alleen nog een prangende vraag of dit een kwestie van opvoeding of van aanleg is.

Op de foto zie je Zoey, die onlangs asiel verkreeg bij één van de kinderen.

Uitkijkpoes

Ik beklom een aanzienlijke heuvel.

De bebouwing had ik achter mij gelaten. Op deze hoogte waren alleen maar gras, heide en bomen te vinden, benevens een uitkijktoren.

Zo’n 400 meter beneden mij lag het dal van de rivier. Maar dat dal kreeg ik niet te zien.

Het gras was hoog en er bewoog iets.

Plotseling kwam de kop van een poes boven het maaiveld uit.
De poes rekte zich nog een eind verder omhoog.
Zo bleef hij wel twee minuten zitten. Alsof hij een kruising was tussen een poes en een stokstaartje.
Voldoende tijd om mijn fototoestel te pakken, tot maximale telestand in te zoomen en de poes op de foto vast te leggen…

Waar die poes naar keek is mij niet duidelijk geworden. Er liep verderop alleen een paard. Maar poezen zien vaak héél andere dingen dan mensen…