Treinvliegen


Tot Schiphol lijkt alles heel gewoon.
Alleen de catering is een service die de Nederlandse Spoorwegen in andere treinen hebben afgeschaft.

Maar daarna zet de trein er flink de sokken in over een geheel vrijliggend spoor. Vanaf Amsterdam Centraal is er trouwens al geen overweg te bekennen. Maar vanaf Schiphol hoeft de trein ook geen rekening te houden met perrons en stoptreinen.

Ik bedoel de Fyra. Hij trekt een vloeiende lijn dwars door het Groene Hart. Hoewel, dat Groene Hart wordt steeds meer bebouwd. De Volkskrant meldde al dat dit dichtstbevolkte gebied in Nederland ook de snelste groei van de bevolking kent. Vol wordt voller, leeg wordt leger.

Daar waar geen bebouwing is, waar geen wegen liggen, daar is de Glazen Stad. Een economische groeier in een qua natuur zwaar aangetast gebied.

Als de trein door de bocht vliegt de koffie bijna uit de bocht, als gevolg van de middelpuntvliegende kracht.
Na ruim 25 minuten treinen alsof je in een vliegtuig zit komt de trein aan op Rotterdam Centraal. Daar maak ik de overstap naar de Sprinter naar Hoek van Holland.

Vandaag ben ik weer bij mijn moeder…

Van zonsopkomst tot zonsondergang

Ik vertrek tegenwoordig van huis in het donker en ik kom thuis als het alweer donker is.

Maar op het station van aankomst en vertrek op drie van mijn werkdagen is het nog niet donker of niet donker meer. Ergens onderweg tussen Alkmaar en Hoorn passeer ik de grens tussen dag en nacht.

Vanmorgen kleurde de opkomende zon de lucht felrood en zette het station van Hoorn in een surrealistisch licht.

“Ochtendrood, regen in de sloot”. Maar die voorspelling kwam niet uit. Vandaag regende het niet.

Wel was het bewolkt toen ik weer in de trein terug naar huis stapte.

Rechts staan wagons van de Hoornse Stoomtram Maatschappij. Voorlopig werkloos, want het seizoen is voorbij.

Boek, Trein, Fiets & Bedumse klei


Een lezer wilde weten waar ik de nieuwe kopfoto heb gemaakt.

Welnu, die kopfoto maakte ik gisteren tussen Groningen en Bedum. De klei werd net omgeploegd door een plaatselijke agrariër.

De fiets is mijn grijze Batavus Weekend die ik aanschafte nadat ik door mijn beschadigde been geen herenfiets meer kon bestijgen. Inmiddels kan dat wel weer, maar het voelt toch nog vertrouwd op dit damesfietsje met kleiner frame en lage instap. En ik kom er een eind mee, meer dan 150 km. op een dag…

Na een hele reeks intensieve werk & bezoekdagen wilde ik als buffer één dag vrij. Maar ik moest nog wel een boek bestuderen t.b.v. een cursus die ik geef. Bovendien moet ik dat boek ook nog eens recenseren.

De oplossing: stap in de trein, maak een lange treinreis, lees dat boek, stap uit, maak als beloning een fietstocht, stap weer in de trein en lees weer een stuk uit dat boek. Zo bedacht, zo gedaan.

Op de buienradar had ik gezien dat alleen de provincie Groningen het droog zou houden. Dus het werd de trein naar Groningen. In Assen had ik de geplande bladzijden uit en stapte ik op de fiets. Zigzaggend over allerlei door bomen omzoomde wegen kwam ik uiteindelijk in de weidse openheid van het Groninger land uit, voor mij één van de mooiste gebieden van Nederland.

De fietstocht eindigde op station Bedum. Daar nam ik de trein(en) terug naar Alkmaar. Toen had ik het boek ook uit. Nu de recensie nog schrijven…

Stout winkelen

Ik dacht dat ik de enige was, maar dat is natuurlijk niet zo…

Kees van Kooten beschrijft ook hoe hij bij de kassa producten moet afrekenen die hij nooit zou kopen. Hoe komen die in zijn karretje?

Hij ontdekt dat allerlei 70-plussers in de winkel hun karretje kwijt zijn en dan achteloos producten in een andere winkelwagen dumpen.

Eerlijk gezegd ben ik nog wel wat ‘stouter’. Ik heb de neiging om expres verkeerde producten in andere karretjes te gooien. Niet dat ik dat echt doe, het idee is op zichzelf al aardig.

Eén keer heb ik de daad wel bij de gedachte gevoegd. Dat was toen een meneer in de winkel erg onbeschoft deed naar een andere klant toe, die volgens hem met haar karretje in de weg stond. Het betrof een oudere mevrouw die het gewoon niet in de gaten had.

Even verderop zag ik deze meneer hondenbrokken in zijn kar laden, benevens veel benevelende dranken. Toen ik mijn kans schoon zag heb ik een paar blikken kattenvoer in het karretje gedumpt, op een plek waar hij het niet direct zag. Bij de kassa heb ik gekeken hoe de meneer reageerde. Maar hij zag het niet, hij gooide alles in een doos. De verrassing kwam dus pas thuis.

Kees van Kooten beschrijft ook hoe hij omstandig aan de mooie caissiëre uitlegt dat de Steradent niet voor hem bestemd is maar voor zijn moeder, hij heeft nog een echt gebit.

Vorige week schapte ik bood voor mijn moeder. Inclusief steradent. Maar ik ben niet op het idee gekomen om mij te verontschuldigen. Wat is er mis met Steradent? Daar kun je de gootsteen ook mee ontstoppen…

Achteruit eten

Inmiddels kan ik de keuken wel de deur uit doen.
In acht dagen tijds heb ik maar twee keer thuis gegeten.

Twee keer ben ik met vroegere cliënten uit wezen eten. Dat is bij sommige cliënten een soort traditie aan het worden. Niet bij iedereen, want ik heb meer dan duizend ‘exen’.

Vandaag at ik met Kees buiten de deur. Een probleem is dat hij wel wat veel eet. Maar als ex-behandelaar moet je soms wat door de vingers zien.

Kees bestelde een uitgebreide (chinese) maaltijd. Maar toen hij de maaltijd (de helft van mij plus zijn eigen hele maaltijd) op had bedacht hij dat hij nog geen soep had gehad. Die soep kwam dus na de maaltijd. Daarna vond hij het tijd voor een toetje. Dat was een uitgebreide tractatie van ijs. Ik hield het maar even bij koffie.

Dan nog iets over mijn eigen eetgewoonten. In de teams maakte ik wel eens grappen dat ik alleen maar vanwege het toetje uit eten ging. Eenmaal in een restaurant aangekomen bestelde ik dan ook eten, mits het toetje er nog bij kon.

Op een gegeven ogenblik zat ik net aan tafel toen mij een enorme ijstaart voor werd geschoteld. Eén van de begeleidsters had tegen het eigenaar van het restaurant gezegd dat hij bij mij met het toetje moest beginnen…

Ouderbijdrage

De moeder heeft drie kinderen. Ze wonen alle drie in een instelling.

Moeder heeft een psychiatrische stoornis. Ze moet leven van een uitkering.

En nu krijgt ze een aanslag ouderbijdrage.

Ze krijgt rekeningen rond ouderbijdragen waar ze helemaal niets van begrijpt. Ze kan die rekeningen trouwens ook niet betalen.

Maar, zei de begeleider van haar moeder, waarom krijgen de vaders dan geen rekening?

Daar had ik niet over nagedacht. Maar eigenlijk is het te gek voor woorden. Die mannen: wel de lusten, maar niet de lasten! Als de moeder moet dokken, dan ook de vader(s)!

Vis in Vaatwasser

Ooit maakte ik een foto van mijn onderbroeken en sokken die ik in de vaatwasser opgehangen had. Ik vond dat een efficiënte manier van watergebruik. Dat was natuurlijk een goed excuus. De werkelijke reden was dat ik niet wist welk programma van de wasmachine ik moest gebruiken.

In de Metro stond maandag een artikel met als titel: “Gaar een visje in de vaatwasser.” Dat bleek op 60 graden uitstekend te werken, met betere geur, smaak, aroma en voedingsstoffen dat wanneer je de vis in het fornuis bakt of braadt.

Om te voorkomen dat de vis naar zeep gaat smaken of de vaat naar vis gaat stinken moet je de vis wel vacuüm verpakken. Zie: Foodsaver op: itmonline.nl. Een alternatief is het gebruik van aluminiumfolie.

Waar komt de zon op? (2)

Iedere dag weer is het de vraag of de zon op komt. En wáár de zon op komt.

Gisteren kwam de zon bij Schagen nog niet op. Hij kondigde zichzelf al wel alvast aan.

Voor de mensen die niet weten hoe laat de zon op hoort te komen: dat is begin oktober niet meer tegen 7 uur (toen nam ik de eerste foto), maar pas rond kwart voor acht. De mensen die dat niet meemaken zijn ziek, wonen ingebouwd of behoren tot de categorie der langslapers.

Ook in de Wieringerwaard, een prachtige Noordhollandse polder, kwam de zon niet op. Wel kondigde hij zich nadrukkelijker aan. De lucht kleurde behoorlijk rood. Ochtendrood, regen in de sloot. Had ik mijn regenkleding mee moeten nemen?

Dan de ruimte van de Wieringermeer, de jongste polder van Noord-Holland. Dáár zou de zon toch op moeten kunnen komen? Hier had hij alle ruimte. Maar de zon liet zich toch niet zien.

Dat zeg ik nu wel, maar slechts een paar minuten nadat ik deze foto nam kwam de zon boven de horizon. En dat met een tempo alsof de zon wilde zeggen: “Ik was te laat. Ik moet mijn tijd inhalen..” Maar een paar minuten later was diezelfde zon alweer verdwenen. Achter de wolken waaruit later een paar spatjes regen zouden vallen…