Mistig werken


“Meneer, weet u ook waar de Vomar is?”
Dat vroegen twee jongens vanmorgen.
Ze waren de weg kwijt omdat de hoge flat bij de Vomar aan hun zicht onttrokken was.
Een ouder echtpaar onderweg van Soest naar Malden (bij Nijmegen) kwam door de mist zelfs in Drenthe terecht…

Ik kon mijn werk vanmorgen wel vinden. Maar het was wel een kleine wereld. De hele dag bleef er een dichte mist hangen.

Op de onderste foto het uitzicht met een beperking vanuit mijn kantoor in Wognum.

Alkmaar van boven


Ik zat even in de lift.

Dan krijg uiteindelijk weer een heel andere blik op de woonplaats.

Hier zie je Alkmaar vanaf een hoogte van ruim 50 meter.

De Grote of Sint Laurenskerk heeft geen echte toren (het geld was op). Daardoor valt de kerk vanaf een astand niet direct zo op.

Maar op deze foto is toch wel goed zichtbaar hoe groot dit kerkgebouw uit de 15e eeuw is. De hoogte van het middengewelf is 35 meter.

De toren in het midden is van het (oude) stadhuis en de toren rechts is van de Waag.

Roots


Vandaag was de jaarlijkse familiedag van Tineke’s broers en zussen.
Hoewel ik slechts aangetrouwd ben mocht ik wel mee.
Deze dag was de familie op zoek naar de wortels, oftewel de roots, zoals ze zeggen aan de overkant van het water.

Tineke’s ouders groeiden op rond en op het terrein van De Glind, een instelling waar kinderen in pleeggezinnen geplaatst werden die op het terrein van die instelling woonden. Het was destijds een zeer moderne vorm van zorg, geen grote groepen kinderen met wisselende begeleiding, maar gezinshuisouders met eigen kinderen en pleegkinderen.

Deze instelling heette oorspronkelijk de Rudolphstichting en werd gefinancierd door de Gereformeerde Kerken. Centraal op het terrein staat dan ook een kerkgebouw.

De geboortehuizen van beide ouders zijn verdwenen, er zijn andere huizen voor in de plaats gekomen.

Daarna voerde de tocht verder naar Barneveld. Daar zijn de oudste drie kinderen geboren. Daarom zijn deze kinderen ook nogal kippig, ze hebben alledrie een leesbril. De geboorteplaats Barneveld verklaart ook waarom deze familieleden zo kunnen kakelen.

Helaas blijkt ook het geboortehuis van Tineke (de jongste Barnevelder) door een bulldozer plat te zijn gewalst. Ter plekke werd ik overigens ook nog bijna door een auto aangereden. Daarom gingen we maar snel naar het plaatselijke bowlingcentrum.

Eén familielid belandde hardhandig óp de baan, veel ballen belandden in de goot, maar er werd twee uur lang stevig een competitie uitgevochten, waarbij de aangetrouwde leden en de eigen familie elkaar goed in evenwicht hielden.

Om zeven uur was het tijd om weer de trein terug naar Alkmaar te nemen…

Alkmaar Panorama


Dit is een poging om een panoramafoto van Alkmaar te maken.

De poging is aardig, maar het resultaat is onvoldoende. Doordat de zon onder ging waren de tegenstellingen van het licht te groot.

Wel zie je hier de hele binnenstad in vogelvlucht van oost naar west, met links de Kapelkerk, in het midden de Waag en rechts de Grote Kerk.

Waar gaat de zon onder? (2)

Onze woonplaats (Alkmaar) telt bijna 100.000 inwoners.
Gelukkig wonen we bijna aan de rand van de stad. Dus kan ik zó de weidse polders in fietsen. Vier kilometer verderop fiets je dan de polder weer uit en de duinen in.

Om 16.52 uur zou de zon onder gaan. Ik vroeg me af of de zon ook in Noord-Holland onder kon gaan, want gisteren ging hij in Noord-Brabant onder. Dus om half vijf stapte ik op mijn Batavus voor een nader onderzoek.

Op de bovenste foto zie je de avondlucht aan de rand van Alkmaar. Helaas blijkt dat de zon zich verstopt heeft achter de nevels.

Even verderop staat de Bosmolen. Het pompen door deze molen moest voorkomen dat mensen en dieren in de Egmondermeer zouden verzuipen. Want het is pompen óf verzuipen in Noord-Holland.

De Bosmolen is één van de oudste nog bestaande poldermolens van Nederland. Hij werd gebouwd in 1565.


Een paar minuten later kleurde de lucht opeens fel rood. Het was net of de zon zich tóch nog niet gewonnen wilde geven.

Deze foto maakte ik op de brug over de Ringsloot van de Bergermeer.


Na de rustige binnenwegen van de Bergermeer en de Egmondermeer kwam ik nu op de weg van Egmond naar Alkmaar terecht. In een lange rij kwamen de auto’s terug van de kust en het winkelend publiek verliet in een lange rij het winkelcentrum van Alkmaar.

Maar ik zat prinsheerlijk op de fiets… en stapte af en toe af om nóg een foto te maken.

Waar gaat de zon onder?

Een paar weken geleden vroegen de mensen mij: “Henk, weet jij waar de zon opkomt?”

Op die vraag heb ik op dit blog een paar keer antwoord gegeven.

Ergens in Noord-Holland komt de zon op, maar iedere keer weer is het een verrassing wáár de zon op komt.

Maar nu wilde een lezer van dit blog ook nog  weten waar de zon onder gaat.

Ik wist het antwoord niet precies. En ik moest er een lange reis voor maken. Maar nu weet ik het.

De zon zakt bij Hedel in de Maas.

Dat kun je op deze foto’s zien…

Verdonkeremaand

Gelukkig vond ik op straat een achterlicht voor de fiets. Dat heb ik aan mijn 12 jaar oude Gazelle bevestigd.

Het licht deed het ook nog. Even verderop stond de politie fietslampen te controleren. En ik kon vrolijk fluitend als een superbrave leerling de barriëre passeren.

De foto maakte ik op station Hoorn, in afwachting van de binnenkomst van de trein naar huis. Het is donker en de maan schijnt bijna vol in dat novemberdonker.

Hij trekt optimist!


Ik had nog zó tegen de medewerkers gezegd: “Niet roken, want je weet de gevolgen niet!”

Gistermorgen waren de gevolgen duidelijk. Ik kon mijn werkplek bijna niet meer vinden… Het hele gebouw was door mist omgeven.

Dit gebouw is één van mijn werkplekken in West-Friesland. In dit gebouw wonen ouderen met een verstandelijke beperking.

Eenmaal boven (daar is mijn werkruimte) kon ik buiten geen hand voor ogen zien. Niet dat ik mijn hand hier naar buiten kan steken, want de ramen zijn vergrendeld.

Aan het eind van de dag zag het er allemaal heel anders uit. Het was nog wel nevelig, maar de zon had toch ruimschoots geschenen en nam met een rode gloed afscheid van de dag. Links zie je nog net het IJsselmeer.

En nu nog het ezelsbruggetje dat ik van mijn vroegere onderwijzer heb geleerd:
De pessimist zegt: Wat een pest: die mist!
De optimist zegt: Hij trekt op, die mist!”