Vakantie 2013

Altijd dat water... Ook in 2013 weer. Nu zelfs helemaal omringd door water. Op een woonboot op de IJssel tegenover Hanzestad Kampen. Met vaak een prachtige zonsondergang.

Het water steeg, het water steeg steeds meer. De veerponten over de IJssel raakten uit de vaart. Maar de woonboot steeg mee. Wij hielden droge voeten. Op den duur keken we bijna boven de dijk uit.

In het water meerkoeten en futen, de laatsten met hun jongen op de rug. na een tijdje vonden de moeders dat de jongen het zelf maar moesten proberen. Maar iedere keer weer wilden ze op de rug van hun moeder. Het valt niet mee om groot te groeien…

We maakten lange fietstochten, tot Heerenveen in het noorden en tot Zutphen in het Zuiden, naar Enschede en door de Flevopolders. De routes langs de IJssel waren deels geblokkeerd door de hoge waterstand. Maar we hebben veel gezien in een land van melk, honing en ontzettend veel veldbloemen.

Ecostay de IJsvogel is ongetwijfeld één van de mooiste plekjes in Nederland waar je vakantie kunt houden. En water, dat verveelt nooit! .

Vakantie 2012

Er gaat niets boven Groningen. Hoogste tijd dus om weer eens naar deze provincie af te reizen. We verbleven op een boerderij bij Onderdendam.

Onderdendam is een bakermat van de regelarme zorg. Het heeft niet veel effect gehad, want de zorgverzekeraars draaien de financiële kraan dicht als je je niet aan ontzettend veel regels houdt. Maar de bedoeling was goed…

Wat hebben we genoten van de ruimte en de rust op het Groningse platteland! Vanuit de boerderij konden we eindeloos ver weg kijken. Onderdendam ligt is een wat verstild gebied tussen de stad Groningen en het Hoogeland (met een hele rij dorpen langs de spoorlijn naar Roodeschool en sinds dit jaar naar de Eemshaven). 

Bijna alle dorpen hebben een zeer historische dorpskerk, meestal met een hoogbejaard orgel. In de meeste dorpen staat ook een molen. En rond de kerk vaak oude huizen van kenmerkende rode baksteen en veel zogenaamde pastoriewoningen. Fietspaden door de weilanden verbinden de dorpen met elkaar.

We fietsten de hele provincie door, naar het westen (via Lauwersoog en Anjum naar Buitenpost), naar het oosten (tot aan Leer in Ostfriesland), uiteraard naar de Waddenkust (Noordpolderzijl) en naar het zuiden (tot aan Stadskanaal).

Inderdaad: er gaat niets boven Groningen! Al is de rest van Nederland ook mooi...

Van Brilon naar Soest (4)

De infrastructuur van Duitsland en België doet soms meer aan die van de USA denken dan aan die van Nederland. De middenstand oriënteert zich op de automobilist. Met Nederland als voorbeeld hoe het beter kan. Maar nog beter is het in Denemarken.
Kasteel in Erwitte

Daarmee bedoel ik dat tal van winkels buiten de bebouwde kom aan de grote weg liggen. Dat is misschien handig voor automobilisten, maar niet voor ouderen en voor mensen met een beperking. In de USA hebben we meerdere malen pogingen gewaagd om bij een winkel te komen, maar we liepen vast op een snelweg. Er was geen voetpad beschikbaar. Bill Bryson beschrijft dit verschijnsel ook in zijn boeken.

Landschap in het dal van de Lippe

Zo ook de meer kwestbare inwoners van Duitsland. Als ze in een dorp wonen moeten ze langs een gevaarlijke weg naar de winkel. Zo tref ik bovenop een heuvel buiten de bebouwde kom een Aldi aan in de vorm van een enorme tent. Voordeel is wel dat hij nog afgebroken en verplaatst kan worden naar een plek die gemakkelijker toegankelijk is voor de niet-automobilist. Verder lijken de Duitsers mij enorme Doe het zelvers. Overal tref ik bouwmarkten aan.

Op het terrein van een ‘TBS-kliniek’ bij Lippstadt

Verder is het landschap hoier vriendelijk en zachtglooiend. Het is een rustgevende omgeving waar nog ruimte is. In een dorp in de gemeente Lippstadt kom ik langs een enorme psychiatrische instelling. Er staan tal van gebouwen van rond 1900. Zo zagen de grote inrichtingen in Nederland er destijds ook uit. De gebouwen zijn architectonisch interessant, maar hoe was het leven binnen?

Het gras is groen, maar wat valt er hier te doen?

Twee groepen van mijn vroegere werk kwamen uit zo’n instelling waar een afdeling bestond uit een leefruimte met hoge plafonds en een slaapzaal met groepsbadkamer. Van enige privacy was geen sprake. Er woonden 40 mensen op de afdeling. Mannen en vrouwen waren strikt gescheiden.

Ik kan het weer niet laten. Ik moet dit terrein bezoeken. Ik fiets er tien minuten rond en ik kom helemaal niemand op het terrein tegen. Het is er echt doodstil. Om sommige gebouwen staat een groot hek. Aan het grote aantal auto’s op de parkeerplaatsen te zien moeten er toch wel mensen (personeelsleden) zijn. Dat is in de (Nederlandse) gehandicaptenzorg toch wel anders. Daar kom je op het terrein van de instelling tot verrassende ontmoetingen.

Dit blijkt niet zomaar een psychiatrische instelling te zijn. Het is waarschijnlijk een organisatie die te vergelijken valt met een TBS-kliniek in Nederland. De instelling heet: LWL-Zentrum für Forensische Psychiatrie Lippstadt. Er wordt vermeld dat de instelling  mede als doel heeft om de samenleving te beschermen tegen bepaald gedrag. Als enige instelling in de regio neemt deze organisatie ook vrouwelijke patiënten op.

De strenge corona-maatregelen blijven gehandhaafd, zo lees ik op de site. Voor bezoek geldt de 3G maatregel en een mondmaskerplicht. Wat lijkt dat in Nederland (op enkele uitzonderingen na) al lang geleden te zijn....

Een lopend vuurtje

Tineke maakte een bloemstuk voor Pinksteren voor in de kerk.

Bloemstuk Pinksteren in het Boek

“Zo kwam de Heilige Geest als een lopend vuurtje dat de één na de ander aanstak. Voor Zijn hemelvaart beloofde Jezus een Helper en een Trooster te sturen en die kwam: voor iedereen hoorbaar en zichtbaar. De bloemen van de Gloriosa verbeelden de tongen van vuur. De altijd groene klimop staat voor de eeuwige trouw van God, die ons nog steeds in beweging zet door zijn Geest. Deze beweging van God naar ons mensen toe en omgekeerd is zichtbaar in de kromming en de stand van de tak.”

Opkomende maan

Deze foto maakte ik bij Bochum, een industrieplaatsje onder de rook van Duisburg. Opeens zag ik de maan opkomen boven het geboomte en het struikgewas.
Opkomende maan, of….

Maar was het de maan wel. Dat leek me sterk. Ik liep naar boven vanwege de steile helling, vanwege mijn toegenomen leeftijd en mijn psychische gesteldheid (‘ik wind me nergens meer over op, dus ik ga niet zwoegen’).

Ondertussen bedacht ik dat de maan in Nederland niet vol was, en dus waarschijnlijk in Duitsland ook niet. Dus het moest iets anders zijn.

Het was ook iets anders. Het was de sterrenwacht van Bochum. 

Naar de bollen (1)

De zon scheen en het was lente. Hoogste tijd om op de fiets te stappen. Dat doe ik tegenwoordig weer te weinig.
Lentefietstocht naar de bollen

Tegenwoordig maak ik geen enkele haast. Ik ben niet vooruit te branden. Daardoor stapte ik pas om 12 uur op de Batavus Dinsdag.

Ik was van plan om richting Noord-Brabant te fietsen, met de wind in de rug. Maar omdat ik nog wat vuilnis naar de containers moest brengen fietste ik in tegenovergestelde richting. De eerste kilometers verkeerde ik in een toestand van permanente twijfel. Dat is te zien aan het zigzaggen op de kaart.

Uiteindelijk koos ik er voor om richting de zee te fietsen. Dat kan nog steeds in allerlei richtingen en hoedanigheden. Maar ik dacht dat Katwijk misschien een aardige bestemming was. Daar is een Hema waar ze koffie schenken.

Op Twitter las ik dat HEMA een communistisch bedrijf is en dat je daar dus niet moet komen. Maar volgens mij valt de schade wel mee. Communistische bedrijven verkopen geen oranje tompoucen. 

Delft wordt tegenwoordig omgeven door uitgestrekte bossen. Het lijkt hier de Veluwe wel. Dat scheelde in de tegenwind en ik maakte dan ook dankbaar gebruik van de ruisende beschutting. Daarna volgde de bebouwing van de Vinex-wijken Ypenburg en Nootdorp. Half Den Haag is zo’n beetje gevinexd tegenwoordig en er moeten nog tienduizenden woningen bij komen.

Het oude centrum van Leidschendam bij avond

Uiteindelijk kwam ik in Leidschendam uit. Ik weet niet of jullie die plaats kennen, maar het centrum is beschermd dorpsgezicht. Rond dat centrum hebben planologen uit de jaren ’70 en ’80 van de vorige eeuw stevig huis gehouden, waardoor de plaats vooral hetzelfde is als alle andere groeikernen uit die tijd. Voornamelijk dakkapellen en Gamma schuttingen. Daarnaast is er het grootste overdekte winkelcentrum van Nederland: The Westfield Mall of the Netherlands. Als je dit winkelcentrum hebt bezocht hoef je niet meer naar de USA. Het is gewoon hetzelfde, alleen betaal je hier met euro’s in plaats van met dollars.

Veelkleurig plantsoen in Voorburg

De volgende plaats is Voorburg. Alweer met een beschermd dorpsgezicht en daar om heen hebben planologen uit de jaren ’70 en ’80 van de vorige eeuw stevig huis gehouden, waardoor de plaats vooral hetzelfde is als alle andere groeikernen uit die tijd. Voornamelijk dakkapellen en Gamma schuttingen. Zelfs de kleine plantsoenen staan in dit seizoen opvallend kleurig is bloei. Dat is dan weer een pluspunt.

Vanuit Voorburg kun je parallel aan de spoorlijn naar Leiden fietsen. Om de weg niet al te saai te maken heeft men diverse onderbrekingen georganiseerd. Zo ga je twee keer onder de spoorlijn door. Dan weet je tenminste nog ongeveer waar je bent. Aan de westzijde van de spoorlijn is het land nog groen, dit is een vier kilometer brede buffer tot aan Wassenaar.

In Voorschoten besluit ik om richting Wassenaar te fietsen. De route naar Leiden heb ik dit voorjaar al een paar keer gefietst. Daarom deze keer maar wat anders. 

Familiedag

Het houdt niet op! Twee zaterdagen achter elkaar een familiedag. Dat vergt enig aanpassingsvermogen.

De familiedag van vorige week werd gehouden in het Museum van Speelklok tot Pierement in Utrecht. Die dag was van de neven en nichten van de familie van mijn moeder. Dat heet bij ons een ‘nenidag’. De eerste dag werd in Giethoorn gehouden en viel vanwege de hevige regenval in het water, maar we hebben de moed niet opgegeven.

Met de neven en nichten van moeders kant heb ik altijd veel contact gehad, o.a. via eindeloze correspondentie. Daaruit is zelfs een familiekrant ontstaan die bijna een halve eeuw bestaat. Eén van de meest opvallende kenmerken van die familie is dat wie boven de 1.60 meter is meteen ook boven het maaiveld van de familie uitsteekt. De meeste familieleden met een auto zitten op een kussentje, omdat ze anders niet boven het stuur uit kunnen kijken. Verder bestaat de familie voornamelijk uit kattenliefhebbers.

Familie in Muziekkoepel bijeen vergaderd

Gisteren was het de beurt aan de schoonfamilie. Ik weet niet of ik het wel eens over mijn schoonfamilie heb gehad, maar dat gaat er weer anders aan toe dan in de familie van mijn moeder. Daarom werd een deel van het feest gehouden in een muziektent. De familie toetert graag aan de weg.

Kenmerkend voor de familie is dat de maximum lengte ook ongeveer 1.60 meter is. Eigenlijk val ik met mijn 1.78 meter behoorlijk buiten de boot. Ik was dan ook de enige schoonfamilie die aanwezig was, de rest durfde niet te komen. Een ander deel van de familie was er ook niet bij: dat deel is uitgevlogen naar zeer verre streken. Dat scheelde wel in de drukte in de muziektent.

Het grootste lawaai werd veroorzaakt door Tineke en haar jongste zus Inge die speciaal uit de USA was overgevlogen. Ze staan standaard garant voor een hilarisch stand-up toneelstuk in eigen kring.

De familiedag werd gehouden in Deventer. Daar zijn ze wel wat gewend. 

Narcisme bij vrouwen (2)

Bestaan er ook vrouwelijke narcisten? Er wordt door sommige auteurs beweerd dat de verhouding v/m ongeveer 40/60 is. Alleen kleurt het narcisme bij de vrouw wat anders dan bij de man.

Voor de eerste twee kenmerken: zie het blog van gisteren.

Een derde kenmerk van narcistische vrouwen zou zijn dat ze bij voorkeur meer zwakke, meer kwetsbare mannen uitzoeken. Die kunnen ze namelijk de baas. Een man die zelfverzekerd is vormt een te grote bedreiging.

Gaat de man in therapie en komt hij daar sterker uit, dan ontstaan er problemen in de relatie. Het evenwicht (dat bestond uit ongelijkheid) wordt verstoord. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat de man ook gaat bepalen hoe het zit.

Het ingewikkelde is dat veel onzekere mannen gevoelig zijn voor het zielige verhaal dat de vrouwelijke narcist op hen doet (bijvoorbeeld het verhaal over de ex, of over het hopeloze gezin waar ze in is opgegroeid).

Let wel: er zijn exen die mishandelden, er zijn disfunctionele gezinnen waarin kinderen niet gezond opgroeien, die verhalen moeten ook verteld kunnen worden. Maar hier heeft het verhaal niet de functie van het emoties delen, maar van het jezelf centraal stellen en ondertussen de ander emotioneel vastbinden.

Kenmerken die genoemd worden bij vrouwelijke narcisten:

  • Geen tegenspraak, dan voelt ze zich aangevallen en volgt de tegenaanval.
  • Jij moet volledige aandacht aan haar geven en geen aandacht voor jezelf wensen en vragen.
  • Haar voortdurend complimenteren, zeggen wat ze goed doet… zelfs als ze vrijwel niets doet
  • Eist bewondering, respect en vertrouwen zonder het zelf te bieden.
  • De relatie is ongelijkwaardig, zij moet krijgen wat ze wil, jij moet verdienen maar zal het nooit krijgen.
  • Ze wil altijd het laatste woord, zal altijd gelijk willen hebben.
  • Nooit ligt iets aan haar en nooit heeft zij aandeel in iets.
  • Je zult haar moeten gehoorzamen, je hebt niets in te brengen.
  • De dingen moeten op haar manier gaan, dit dwingt ze af door elke andere manier steevast te weigeren.
  • Gevoel en emotie zoals in gewone relaties daar is bij haar geen plaats voor.
  • Ze zegt en vraagt nooit direct om de mogelijkheid trachten te ontnemen dat haar toegeschreven kan worden dat zij het wilde.
  • Ze manipuleert tot het doen van dingen. Als het gedaan is zal ze anti waardering uitten als aanzet voor het volgende wat ze wil.
  • Is bang voor echte intimiteit, dus kom je te dichtbij, dan stoot ze je af en is er te veel afstand in haar optiek, trekt ze je weer aan. Een ontregelend liefdesspel. Het aantrekken en afstoten spel begint al vroeg in de relatie.
  • Seks is gevoelloos, er is geen interactie, ze zal je zelden aankijken. Het is seks, geen liefde bedrijven.
  • Ze wil altijd de sterke zijn, het gevoel afhankelijk te zijn van een man verdraagt ze niet, dus gaat ze overheersen.
  • Dat een man inbreng heeft, iets wenst of graag wijzigt is voor haar bedreigend. Die inbreng zal ze direct en hard afstoten waardoor je vaak al niet meer durft.
  • Bij haar loop je voortdurend op de tenen.
  • Lokt en veroorzaakt met en door haar gedrag veel conflict uit en wijst de vinger naar de ander.
  • Wanneer ze door heeft dat je haar gedrag doorziet start devaluatie en brengt ze je zonder schroom, schaamte en schuldgevoel in diskrediet bij de hele omgeving.

Het ligt allemaal aan de partner

De vrouw met narcisme neemt geen enkele verantwoordelijkheid voor wat ze veroorzaakt. Ze toont geen berouw. Alles ligt aan andere, nooit aan haar, ze heeft zelfs geen aandeel in iets.

Klagen over de partner

Na een tijdje zullen vrouwen met narcisme de omgeving bombarderen met verhalen over een slechte relatie. Daarbij houdt ze zichzelf subtiel buiten schot. Dit heeft dezelfde werking als haar verleiding met slachtoffer verhalen aangaande exen. Ze manipuleert de omgeving op zelfde wijze als ze haar potentiële partner, er word medelijden gewekt en de omgeving gaat meeleven met deze zielige vrouw.

Het slachtoffer krijgt vaak geen kans zijn verhaal te doen of word niet serieus meer genomen na alle hem slecht makende verhalen van deze vrouw. Vaak tracht een slachtoffer zijn verhaal ook niet te doen, of hij is te verward geraakt om het te kunnen of hij beseft hoe gemanipuleerd de omgeving is en waagt zich er niet aan.

De inhoud van deze beide blogs heb ik ontleend aan de website over 'de zielige narcist'.

Vijftien kerken en een klapband

De afgelopen dagen werkte ik in Friesland. We hadden o.a. een uitgebreide teambespreking vanwege de nieuwbouw van 26 appartementen.

Eindelijk waren na corona-tijd weer bijna alle teamleden aanwezig. Wat heb ik dat gemist! Het was een bespreking met zo’n 25 mensen die allemaal zin hebben in de nieuwe start.

Bollenveld bij Sexbierum

Na afloop van de dag fietste ik nog een rondje door het noordwesten van Friesland, de zogenaamde Waadhoeke. Daartoe moesten de banden worden opgepompt, want mijn fiets was een tijdje werkloos geweest.

Ik kwam door de stad Franeker en daarna door tal van kleine dorpen met allemaal hun eigen kerk en soms twee kerken.

Rond Sexbierum zijn inmiddels tal van bollenvelden die zo mogelijk nog mooier zijn dan de bollenvelden rond Lisse. De kleuren waren zó heftig dat de camera van mijn toestel het niet allemaal bevatten kon. Daarnaast woei er een frisse noordenwind over de velden.

Bij Wijnaldum kreeg ik een klapband. Daar was ik al een beetje bang voor geweest en angst is een slechte raadgever. De laatste vijf kilometer terug naar Harlingen heb ik gelopen. 

Ridder van Rappard

De Van Rossums gingen op bezoek in Gorkum. Het ging tijdens dat bezoek o.a. over de voormalige burgemeester Ridder van Rappard (met nog een aantal voorletters).

Die naam riep bij mij tal van herinneringen op. Van Rappard was in mijn jongensjaren een begrip in Gorkum. Hij was dé gezagsdrager. Omdat mijn grootvader samen met hem gevangen had gezeten tijdens de Duitse bezetting had hij wel eens contact met mijn vader. En soms mocht ik daar ook getuige van zijn. Dan rookten de beide heren een sigaar en vroeg de Ridder aan mij of ik in de voetsporen van mijn grootvader zou gaan treden. Dat wist ik toen nog niet.

Van Rappard was voorbestemd om burgemeester van Utrecht te worden, maar daar stak koningin Juliana destijds eigenhandig een stokje voor. Dat was een unicum in de geschiedenis. Van Rappard bleef burgemeester van Gorkum, een miezerig provinciestadje aan een doodlopende weg. Maar het was Van Rappard er alles aan gelegen om de plaats op te stuwen in de vaart der volkeren. ‘De oude troep’ in de binnenstad moest worden opgeruimd. Om de plaats meer élan te geven stimuleerde hij in de jaren ’50 de bouw van een voor die tijd enorm hoge ‘torenflat’.

‘Ridder Van Rappard’  was bekend en berucht vanwege zijn opvattingen. Hij vond de VVD veel te links en richtte een eigen partij – rechts van de VVD – op: de Liberale Staatspartij. Kunst was decadent, bloot moest verboden worden, homoseksualiteit eveneens en langharigen konden beter naar een werkkamp om te leren werken. Van Rappard verbood meerdere malen films en toneelstukken binnen de gemeente. Hij verkeerde in een toestand van voortdurende aanvating met de gekozen wethouders en de gemeenteraad. Nochtans bleef hij er tot 1971 burgemeester (vanaf 1939, met een onderbreking in de Duitse tijd).

in 1971 ging de burgemeester met pensioen. Maar wie dacht dat hij daarmee buiten beeld zou raken kwam bedrogen uit. Hij werd de eerste burgemeester die later zitting nam in de gemeenteraad met een eigen partij. Hij haalde 20% van de stemmen en bleef twee periodes lid van de raad. Het was nog elke raadsvergadering vuurwerk in Gorkum.

Opmerkelijk was een bijbaan (letterlijk en figuurlijk) van Van Rappard. Hij hield zich enthousiast bezig met de bijenteelt.en was maar liefst veertig jaar voorzitter van de Vereniging tot Bevordering der Bijenteelt in Nederland. Hij publiceerde ook enkele boeken over deze tak van sport.