Winterbanden op de fiets


Vanmorgen uit de kerk fietste ik nog even de weidse Egmondermeer in.

Sommige mensen wilden weten waar dit risicovolle gedrag op is gebaseerd.

Welnu: in de eerste plaats op ervaring. Tijdens de vorige winter ben ik één keer op de fiets frontaal op mijn gezicht gegaan en vier keer lopend. Terwijl ik veel vaker fietste. Daar blijkt dus uit dat lopen (voor mij) riskanter is.

Daarnaast kan ik vermelden dat we één van onze fietsen hebben laten voorzien van winterbanden. Het zijn wel universele banden (d.w.z. zonder ‘spijkertjes’). Het voordeel van die universele banden is dat je er ook ik de zomer gewoon mee kunt fietsen (het trapt nauwelijks zwaarder). Het nadeel is dat ze slechts beperkt tegen gladheid beschermen: ze bieden grip op een sneeuwdek, maar niet op een ijsvlakte (bevroren sneeuw of ijzel). Met de ‘spijkerbanden’ schijn je in principe de Elfstedentocht over het ijs te kunnen fietsen. 

In ieder geval ben ik met deze banden over een afstand van ruim 10 kilometer nog niet op mijn kalende knar terecht gekomen…

Winters Alkmaar


Op de wallen van de voormalige vesting Alkmaar staat deze molen.
Hij werd gebouwd in 1769 als korenmolen. Omdat hij later door een zekere meneer Piet werd gekocht heet deze molen (nog altijd) de Molen van Piet.
Ik fietste er gisteren langs en vond het een mooi plaatje om even te ‘schieten’.

Aan de zuidkant van de voormalige vesting ligt de Oudegracht. Het is een gracht van meer dan een kilometer lengte over de volle lengte van de oude stad. Ik vind het de mooiste gracht van Alkmaar vanwege de afwisselende meestal historische bebouwing die allerlei verrassingen met zich mee brengt.

De Oudegracht was nu eigenlijk een Koudegracht. Maar wel mooi, zo’n winters plaatje.

Kippe(n)vel


Buiten vriest het alweer ruim tien graden.

Binnen zit Henk50 een blogje te typen.

Aan het woord was thermofysioloog Hein Daamen. Ik had nooit van een thermofysioloog gehoord, maar zo’n vak bestaat dus.

Daamen vertelde in Pauw en Witteman dat een mens eigenlijk een tropisch dier is. Hij kan niet tegen de kou, zelfs de eskimo niet.

Een prachtige omschrijving van Daamen over de werking van kippenvel was deze: “Kippenvel is de ultieme poging van de mens om de weinige vacht die hem nog rest overeind te zetten.” Zo had ik het nog niet bekeken.

Volgens Daamen hebben de eskimo’s kortere vingers omdat ze dan minder warmte verliezen. De negers hebben lange vingers omdat ze veel warmte kwijt moeten raken. Dat heeft zich in de loop van vele eeuwen zo ontwikkeld.

Ik heb lange vingers. Eigenlijk moet ik dus verhuizen naar een warmer land…

Brrrr!

         Zo zag vanmorgen de kaart van de gevoelstemperatuur er uit.

Die verschilde overigens niet veel met de kaart van de daadwerkelijke temperaturen. Zo was het in Berkhout (bij Hoorn, en 2 km. van één van mijn werkplekken) op de thermometer min 21,9 (om 8.20 uur). 

Twee jaar geleden viel mij dit verschijnsel ook op. Toen zette ik de vermoedelijke oorzaak op de foto… Het IJsselmeer was bezig dicht te vriezen. Volgens mij veroorzaakt dat zo’n koudeput.

Vandaag ga ik niet naar mijn werk, daar. Er rijden geen treinen, ik vind het nu toch wat te koud om 30 km. te fietsen, mijn been wil ik niet nóg een keer breken en als laatste smoes: ik ben gewoon vrij…

Sneeuwtreinen

Gistermiddag had ik een afspraak in Baarn.

Ondanks de sneeuw leek het treinverkeer redelijk te lopen. Dus ik dacht: als het sneeuwfront voorbij is loopt het allemaal helemáál weer als een trein…

De trein die ik wilde nemen had een aanzienlijke vertraging: 19 minuten, Maar dat hadden ze eigenlijk allemaal. Dan is de hele dienstregeling gewoon 19 minuten opgeschoven. En omdat je tegenwoordig gewoon thuis op internet kunt kijken hoe laat de trein het station binnen komt hoef je ook niet bijna 20 minuten te kleumen op het perron.

Onderweg kon ik genieten van een wit winters landschap. Op de bovenste foto aan de rand van Alkmaar, op de tweede foto ter hoogte van Castricum (met op de achtergrond de duinen).

Na Uitgeest ging het wat trager, we bleken achter een stoptrein te boemelen. En die stoptrein was ook nog eens de beruchte nieuwe Sprinter die met name bij vorst allerlei problemen vertoont. De trein zit zó boordevol techniek dat bijna niemand meer weet hoe technische problemen opgelost moeten worden. Achter deze sprinter boemelden we Wormerveer voorbij. Ten zuidwesten van Wormerveer is nog een laatste stukje natuurgebied behouden gebleven (zie de foto hier onder). 

In Zaandam was het einde verhaal voor de Sprinter. Alle reizigers moesten overstappen op de Intercity naar Nijmegen (daar zat ik in). Toen was het niet meer voor iedereen een Intercity, voor sommige mensen werd het een Interstaattie.  

Met 36 minuten vertraging reed de Intercity stati0n Amsterdam Centraal binnen. De conducteur riep om dat we dankzij deze vertraging allemaal de helft van ons treinkaartje terug konden vragen. Voor mij is het de eerste keer sinds de nieuwe dienstregeling. Terwijl ik toch bijna dagelijks in de trein zit. Die nieuwe dienstregeling rijdt voor mij dus als een trein…

Helaas was het in Amsterdam Centraal voor mij ook einde verhaal. Er reden geen treinen naar Utrecht Centraal. Ik kon nog wel met de Fyra naar Rotterdam, of met een stoptrein naar Hoofddorp, maar dat was de bedoeling niet. Baarn heb ik dus niet gehaald.

De zon ging ondertussen onder achter de Amsterdamse grachtenpanden (te zien op de onderste foto, genomen vanuit de stilstaande trein op Amsterdam Centraal).

Na een uur besloot ik mijn pogingen op te geven en terug te gaan richting Alkmaar. Na twee uur wachten & treinreizen (via een zelfbedachte route over Hoorn, want de informatie leverde geen enkele informatie) was ik weer thuis.

Isoleerwerk


Vanmorgen om zeven uur was de gevoelstemperatuur min 12 (vanavond idem).
Maar op de fiets was het prima te doen.

Niet dat ik erg modieus gekleed ging, maar het was donker en dan kun je je op allerlei manieren kleden zonder op te vallen.

Vandaag had ik op mijn werk vijf besprekingen, maar tussendoor had ik bewust ruimte ingepland in mijn agenda om verslagen te schrijven en administratie te verwerken.

Helaas was mijn werkkamer niet echt warm te krijgen en na een tijdje kreeg ik het best koud.

Naast mijn werkkamer is een afzonderingsruimte (vroeger noemden ze zo’n ruimte de isoleer). Die was wel lekker warm. En tegenwoordig wordt hij slechts bij hoge uitzondering gebruikt.

Dus besloot ik om mij voor het leeswerk comfortabel in deze ruimte te nestelen. Alleen zorgen dat de deur niet dicht slaat, want dan kon ik er niet meer uit…

Het raadsel van de tijd

Executieve functies hebben te maken met het vermogen om te kunnen plannen en organiseren.

Bij mensen met een stoornis in het autistisch spectrum wordt dit plannen als één van de grootste problemen gezien. Dit zou o.a. te maken hebben met het teveel zien van details en daardoor te weinig zicht hebben op het totaal. Mensen met autisme worden als het ware voortdurend afgeleid door kleine dingen die ze tegen komen. Daar raakt hun hoofd zó van vol dat ze niet aan het totale plan toekomen.

Eén van de grootste problemen voor mensen met autisme is het plannen van de tijd. Tijd is iets ongrijpbaars. Je kijkt een minuut later en dan is het alweer een andere tijd. En hoe weet je nu hoeveel tijd je ergens voor nodig hebt?

Voor sommige van mijn cliënten heb ik inmiddels op de afsprakenkaart staan hoe laat ze van huis wég moeten, in plaats van de vraag hoe laat ze bij mij een afspraak hebben.

Maar er zijn ook mensen met autisme zó gefixeerd op de tijd (dat heeft ook weer met de geringe grip op de tijd te maken) dat ze helemaal niet tegen een afspraak kunnen die niet precies op tijd is.

Zo begroette Mario mij met: “Ja! Drie minuten te laat!” Normaal zou je je verexcuseren met de opmerking dat dat nu eenmaal kan gebeuren, of je gaat uitleggen waarom je toch iets te laat bent. Maar Mario ordent de wereld dusdanig in tijd dat je daar met hem niet over in discussie moet gaan. Het maakt de wereld voor hem alleen maar moeilijker.

Dus zei ik: "Ja, Henk is drie minuten te laat. Tien uur drie. Om tien uur vijf gaat Henk met jou praten."  Toen was de wereld voor Mario weer duidelijk...