Zwembroek

Voor mijn verjaardag kreeg ik dus een nieuwe zwembroek. In geen tien jaar heb ik een zwembroek gedragen. Die miste ik ook niet. Een stropdas trouwens ook niet.

Hij stond ook niet op mijn verlanglijstje. En dan krijg je hem tóch. Wat heb je dan aan zo’n lijstje?

Uit: Peter van Straaten: Zijn we er al?

We zijn een week met vakantie aan zee. Tineke denkt dat ik met zo’n zwembroek wel de zee in zal gaan. Maar ik vind dat het zwemseizoen is afgelopen. Dat loopt van juli tot augustus. Maar dan is het te druk op het strand. Dus dan kom ik er ook niet. En als het niet druk is is het geen zwemweer. Dus ik heb helemaal geen zwembroek nodig.

Bovendien zijn er verschillende typen zwembroeken. Er zijn zwembroeken die in zout water oplossen. Volgens mij is dit zo’n exemplaar.

Volgens mij is die zwembroek dan ook helemaal niet bedoeld om de zee in te gaan. Er zit namelijk een zak in waar je je telefoon in kunt doen. Ik weet niet of jullie wel eens met je telefoon in een broekzak zijn gaan zwemmen, maar volgens mij doet hij het dan na afloop niet meer.

Kleinzoon J heeft dat de afgelopen zomer inderdaad uitgeprobeerd. Zijn telefoon deed het in elk geval niet meer. Daar waag ik mijn exemplaar niet aan. Allemaal malligheid. 

Misleidende statistiek

Het Engelse RIVM geeft wekelijks een nieuwsbrief uit over de stand van zaken rond Covid-19. Sinds januari 2021 wordt ook het aantal vaccinaties vermeld.

Op Twitter wordt onderstaande statistiek gretig gedeeld. Zoals je aan de grafiek kunt zien sterven er véél meer dubbel gevaccineerde mensen dan ongevaccineerde mensen. Conclusie voor de niet-oplettende lezer: het vaccin is dodelijker dan het virus. Een variant op deze statistiek gaat ook op Twitter rond: in Israël zouden vooral gevaccineerden sterven aan corona.

Sommige scribenten voegen daar nog aan toe dat dit allemaal in het plan van het World Economic Forum (WEF) zit: om te overleven moet het aantal inwoners op aarde drastisch worden beperkt. De advocaat die wederrechtelijk een ROC in Drachten binnen drong zegt zelfs: Ik ben er van overtuigd dat niemand de vijf jaar na vaccinatie zal overleven.

Een kennis die mij bijna dagelijks informeert hoe gevaarlijk de vaccins zijn – en hoeveel mensen er in haar omgeving doodziek zijn geworden na vaccinatie – stuurde mij ook deze grafiek toe. Daarnaast beklaagt ze zich er voortdurend over hoe ze als tweederangsburger behandeld wordt.

Maar wat is er mis met de bovenstaande tabel? Daar is niets mis mee. De misleiding zit in de grafiek. Er wordt de suggestie gewekt dat die ook van het PHE (Public Health England) komt. Maar die grafiek is er in geflanst. En dan zie je het in één oogopslag: meer dan twee keer zoveel doden als je dubbel gevaccineerd bent!

Misleiding door de grafische voorstelling

De grafiek is misleidend omdat er niet bij wordt verteld hoeveel mensen er gevaccineerd zijn. In het Verenigd Koninkrijk is bijvoorbeeld 95% van de 70-plussers dubbel gevaccineerd. En onder die groep ligt het sterftecijfer uiteraard hoger. Dat komt niet door vaccinatieschade. Zeventig-plussers gaan nu eenmaal eerder dood dan 70-minners.

Opmerkelijk is dat Willem Engel bij corona vorig jaar steeds vermeldde dat de 70-plussers aan onderliggend lijden zijn overleden. Sinds januari 2021 (het begin van de vaccinaties) overlijden diezelfde 70-plussers opeens aan vaccinatieschade. 

De tweede vertekening is dat de grafiek geen rekening met het aantal inwoners dat wél en niet gevaccineerd is. In het VK zijn 43,5 miljoen inwoners volledig gevaccineerd. Hoe ouder de mensen zijn, des te hoger ligt het percentage. Er zijn 23 miljoen mensen niet gevaccineerd, waaronder vooral kinderen en jongeren.

Dit is wat er bijna standaard gebeurt bij zogenaamde corona-sceptische auteurs: men plukt een stukje uit de cijfers ( cherry-picking ) en gaat er daarmee vervolgens aan de haal. De bron op zichzelf klopt, maar het gevolg wordt ontdaan van de context. En soms maakt men het nog bonter. Zo waren er ook al mensen in het VK overleden aan vaccins voordat men begonnen was met vaccineren en er waren al honderden miskramen geregistreerd terwijl er nog geen 40-minners werden gevaccineerd.

Dat is meer gevaccineerden overlijden is een logisch gevolg van de leeftijds-opbouw bij de vaccinaties. Zelfs bij de oudste groep gevaccineerden (90 +) is de kans op een ziekenhuisopname - ook als ze alsnog besmet raken met covid - met 70% gedaald. De illusie die wordt gewekt dat vaccins gevaarlijker zijn dan covid-19 valt dan ook onder het kopje misleiding. 

Hechting in vogelvlucht (4)

Hoe komt het dat kinderen van ongeveer zeven maanden eenkennig worden? Daar spelen zowel de rijping van de hersenen als de ontwikkeling van de zintuigen een rol.

Rond de zeven maanden ontwikkelt de baby object-permanentie. Dat wil zeggen: ook dat wat je niet ziet bestaat tóch. Voor die leeftijd is mamma totaal van de aardbodem verdwenen als de baby haar niet ziet. Ze is er gewoon niet meer. Dus kan de baby ook niet huilen om haar terug te roepen.

Mamma is trouwens ook verdwenen als ze haar hoofd onder een lapje heeft verstopt. En het flesje is verdwenen als het achter een pak hagelslag is neergezet. ‘Wat je niet ziet bestaat niet’.

Vanaf zeven maanden ontwikkelt het kind het vermogen om te beseffen dat dat wat je niet ziet tóch bestaat. Dat komt omdat het nu een plaatje in zijn hoofd kan maken. Mamma is niet in de kamer, maar mamma is wel ergens.

Het tweede is dat een kind vanaf zeven maanden scherper gaat zien. Eerst lacht een kind tegen alles wat op het gezicht van een mens lijkt (dus ook tegen maskers), vooral als hij ondertussen een prettige stem hoort en zich tevreden voelt.

Vanaf ongeveer zeven maanden is de baby beter in staat om gedetailleerd te kijken. Opeens ziet hij dus verschillen tussen mensen. Mamma heeft een bril op en lang blond haar, de buurvrouw heeft geen bril en kort zwart haar. Vervolgens wordt dat wat er anders uitziet als de meest vertrouwde persoon ‘vreemd’ en soms ook beangstigend.

Het is deze combinatie van ontwikkelingen die de baby eenkennig maken. Er ontstaat een voorkeur voor het vertrouwde en een ‘afkeer’ voor diegene die minder vertrouwd is.

Deze fase is cruciaal voor de ontwikkeling van de hechting. Het betekent namelijk dat mensen niet meer inwisselbaar zijn. ‘Wij horen bij elkaar’.

Nu zal het ene kind meer eenkennig zijn dan het andere kind. Waarom dat zo is? Vroeger werd nogal eens gedacht dat dat kwam omdat het kind teveel bij de moeder was en te weinig andere mensen zag. Ik vind die verklaring te simpel.

Ik denk dat de eenkennigheid veel meer te maken heeft met het temperament van het kind. En vooral met het aspect van de prikkelgevoeligheid. Hoe scherper en meer gedetailleerd een kind waarneemt, des te groter de kans dat hij ook meer eenkennig zal zijn. 

Waar was Henk op 9/11?

Het antwoord luidt: Henk was er even niet. Hij was zojuist onder zeil gebracht in een universitair ziekenhuis. Hij was zich dan ook van geel enkel onheil bewust.

Toen hij bijkwam was er sprake geweest van enige paniek bij het verpleegkundig personeel. Er waren toeters en bellen gaan rinkelen vanwege een ademhalingsstilstand. Maar de dienstdoende specialist was niet aanwezig. Hij zat elders het ingelaste extra Journaal te bekijken.

De dienstdoend specialist sprak mij later en vertelde wat er aan de hand was in de wereld. Ik kon het me niet voorstellen. Mijn reactie was slechts: ‘Ik kan ook niet even buiten westen zijn of het gaat mis in de wereld.’

Voor straf moest ik langer in het ziekenhuis blijven. Pas de volgende dag zag ik op de TV wat er aan de hand was in New York. 

Hechting in vogelvlucht (3)

Om de hechting te begrijpen moet je bij baby's iets weten over de ontwikkeling en werking van de zintuigen.

De Amerikaanse kinderpsychiater Stanley Greenspan noemt in één van zijn boeken een meisje dat steeds ging huilen als haar moeder tegen haar sprak. Het leek wel of ze haar moeder afwees. Praatte haar vader tegen haar, dan oogde ze tevreden en begon ze al snel te lachen. Een psycho-analytisch georiënteerd psychiater zou kunnen zeggen dat de baby de moeder afwees omdat de moeder haar kind niet accepteerde. Maar er bleek iets heel anders aan de hand. De moeder had een scherpe stem. Bovendien ga je bij baby’s automatisch hoger praten. De dochter had een zeer gevoelig gehoor. De stem van haar moeder deed dus pijn aan haar oren. Toen de moeder leerde om lager en minder hard te praten kreeg ze prima contact met haar dochter…

Stanley Greenspan heeft een bijzondere methodiek ontwikkeld om contact te leggen met kinderen met 'special needs'. Die methode het de Floortime-methodiek. Ik heb daar mooie resultaten van gezien en de methodiek ook zelf wel toegepast. 

Vanaf de leeftijd van 7 maanden worden baby’s veel ‘kieskeuriger’. Een beperkt aantal mensen (3 tot 5) is erg belangrijk en andere mensen vormen min of meer een ‘decor’. Maar als je naar jezelf kijkt: hoeveel mensen durf jij zelf écht in vertrouwen te nemen? Dat zijn er vaak niet meer dan drie tot vijf.

In dit verband wordt wel gesproken van een hiërarchie van hechtingsfiguren: een klein aantal mensen aan wie je je hecht en bij waarbij de één belangrijker is dan de ander, maar waarbij de één toch ook vervangen kan worden door de ander.

Als een peuter alleen bij mamma wil zijn en niemand anders accepteert wordt er wel gesproken over een separatie-angststoornis. Een andere – verouderde – term is de symbiotische psychose.

Als de moeder van Steven (drie jaar) een avondje weg is blijft hij onder aan de trap huilen bij de deur waar zijn moeder door verdwenen is. Het lukt zijn vader op geen enkele manier om hem te troosten. Dat is niet alleen vanavond zo, dat is 'standaard' het geval. Alleen in de nabijheid van zijn moeder is Steven troostbaar. 

Vakantie

Je hoort wel eens mensen die op de terugweg van de vakantie alweer bezig zijn met de volgende vakantie. Dat begrijp ik niet. Vakantie is voornamelijk gedoe.

Dat klinkt natuurlijk niet erg dankbaar. En ik moet ook zeggen dat we altijd prima vakanties hebben. Het probleem zit voor mij in de start naar de vakantie toe. Het afronden van het werk en het bedenken wat er allemaal mee moet.

Uit: Peter van Straaten: zijn we er al?

Nu zou dat ook geen probleem moeten zijn, want Tineke heeft alles onder controle. Ik moet alleen kiezen welke kleding er mee moet (geen zwembroek), welk fietsreparatiespul, welke documentatie en welk leesboek. Maar dat alleen al vind ik heel ingewikkeld. En elke keer denk ik weer: ‘Nu ben ik er wéér ingetrapt. Toch weer met vakantie!’

En op het vakantie-adres is er altijd toch weer een ding dat we zijn vergeten mee te nemen. De hele vloer ligt bezaaid met spullen om net dat ene ding te zoeken dat we uiteindelijk vergeten zijn.

Er zijn ook zaken die we echt niet mogen vergeten. Dat zijn medische zaken en vergelijkbare ongemakken. Dan moeten we weer terug.

Vandaag is het weer zo ver. We gaan op reis en we nemen mee: onze fietsen en vijf fietstassen. Tineke zorgt dat alles precies past. Als ik de tassen inpak zijn er tien tassen nodig. En vier fietsen.

Hechting in vogelvlucht (2)

Ik teken bij de cursus altijd een 'ui-model' als het gaat om het uitleggen van wat hechting is. 

De baby kan zich redelijk op zijn gemak voelen bij een groot aantal mensen (als men hem maar rust, veiligheid, warmte en voeding biedt). Een kind van ongeveer een jaar is vaak eenkennig, maar een paar vertrouwde mensen zijn veilig genoeg. En daarna wordt de wereld van mensen met wie het kind contact heeft weer groter.

Maar hoe zit het voor de geboorte, willen veel cursisten weten. Persoonlijk kan ik me daar niets van herinneren, al zaten mijn ouders in een verhuizing. Maar ze hebben gelijk: de eerste bouwstenen van de hechting liggen al vóór de geboorte. Maar dat onderwerp sla ik nu over. Ik begin op het moment dat de vader voor de baby zichtbaar wordt, dus vanaf de geboorte. 

Vóór de geboorte werken alle zintuigen al, behalve… de geur. De baby krijgt dus via de zintuigen al informatie over de buitenwereld binnen. Erg mooie geluiden zijn dat niet, het klinkt vooral als een bad dat al slurpend en heftig borrelend leegloopt. Baby’s reageren voor de geboorte ook al op muziek.

Opmerkelijk is dat juist de geur het eerste zintuig is waarmee de pasgeboren baby de moeder herkend. Baby's van twee dagen oud hebben al een voorkeur voor een lapje met de geur van de moeder. 

Een baby wordt overspoeld door indrukken. Het is één grote heksenketel aan prikkels. Hij weet niet waar hij kijken moet. Hoewel: vlak na de geboorte kijkt de baby op een afstand van 60 centimeter heel gericht naar de ogen van de moeder. Dar zit al een stukje van de hechting in. En die 60 centimeter is niet toevallig: dat is ongeveer de armlengte.

Dat is een volgend thema. Om de hechting te begrijpen moet je iets weten van de zintuigen. Mijn stelling is dat de zintuigen de voertuigen van de hechting zijn. Via de zintuigen leert het kind de vertrouwde mensen om zich heen kennen. Staat één van de zintuigen te scherp afgesteld of werkt één van de zintuigen niet, dan leidt tot altijd tot problemen in de ontwikkeling van de hechting.

Dat zien we vooral bij kinderen met een auditieve beperking. Vraag aan de cursisten is of ze kunnen bedenken waarom dat zo is. 

Van A tot Z (4)

Ouwerkerk is het oudste dorp op Schouwen-Duiveland, maar daar merk ik niet veel van, want ik laat het dorp rechts liggen. Als er een Ouwerkerk is moet er ook een Nieuwerkerk zijn. Daar ben ik vorig jaar maar liefst twee keer doorheen gefietst. 
Dorpskerk van Nieuwerkerk met vrijstaande toren

Ik kwam er door de UNA-straat en nog steeds weet ik niet wat de naam van die straat betekent. En ik was er op zoek naar een kerkje dat onvindbaar blijkt te zijn. Het was van de Katholiek Apostolische Kerk. Er werd één keer per jaar een dienst gehouden. Nu het laatste gemeentelid is overleden neem ik aan dat de gemeente ook is opgeheven. Maar waar staat of stond dat kerkje. Het is mij niet geopenbaard. Ik vraag het aan twee autochtonen, maar zij weten van toeten noch blazen.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is nieuwerkerk-1.jpg
Dorpsbeeld in Nieuwerkerk

Er zijn overigens genoeg andere kerken in Nieuwerkerk. De (grote) dorpskerk heeft een losstaande toren. De Duitsers hebben de toren in 1945 volkomen zinloos opgeblazen, dus het exemplaar dat er nu staat is nagebouwd. Daarnaast zijn er een Gereformeerde Gemeente, een Oud Gereformeerde Gemeente en een Hersteld Hervormde Kerk. En dat op 2700 inwoners. Er zijn twee supermarkten.

Nieuwerkerk ziet er ouder uit dan Ouwerkerk. Dat heb je ook wel eens met mensen. Je denkt dat de één ouder is dan de ander, maar het is precies omgekeerd. Zo is het hier ook. Het jongere zusje van Ouwerkerk ziet er ouder uit. Maar het is ook mooier. Zo zie maar weer: oud zijn hoeft niet lelijk te zijn.

Ook nu fiets ik er weer een rondje. De plaatselijke bevolking heeft zichzelf voornamelijk in huis geïsoleerd. Weinig mensen en ook geen zuinige Zeeuwse meisjes begeven zich op straat.

Nog een paar wetenswaardigheden uit Nieuwerkerk: 84% van de bevolking geeft aan alcohol te nuttigen, 51% zegt overgewicht te hebben, 19% is roker. Van de bevolking heeft 92% een Nederlandse achtergrond ('autochtoon'). Op het stembureau in het dorpshuis stemde 38% op de SGP, 12% op de VVD en 11% op het CDA. In 2019 werden er drie aangiftes gedaan bij de politie: één vanwege vernieling en twee vanwege geweld.

Hechting in vogelvlucht (1)

Ik ben dan wel 70 plus, maar in het najaar moet ik weer meerdere cursussen geven over hechting. Wat ik in twee dagen vertel past niet in enkele blogs. En het videomateriaal kan ik ook niet laten zien. Toch doe ik een poging om iets over hechting te schrijven in tamelijk hapklare brokken. 

1.  Wat is hechting?

Het mooiste woord dat past bij hechting is ‘verbondenheid’ : wij horen bij elkaar. Hechting staat aan de basis van alle menselijke (emotionele) ontwikkeling.

Het is opmerkelijk dat er pas de laatste decennia veel aandacht wordt gegeven aan het belang van een gezonde hechting. Toen onze dochter N de eerste zes weken van haar leven in de couveuse verbleef was het nog gebruikelijk dat ouders op afstand werden gehouden. Inmiddels doet men er alles aan om ouders van juist deze kwetsbare kinderen te betrekken bij de zorg.

Ziekenhuisopname

De eerste aandacht voor het onderwerp hechting kwam van een zekere dr. Spitz, die directeur was van een ziekenhuis in Düsseldorf. Hij vroeg zich af waarom er zoveel kinderen in zijn ziekenhuis (tot 30%). Hij dacht dat het aan de gebrekkige hygiëne lag. Het verbeteren van de hygiëne leidde wel tot verbetering, maar er stierven nog steeds kinderen. Toen kwam Spitz op het idee dat dit sterftecijfer te maken zou kunnen hebben met het missen van de belangrijkste opvoeders. Helaas werd er met zijn conclusie niets gedaan.

Gevolgen van de oorlog

Dat werd pas anders aan het einde van de Tweede Wereldoorlog. Alleen al in het Verenigd Koninkrijk waren één miljoen kinderen gescheiden van hun ouders. Als je op jonge leeftijd gescheiden wordt van je ouders, beïnvloed dat dan je hele leven? Bij wijze van spreken: moesten er voor die één miljoen kinderen op termijn plekken in de GGZ worden gereserveerd? Daar deed John Bowlby in opdracht van de VN onderzoek naar. Zijn conclusie kwam er globaal op neer dat kinderen bij het gescheiden worden van de ouders wel tijdelijk ongemak ervaren, maar dat de schade herstelbaar is. Een kind dat al een beetje basis aan veiligheid heeft heeft ook veerkracht voor herstel.

Adoptie, vluchtelingen

In de jaren ’90 van de vorige eeuw kwam het onderzoek naar hechting in een stroomversnelling vanwege de chronische en moeilijk te behandelen problematiek in kindertehuizen en de vele problemen met adoptiekinderen (met name uit Zuid-Amerika). Je zou daar in deze tijd de miljoenen kinderen van vluchtelingen aan toe kunnen voegen.

Bodemloos?

Zonder hechting kan een kind niet uitgroeien tot een gezond persoon. We spreken bij kinderen die zich onvoldoende aan mensen hebben kunnen hechten ook wel van ‘bodemloze kinderen’. Het is overigens de vraag of er bodemloze kinderen bestaan. In dat verband geef ik de cursisten twee stellingen mee om over na te denken. Dan kan ik ondertussen voor mezelf een tweede kopje koffie inschenken.

Stelling 1: Er bestaat géén kind dat zich niet hecht!       

Steling 2: Niemand is voor 100% veilig gehecht

Jullie mogen als lezers zélf nadenken over deze stellingen...  Ik ga ondertussen het tweede blog in deze serie schrijven.  

Van A tot Z (3)

Ik was op Noord-Beveland blijven steken. Het is - denk ik - het minst bekende Zeeuwse eiland, voorzover je nog van eilanden kunt spreken, met al die dammen.
Van Colijnsplaat via de Zeelandbrug naar Schouwen (Zierikzee)

Volgens Rik Zaal, die een tweedelig boekwerk over Nederland schreef is Noord-Beveland een beetje saai, maar dat vind ik best meevallen. Wel wordt de authenticiteit van het land aangetast door de autoweg die zich niets aantrekt van de oorspronkelijke structuur van het land én door de vele vakantieparken die hier zijn gebouwd. Dit is zo’n gebied waar in de zomer veel meer toeristen dan inwoners zijn.

Colijnsplaat

Het is niet Columbus die Zuid-Beveland heeft ontdekt: het waren de Romeinen. Ze bouwden hier zelfs een tempel ter hoogte van Colijnsplaat. Dat plaatsje is door een wonder gered tijdens de stormvloed van 1953. Toen de vloedplaten het dreigden te begeven brak een schip in de haven los en het kwam precies voor de coupure in de dijk te liggen. Het schip functioneerde daarmee als golfbreker en er werd ternauwernood een ramp afgewend. de andere dorpen op Noord- Beveland stroomden wel onder.

Zeelandbrug

Na Colijnsplaat beklim ik de Zeelandbrug. Deze ruim 5 kilometer lange brug was decennia lang de langste brug van Europa. Als je nog niet overspannen bent kun je dat hier worden: de brug telt 52 overspanningen. Bij harde zijwind is het spannend om hier te fietsen. Ik heb ook wel eens een caravan over de reling zien hangen. Maar vandaag staat er nauwelijks wind en fiets ik op een 70-plus tempo in de richting van Schouwen-Duiveland.

Een markant punt op deze brug vind ik elke keer weer een plaquette ter herinnering aan een man die hier is omgekomen bij een verkeersongeluk. Zijn lichaam werd nooit gevonden.

Aan de overzijde fiets ik met gezwinde spoed de brug af en het voormalige eiland Schouwen op. De prachtige stad Zierikzee (met vele honderden monumenten) sla ik deze keer over. Ik volg voorlopig even de grote weg over het eiland.