Narcistische leiders (3)

Als je politieke leiders hoort of ziet die duidelijk narcistische eigenschappen lijken te hebben, dan valt vaak meteen op hoe ze met tegenstand om gaan. Ze zijn namelijk niet geïnteresseerd in andere opvattingen. Wordt een vraag te pijnlijk, dan gooien ze er een Gish-gallop overheen (zie de blogs over dat onderwerp). 

Als je in de buurt van een narcistisch leider moet functioneren ga je meestal zelf zelf minder goed functioneren. Zo’n leider haal niet het beste bij mensen naar boven. Sterker nog: als de omgeving beter gaat functioneren zou dat een bedreiging kunnen gaan vormen. Bij dictators zag je in de geschiedenis dat het systeem om hen heen steeds meer wankel werd. De dictator gooide de mensen die een bedreiging vormden er uit en de rest durfde niet meer zijn mond open de toen. De verliezen die het leger van Adolf Hitler leed waren voor een deel aan dit mechanisme te wijten of te danken (het is maar van welke kant je het bekijkt). .

Barbara Nevicka ontdekte dat narcistische leiders veel minder informatie delen met hun team, ook al had dat team de informatie nodig om de taak goed uit te voeren. Hoe narcistischer de leider, hoe minder effectief de groep bleek te functioneren. Narcistische leiders willen controleren, ze kunnen niet samenwerken.

Binnen organisaties merkte Nevicka dat narcistische managers de prestaties van de afdeling niet verbeteren, ook al denken ze zelf van wel. Ook de prestaties van de managers waren niet beter dan die van andere managers met minder racistische trekken, ook al vonden ze zichzelf excellent functioneren. Wat daarbij ook opviel was dat ze hun prestatieniveau niet vast konden houden. Het wisselende voortdurend, je kon er eigenlijk op den duur weinig peil op trekken.

Ik schrijf hier over organisaties, maar datzelfde patroon zien we uitvergroot bij sekten. Aanvankelijk een groei, de sekteleider wordt op een voetstuk gezet. Daarna verdwijnen er steeds meer mensen, vooral uit de naaste omgeving van de leider. De angst bij de andere leden wordt groter. Ook de angst voor de boze buitenwereld wordt aangewakkerd door de sekteleider. Uiteindelijk verzwakt de sekte en valt door onenigheid uit elkaar. 

Kwetsbare medewerkers in de buurt van dergelijke managers bleken duidelijk minder te gaan presteren. Ze waren zeer gevoelig voor de manipulaties van hun leidinggevende, ze durfden niet meer met eigen ideeën naar voren te komen (uit angst dat ze ‘afgeschoten’ werden) en de angst slokte een deel van hun prestatievermogen op.

Toch bleef het opvallend hoe narcistische politieke leiders én leidinggevenden in bedrijven toch vaak op hun voetstuk blijven staan. Ik vermoed dat er vaak een mechanisme van ambitendentie ontstaat. De grijstinten verdwijnen. De ene groep vindt de persoon een fantastisch leider, de ander vindt diezelfde leider juist buitengewoon slecht functioneren. De ene helft juicht hem toe, de andere helft demonstreert zo lang als het maar mogelijk is om diezelfde persoon weg te krijgen. Het denken wordt zwart-wit. En dat betekent ook: een vertekening van de perceptie.

Eigenlijk is dat laatste precies wat narcisme doet met de omgeving. Het narcisme van de leider leidt niet tot samenwerking, maar tot verdeeldheid. En daar heeft een narcistische leider weer baat bij: verdeel en heers. 

Natte voeten

Die kleine riviertjes in heuvelachtig gebied zijn veel onbetrouwbaarder dan de grote rivieren die de ruimte krijgen. Bij de grote rivieren zie je de bui hangen. Bij beken en kleine rivieren die ingeklemd liggen tussen de heuvels is het water veel onvoorspelbaarder. Dat hebben we vorige week wel weer gezien in het nieuws. 

Zo ook de Ruhr in Duitsland. Het was in de voorgaande nacht noodweer geweest. Vooral in Sauerland, waar de Ruhr ontspringt, was het water met bakken naar beneden gekomen.

Hoewel er waarschuwingshekken waren aangebracht langs de Ruhr fietsroute besloot ik gewoon mijn route te volgen. Als peuter heb ik de watersnood overleefd, dus wat stelt zo’n beetje water in Duitsland dan voor?

De route leek droog, maar een eind verder werd het fietsen toch waterfietsen. Ongeveer een kilometer lang bleven mijn trappers boven het peil van het water en hield ik mijn voeten droog, mits ik maar niet te snel fietste (want dan spetterde het teveel).

Maar opeens ging het fietspad naar beneden danwel steeg het water tot boven mijn kettingkast. Dan houd je geen droge voeten meer.

Ik had natuurlijk door kunnen trappen (al werd dat wel zwaar), maar ik wist niet of het water nóg dieper zou worden. En om geleidelijk ten onder te gaan terwijl niemand zich van mijn toestand bewust was leek me ook geen prettige optie.

Bovendien kwam het water tegen de onderkant van mijn fietstassen aan. Dus toen ben ik toch maar afgestapt en ben gaan lopen…

Het water kwam tot halverwege mijn knieën. Ik had naar Saskia (een vroeger collega van mijn werk) kunnen gaan, maar ik wist haar adres niet uit mijn hoofd. Dus treinde ik toch maar naar Nederland. De hele reis had ik nodig om mijn schoenen een beetje droger te laten worden.

Narcistische leiders (2)

Ooit was ik betrokken bij een sollicitatieprocedure voor een nieuwe manager. De man had een prachtig verhaal en een klinkende CV. Daarmee bedoel ik niet een Centrale Verwarming. 

De man stak tijdens het gesprek meteen van wal. Hij had veel ervaring bij tal van organisaties waar hij was aangetrokken als interim-manager. Hij had een hele stapel referenties bij zich en hij noemde meteen maar een paar beroemdheden. Maar hij wilde nu wat meer vastigheid, dus hij was op zoek naar een baan waar hij een aantal jaren zou kunnen blijven.

Het klonk allemaal heel geloofwaardig. En dankzij deze positieve eerste indruk kunnen narcisten – bijvoorbeeld bij selectiegesprekken – eerder een voet tussen de deur krijgen en zich omhoogwerken. Barbara Nevicka constateerde zelfs dat narcistische managers op het moment van indiensttreding nogal eens lager gekwalificeerd zijn en er tóch in slagen de mensen met de betere papieren tijdens de procedure te passeren.

Er zijn zelfs mensen die er in slagen om binnen te komen zónder dat ze in het bezit zijn van die papieren. Als de afdeling P & O dan niet even de diploma’s langsloopt haal je bij wijze van spreken iemand binnen als chauffeur zonder dat die persoon een rijbewijs heeft.

De dokter die geen dokter was

Zoals de man die solliciteerde als arts en werd aangenomen. Hij had op zijn CV gezet dat hij van 1985 tot 1991 medicijnen had gestudeerd in Nijmegen. Dat klopte, maar hij was nooit afgestudeerd. Om dat zonder blikken of blozen te kunnen moet je wel érg overtuigd zijn van je kwaliteiten. Toch had hij de man niet gelogen. Er was alleen onvoldoende doorgevraagd…

Opvallend was ook dat deze man binnen de kortste tijd buitengewoon populair was binnen de instelling. Hij wist iedereen om zijn vingers te winden en hij kon met het grootste gemak allerlei medische feiten boven water halen.

Na verloop van tijd, als de narcistische leiders eenmaal een machtspositie hebben, wordt hun negatieve kant echter zichtbaarder. Dat gebeurde ook bij deze (niet echte) arts. Hoe steviger hij zich waande, des te negatiever werd hij over mensen die het niet met hem eens waren. Hij kon totaal niet tegen tegenspraak. Een invaller die aan hem vroeg waar hij een bepaald ‘wetenschappelijk feit’ vandaan haalde kon meteen vertrekken. Je zou kunnen zeggen: naarmate de persoon zichzelf méér overschat wordt zijn houding negatiever naar mensen die niet volgzaam genoeg zijn.

Afgewezen

Terug naar de sollicitant. Binnen enkele minuten had hij het gesprek helemaal over genomen. Hij gaf een soort van college wat er allemaal niet deugde in de zorg. En hij wist wel hoe dat allemaal veranderd kon worden.

Ik zag de drie dames in de sollicitatiecommissie steeds verder weg schuiven. Ze voelden zich duidelijk niet op hun gemak. Dit was geen gesprek: hier werden mensen overdonderd. De man werd niet aangenomen. Vervolgens benaderde hij op hoge poten de P & O – medewerker dat het geen stijl was dat men ‘zo’ met sollicitanten om ging.

Aangenomen

Tot mijn schrik werd diezelfde man aangenomen bij de volgende organisatie waar ik werkte. Hij wist precies hoe het allemaal werkte. Je hoefde hem niets te vertellen. Voor de staf hield hij een gloedvol betoog voor een reorganisatie. Daarbij kon je je voorstellen dat één van de poppetjes boven aan de ladder deze meneer zou zijn.

Na een half jaar werd zijn contract niet verlengd. Hij was woedend en belde allerlei mensen op. Er was achter zijn rug om een coup gepleegd….

Nee, ik weet natuurlijk niet of de man een narcist was. Maar toen ik dit patroon meemaakte moest ik daar wel erg aan denken.

Eén van de kenmerken van narcistische mensen is dat ze zich aan de top als een vis in het water voelen. Ze willen mensen controleren, bepalen hoe anderen zich moeten gedragen. Dat was bij deze man overduidelijk het geval. 

Buienwaarheid over Limburg

De Actiegroep Buienwaarheid laat zich kritisch uit over de vermeende hoosbuien in Limburg. In het zuiden van het land zouden straten zijn ondergelopen. "Leugens en bangmakerij" zegt Buienwaarheid-voorman Willem den Engelsman. 

Hoewel verschillende media beelden vertonen van ondergelopen straten is er volgens Buienwaarheid niets aan de hand. “De overheid probeert ons met angstaanjagende weerberichten binnen te houden. Het is niks anders dan een gewoon seizoensbuitje, zoals we wel vaker zien. Laat je niet bang maken. Ga naar buiten en knuffel elkaar! Leef!” aldus de voorman van Buienwaarheid.

Wel roept Buienwaarheid mensen op om geen paraplu te gebruiken. “We weten niet of zo’n paparplu veilig is. Dat is nog nooit bewezen. En als je natregent is de kans 99,85% dat je het gewoon overleeft.

Met dank aan de satirische site Nieuwspaal, 15 juli 2021

Het stroomt over bij Willem Engel

Over de overstromingen in Limburg gaan tal van grappen. Die grappen zijn een manier om met onheil om te gaan. Niet voor niets worden er ook altijd tal van grappen bedacht rond begrafenissen. En sketches over begrafenissen doen het ook vaak goed.

Een grap rond de mensen die covid-19 maar een griepje vinden en vaccins een ramp is dat je de huizen van deze mensen in Zuid-Limburg herkent aan het feit dat daar geen zandzakken voor de deur liggen, want je weet maar nooit wat er in zit. Het zijn o0k de mensen die zich niet laten evacueren, want er is helemaal geen watersnood.

Welke Nederlander geeft er regelmatig een persconferentie. Dat is de minister-president. En wie doet dat nog meer? Dat is Viruswaarheid-voorman Willem Engel die met zijn Lijst 30 geen geen tiende van een zetel in de Tweede kamer wist te veroveren. Maar volgens hem was er gefraudeerd. Reden genoeg om zich aan het volk bekend te maken door middel van persconferenties. Zo te zien is er bij de persconferentie die Willem Engel géén verzamelde pers en ook geen publiek aanwezig. Wél heeft hij netjes een jasje aangetrokken.

Het optreden van Willem Engel lijkt vaak óók een grap. Hij komt met erg veemde vooronderstellingen. De afgelopen week heeft hij zich de woede van tal van mensen op de hals gehaald door uitspraken die hij doet over de overstromingen in Limburg. Hij noemt dit gebied ‘zo ongeveer het enige deel van Nederland boven de zeepspiegel ligt’. Kennelijk is hij nog nooit in het oosten en zuiden van het land geweest.

Willem Engel vindt het allemaal bar verdacht. Nadat hij zijn medeleven heeft betuigd naar aanleiding van het overlijden van Peter R. de Vries – ook (!) iemand die streed voor recht en gerechtigheid – steekt hij meteen van wal met zíjn boodschap. Nu vind ik de berichtgeving voor wat betreft de Nederlandse situatie ook wat relatief als je het vergelijkt met natuurrampen die andere landen treffen. Maar nieuws wordt nu eenmaal het meest als nieuws gezien als het in de eigen omgeving plaats vindt.

Die berichten over de wateroverlast zijn ‘opeens’. Willem had zich er niet op voor kunnen bereiden en dat is dus verdacht. Net zoals de cyber-aanvallen. Dat was ook opeens. Het kan niet anders of er zit een plan achter. Volgens Engel zit er achter de berichtgeving rond de overstromingen dus ook een plan. Eerst had hij er zijn vraagtekens bij of het wel zo ernstig was. En waarom de sluizen niet werden open gezet. Al dat water dat stuwde zich maar op.

Gelukkig is er ook goed nieuws. Van de Delta-variant van het corona-virus was ook voorspeld dat de ziekenhuizen zouden overstromen, maar de ziekenhuizen ‘staan nagenoeg leeg’ en ‘er zijn geen doden gevallen’.

Daarna kwam Engel met een nieuwe suggestie. Het achterliggende plan achter alle media-aandacht was dat de aandacht van de bevolking even moest worden afgeleid. De overstromingen kwamen dus op een goed moment. Dat was niet toevallig. De fouten van ‘Rutte’ en van ‘De Jonge’ konden even verdoezeld worden. En er was ook even geen aandacht voor de gevolgen van vaccinaties. Mooi dat er iets anders was dat in het nieuws kon komen.

Het is toch wel knap als je overal iets anders achter kunt zoeken en nog vinden ook. De vraag is wie er nú weer voor de rechter gedaagd moet worden. Wie heeft twee dagen lang de waterkraan open gezet?

Het is ook niet altijd zo zeker of de berichten over Willem Engel kloppen. Maar ik heb mijn best gedaan om ze te checken. En de meeste berichten vond ik op zijn eigen website en op Twitter terug. 

Schuld

Opeens was de plaats Schuld (Rheinland Pfalz) bekend in Europa. Hier trok het water van de Ahr een verwoestend spoor door het dorp.
Vanuit Remagen langs de Ahr, bij Schuld

In Schuld ben ik een keer geweest. Of liever gezegd: ik fietste er boven langs.

Ik was die ochtend gestart in Remagen aan de Rijn. De hele ochtend was ik aan het klimmen. Ik was de enige fietser die het in zijn hoofd haalde om hier te fietsen. Het was een kille januaridag en af en toe dwarrelde er een beetje motsneeuw naar beneden. Er was ook nergens een café open om even op te warmen. Hoewel dat ook niet echt nodig was: van klimmen krijg je het warm.

Na een hele ochtend klimmen volgde er een veel kortere afdaling naar Euskirchen. Daar wilde ik op de trein stappen, terug naar Nederland. Dat station heb ik nooit gehaald.

In Euskirchen werden mijn Gazelle en ik geschept door een Duitse wegpiraat in een Mercedes. Althans, dat stond in de stukken van de rechtbank. Volgens mij was het een Mitsubishi. Maar ik geef toe: van auto’s heb ik geen verstand.

Ik zat maanden lang in een rolstoel. Volgens de automobilist was het mijn Schuld, ik was tegen zijn auto aangereden. Hij diende een aanklacht in en ik moest alle schade betalen. In hoger beroep kreeg hij de schuld: hij had het stopbord genegeerd en was gewoon de voorrangsweg opgereden. 

Narcistische leiders (1)

Het is een publiek geheim dat bepaalde politieke leiders toch wel opvallend veel narcistische trekken lijken te hebben. Je weet dan nog niet of ze écht narcistisch zijn, maar ze gedragen zich wel als zodanig.

Volgens Barbara Nevicka, arbeids- en organisatiepsycholoog aan de Universiteit van Amsterdam, is het hebben van een onbegrensd vertrouwen en geloof in de eigen kwaliteiten één van de kenmerken van narcistische leiders. Tegelijkertijd denk ik: om de top te kunnen bereiken moet je ook wel behoorlijk wat vertrouwen in je vaardigheden hebben. Iemand die steeds twijfelt aan zijn eigen kunnen blijft onder aan de politieke ladder steken.

Een ander kenmerk van narcistische leiders is dat ze beter lijken te gedijen naarmate er meer sprake is van ontwrichting en chaos. Door hun uitspraken veroorzaken ze vaak allerlei turbulentie in de politiek en in de media.

In het dagelijks leven roepen mensen met overduidelijk narcistische trekken gemakkelijk veel weerstand op. Wat maakt dan dat narcistische leiders vaak zo populair zijn bij een deel van de bevolking?

Volgens Nevicka is dat vooral een gevolg van onzekerheid bij de volgelingen. Hoe kwetsbaarder ze zich voelen, des te meer klinkt de roep op een sterke man. Zo’n sterke man doet graag krasse uitspraken en zal zeker geen toespraken met allerlei nuances gaan houden. ordt doorgaans gezien als overmatige zelfingenomenheid. Nevicka: “Bij de keuze van een leider hebben mensen de neiging te kiezen voor degene in de groep die bovengemiddeld charismatisch, visionair, zelfverzekerd, dominant, extravert en (op het eerste gezicht) slim is.”

Bedrijfsleven, zorg en onderwijs

Binnen bedrijven werkt het mechanisme nog wat anders. Daar moet de narcist die hogerop wil vooral bij de directie of het bestuur in een goed blaadje zien te komen.

Dan zie je binnen een organisatie iemand die steeds probeert in de buurt van de directie te komen en zich alvast kleedt alsof hij directielid is.

'In mijn tijd' waren dat bijvoorbeeld mannen met een duidelijk zichtbare mobiele telefoon in de aanslag (bijna niemand had nog een mobiele telefoon), met een pak (bijna niemand droeg een pak), met een vierkant koffertje en met opvallende puntschoenen. 

Ik weet niet wat nú de kenmerken zijn van die mensen, dat heb ik niet meer bijgehouden. Maar de (meestal) heren en (soms) dames bereiken de top door bij het hogere management een beeld van deskundigheid te scheppen.

En als er ergens een fout wordt gemaakt ligt dat natuurlijk niet aan hén. Ze gaan er direct werk van maken en zullen een stevig woordje wisselen met degene die de fout maakten. Het eigen straatje moet vooral schoongeveegd blijven. 

Even de grens over (1)

De eigenaar van onze vakantie-woonboot heeft ons een gratis verlenging aangeboden. Niet van de woonboot, maar van het verblijf. We zijn deze vakantie niet buiten de provincie-grens van Gelderland geweest. Wie weet gaat dat deze (extra) vrijdag alsnog gebeuren. 

Om 9 uur stap ik op de fiets in De Steeg. Vannacht ben ik 24 keer gestoken door een mug, maar misschien waren het er wel twee. Daar had ik vroeger geen last van, maar sinds de corona-vaccinatie lijd ik aan verdachte bijwerkingen. In elk geval voel ik overal jeuk. Misschien helpt de afleiding van het fietsen.

Deel 1: van De Steeg naar Doetinchem (30 kilometer)

Pas op de fiets besluit ik welke kant ik uit zal gaan fietsen. Ik volg een weg langs de hier zeer kronkelende IJssel. De toren van de Martinikerk van Doesburg zie ik dan weer links en dan weer rechts van me. Het is voor tien uur al behoorlijk en vooral drukkend warm. Maar op de fiets heb je altijd airco.

Doesburg

Doesburg is één van de mooiste oude steden van Nederland. Hier vind je zelfs de markante baksteen-gothiek die vooral bekend is van de steden aan de Oostzee in Duitsland en Polen. Net als vorig jaar zijn we ook dit jaar meerdere malen in Doesburg gezien. We hebben er ook meerdere musea bekeken. Alleen het mosterd-museum hebben we overgeslagen. Als vijftig-plussers weten we wel waar Abraham de mosterd vandaan haalt.

Baksteengothiek en terras met koffie en toilet

Helaas heb ik last van plotselinge darmkrampen. Waarschijnlijk is dat ook een bijwerking van Pfizer. Gelukkig zijn de restaurants sinds deze week weer open en hoef ik geen bosjes op te zoeken. Het gevolg is wel dat ik al na tien kilometer mijn eerste pauze heb. Dat schiet ook niet op.

Tussen Doesburg en Laag Keppel: Drempt

Vanwege het drukkende weer maak ik verder geen haast. Ik vervolg kabbelend door het afwisselende landschap ten oosten van Doesburg mijn weg, langs o.a. het schilderachtige Laag Keppel.

Onderweg naar Doetinchem

Daarna kom ik op een fietsroute uit waarbij ik tot mijn verbazing maar liefst tien kilometer lang geen enkele auto tegen kom. Er zijn nog rustige plekjes in Nederland. De weg leidt vooral door prachtige bossen. Daar waar geen bos is bieden zware beuken langs de weg mij beschutting tegen de brandende ochtendzon. Op tal van eiken zie ik de eikenprocessierups, dat gaat dus wel weer een probleem worden. Wij hadden ooit een eiken vloer, dat moet je tegenwoordig ook niet meer willen met die rupsen. Een permanente toestand van jeuk in je huis.

Uiteindelijk kondigt Doetinchem zich aan. De stad is booming, met veel nieuwe bedrijven. Maar vanuit het noordwesten fiets je de stad op een aantrekkelijke groene manier binnen. 

Op de grens van twee naar drie

"Ik ben twee en ik zeg nee." "Ik ben drie en ik wil de regie."

Daar gaat ze: onze tweejarige kleindochter H. Ze moest achterop de fiets, maar dat wilde ze niet. Zie haar dán maar eens te vangen. “Ik ben twee en ik zeg nee!”

Een kind van twee zegt vooral nee. Maar een peuter van drie weet ook al wat hij of zij wél wil. Dat heeft met de executieve functies te maken: het vooruit kunnen denken. “Ik ben drie en ik wil de regie.” Bij H was dat: “Ik wil zélf naar huis lopen!” In dit geval rennen. Op ongemakkelijke laarzen. Een kilometer lang. In het voetspoor van haar vijfjarige zus T op de fiets.

Volgende maand wordt kleindochter H drie jaar. Dan kan ze voluit uitproberen wat ze wél wil. 

Er gaat niets boven Groningen (slot)

Om bij een station te komen moet ik de fietssteven zuidwaarts wenden. Ik verlaat de uitgestrekte ruimte van de Noordpolder en ik zet koers naar Usquert.
Usquert, gemeentehuis van Berlage met excursie

Ik heb Usquert altijd een bijzondere plaatsnaam gevonden. Maar toen ik dara voor het eerst was viel ik bijna van mijn Raleigh vanwege het plaatselijke gemeentehuis. Dat is namelijk ontworpen door Berlage. Wel met enige ruzie, maar dat hoorde erbij. Berlage vond de toren te laat en liet er op eigen kosten een stukje bovenop bouwen. Tegenwoordig (maar niet in coronatijd) trekt dit gemeentehuis bussen vol met architectonisch geinteresseerde ouderen aan. Oftewel: waar een klein dorp bekend in kan zijn.

Via Usquert naar Uithuizen

Ik volg de oude Rijksstraatweg door de buurtschappen De Streek en ’t Lage van de Weg. Daarna fiets ik Uithuizen binnen. Met zo’n 5400 inwoners blijkt het dorp toch een centrumfunctie te hebben op het Hoogeland. Er zijn opvallend veel winkels. Op een site worden zelfs mensen uit de stad opgeroepen om een dagje te komen winkelen in Uithuizen. Daar had ik totnutoe nog niet echt aan gedacht. Sowieso aan winkelen niet, trouwens. Dat laat ik graag aan anderen over.

Jacobikerk Uithuizen

Uithuizen oogt redelijk welvarend en dynamisch, maar als je naar de cijfers kijkt is het hier niet allemaal goud wat er blinkt. Het aantal inwoners daalt gestaag en als je ziet dat de grootste bevolkingsgroep 65 plus is hangt dat dus ook samen met de vergrijzing.

De huizenprijs is wel om jaloers op te worden: gemiddeld 148.000 euro (in 2019). In Delft was dat in 2019: 310.000 euro. En dan heb je er in Uithuizen meestal een tuin bij en indien op voorraad een paar aardbevingen.

De inwoners van Uithuizen zijn wel een beetje destructief: het hoogste aantal misdrijven was vanwege vernieling. Wat die vernieling inhoudt weet ik niet. Ik zag wel een omgebogen verkeersbord. Ook worden er nogal eens medeburgers opgelicht. Maar de deur hoeft niet met drie sloten op slot gedraaid: er wordt weinig ingebroken. Misschien ook omdat er niets te halen valt.

Op een gevel in Uithuizen

Het grootste aantal stemmen was in Uithuizen op de Christen Unie, op de voet gevolgd door het CDA. Er zijn zeven brievenbussen in Uithuizen en vier supermarkten.

Ik wilde nog doorfietsen naar het volgende dorp: Uithuizermeeden. Maar dat is nét te krap. Voor 16 uur moet ik in de trein zitten. Gelukkig is er ook hier een station. Een modern station zelfs.

Er staat tien mensen op de trein naar Groningen te wachten. Eén man lijkt zijn hele bestaan aan de fiets te hebben gehangen plus een kolossale meloen onder de snelbinders. Twee heren draaien nog snel een joint en checken niet in. Als je een joint moet draaien heb je natuurlijk geen geld meer voor de trein. Het is ook allemaal best ingewikkeld.

De nieuwe Arrivatrein brengt mij in ruim een half uur naar 'Stad'. Tijd voor verjaardagstaart op tien hoog.