Emotionele hypotheek

Marina was op bezoek. Een verlegen tenger ogend meisje, een muisje eigenlijk. Ze praatte zacht en weloverwogen. Ze vertelde dat ze nu bij haar vader en zijn nieuwe vriendin woonde. Ze had hem jaren bijna niet gezien. Haar moeder hield alle bezoekregelingen af en stelde bezoeken uit. Maar nu mocht ze zelf kiezen.

Marina vertelde dat het bij haar moeder niet leuk was. Niet omdat mamma niet lief kon zijn. Wat ze moeilijk vond was dat haar moeder zo onvoorspelbaar was. “De ene keer wilde ze dicht bij me op de bank zitten en zei ze hoeveel ze van me hield en een uur later zei ze dat ik haar kind niet was en dat ik een verlopen hoer was”. Ik vroeg wanneer dat gebeurde. “Als ik een berichtje van een vriendin kreeg. Daar kon ze niet tegen. Ik denk dat ze dan jaloers was…”

Marina vertelde ook dat ze niet wist wanneer haar moeder boos zou worden. Dat kon zomaar opeens gebeuren. En dan was ze ook verschrikkelijk boos en ging ze gooien met spullen, slaan met deuren en schelden. Dat gebeurde vooral als haar moeder gedronken had. Ze vertelde dat ze daarom altijd op haar hoede was. Als haar moeder had gedronken zorgde ze dat ze uit de buurt bleef. Als haar moeder nuchter was kon de stemming ook zomaar door één opmerking omslaan. Vriendinnen nam ze nooit mee naar huis, want ze wist niet hoe de vlag er voor zou staan.

Even later nuanceerde ze haar verhaal. Haar moeder hield van haar. Ze kon er ook niets aan doen dat de stemming zomaar om sloeg. Kinderen zijn oneindig loyaal. Als het even kan gaan ze voor hun ouders zorgen. Dat bleek Marina ook te doen. Als haar moeder van slag was ging ze extra opruimen, dingen schoon maken, de dieren verzorgen, om maar te zorgen dat haar moeder niet nóg meer van slag zou raken.

Inmiddels woonde Marina bij haar vader. Daar voelde ze zich weer schuldig over. Maar ze was ook boos. Haar moeder had al haar spullen waar ze vaak mee bezig was geweest weg gegooid. Die troep wilde ze niet meer in huis hebben. “Ik had het nog op willen halen, maar het was al weg” zei Marina. Maar ze voelde zich ook weer schuldig. Je mag toch niet boos zijn op je moeder?

Moeder strafte haar dochter en haar dochter voelde zich schuldig. Ze werd dus dubbel gestraft. Hoe onredelijk haar eigen gedrag ook was, de moeder van Marina zag toch nog steeds kans om de last bij haar dochter te leggen. 

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

2 gedachten over “Emotionele hypotheek”

  1. Eert uw vader en uw moeder, ook wanneer ouders het kind zo manipuleren? Zo kunnen de Bijbelse 10 geboden niet bedoeld zijn.
    Het kind is jarenlang in angst en onzekerheid. Moet maar zien te overleven. Van een dergelijk trauma kan het brein niet meer herstellen. Met als gevolg een levenslange emotioneel schadelijke hypotheek.

    1. @ Anne: gelukkig hoor ik in de preken en lees ik in artikelen over opvoeding een heel ander geluid. Elk mens is waardevol en mag er zijn en als iemand die grens overschrijdt kun je die persoon ook niet in ere houden. Daar zit dan ook nog wel veel uitleg tussen, want hoe raak je bevrijd van die last? Misschien het beste samen te vatten met een woord van Paulus: “hou – voorzover het van jou afhangt – vrede met de mensen.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: