Borderline bij kinderen (1)

Kun je een persoonlijkheidsstoornis vaststellen bij kinderen? Strikt genomen kan dat niet. Een persoonlijkheidsstoornis hangt samen met de volwassenheid. 

De ontwikkelingsdynamische theorie gaat er vanuit dat de eerste drie jaar van de ontwikkeling de basis vormen voor de verdere ontwikkeling van mensen. Als die ontwikkeling daar al gestagneerd is geraakt betekent dat dat het fundament van de ontwikkeling beschadigd en verstoord is.

Eén van de gevolgen is dat de kinderen zich minder veilig voelen. Ze zoeken minder troost en willen het allemaal zelf oplossen. De stress blijft in het lijf zitten. Ze zijn bezig te overleven in plaats van te leven.

De puberteit biedt in dit model een vorm van herkansing. De schade is aanwezig, maar in deze turbulente periode kunnen ook puzzelstukjes alsnog op hun plek terecht komen. Denk aan de puber die een mooi doel heeft bedacht, die perspectief ziet, die weet wat hij wil gaan studeren.

Dat alles is tegenwoordig veel meer ingewikkeld geworden. De oneindige rij aan keuzemogelijkheden en gebrek aan rolmodellen brengt pubers in verwarring.

Het voorgaande laat zien waarom er pas vanaf de volwassenheid gesproken wordt van een persoonlijkheidsstoornis (de ontwikkeling is ‘af’), maar ook waarom ik de kans op een ‘reset’ in de puberteit minder groot acht dan in het verleden, toen de samenleving minder complex in elkaar stak.

Borderline bij kinderen zie ik als een beeld dat past bij de zogenaamde gedesorganiseerde gehechtheid: het kind reageert zeer onvoorspelbaar en ook heftig op zijn eigen toestand en op omstandigheden in de omgeving. “Je kunt er geen peil op trekken”.

Deze wisselende reacties roepen verwarring op bij de omgeving. Het hele opvoedingssysteem kan ontregeld raken door een kind dat gedesorganiseerd gehecht is.   

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: