Rugpijn

Vorige week had ik een korte mailwisseling met een lezer van dit blog over 'rugklachten'. 

Af en toe werd ik in het verleden door forse rugklachten stilgezet. Nee, ik ga hier niet klagen, het was echt af en toe. Ik had wel vaker een stijve rug, maar als ik geen kant meer uit kon was dat echt een uitzondering. Een paar keer in een 40-jarige carrière. Ik citeer uit eigen werk:

“Deze week schuifel ik als een krom oud mannetje door het huis. Ik lijk mijn overgrootvader wel. Er is een foto van hem, waar hij krom gebogen met een stok door de Huizumerlaan in Leeuwarden loopt. Maar bij hem kwam het door het zware werk op het land. En waarschijnlijk ook door de zware jeugd die hij heeft gehad: als tienjarig jongetje al door een hardvochtige stiefmoeder de deur uit gezet om te moeten werken. Wat dat betreft ben ik in een luxe omgeving opgegroeid.

Het is me in mijn rug geschoten. Dat heeft voor mij altijd iets lachwekkends, alsof ik een karikatuur van mezelf ben geworden. De wereld gaat gewoon door en ik schuifel vertraagd als een overjarig exemplaar van de menselijke soort door het huis. Je wilt wel sneller, maar het lukt niet. De telefoon moet ik laten gaan omdat ik er toch niet op tijd bij kan zijn. De bel gaat vanwege een postpakket en de post wordt bij de buren afgeleverd omdat ik niet op tijd bij de deur ben.

Het schoot er in toen ik voor mijn werk in Harlingen was. Ik ruimde wat spullen op in het hotel en zou wat in de pedaalemmer gooien. Het deksel ging niet open, dus ik bukte. En krak! Ik stond aan de grond genageld. Met veel moeite ben ik de trap afgedaald. Ik belde mijn werk af en de eigenaar van het hotel bracht mij naar het station. Daar stapte ik gelijkvloers in de trein naar Leeuwarden.

In Leeuwarden moest ik overstappen, maar zonder me ergens aan vast te houden kon ik niet lopen. De overstap miste ik. De conducteur heeft mij fysiek begeleid naar de volgende trein. Toen ik eenmaal zat ging het wel weer. Maar hoe moest ik de overstap naar Alkmaar halen?

Ik belde Tineke op of ze me ergens onderweg kon helpen met de overstap. Ze reisde me tegemoet naar Almere en reisde mee naar Amsterdam Centraal. Daar zorgde ze dat ik in de trein naar Alkmaar terecht kwam. Zonder haar fysieke ondersteuning had ik het niet gered. wat wel ernstig was, was dat ze er ook nog om moest lachen. Dat was dus echt leedvermaak…

In Alkmaar stond mijn fiets op het station. En fietsen lukte wel. Ik ben tot aan de achterdeur van ons huis gefietst. Daarna ben ik schuifelend naar boven gegaan en de eerste dag niet meer uit bed gekomen. De volgende dagen bracht ik min of meer schuifelend door.”

Mijn vader had regelmatig last van zijn rug. Ooit stapte hij in Leiden uit de trein en net op dat moment ‘schoot het er in’. Het verhaal gaat dat het hele treinverkeer in de Randstad ontregeld raakte omdat mijn vader niet meer voor-of achteruit kon.

Kennelijk heb ik die fysieke kwetsbaarheid van hem geërfd. Maar volgens een bevriend fysiotherapeut zit deze rugpijn gewoon tussen de oren. Als ik teveel wil word ik op deze manier terug gefloten. Hij zei: “Het is niet je zwakke plek, maar je sterke plek. Hij laat je voelen als je over je grenzen heen gaat…” Dat vond ik ook niet echt een troost.

De afgelopen jaren ben ik niet meer op bovenstaande wijze stilgezet. Of ik ga niet meer over mijn grenzen heen, of ik heb een goede behandelaar (af en toe een onderhoudsbeurt met de zogenaamde BSR) of het is een combinatie van allerlei factoren. 

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Eén gedachte over “Rugpijn”

  1. Wat rugpijn betreft zweef ik bij de heer Der Heer te Voorburg; een bezoekje waard. Die zet de scheve boel in een keer recht, echt. Coordonnées sur demande.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: