Bijzondere ontmoetingen

Ik was iets kwijt, en vond tijdens de zoektocht iets anders. Een dagboekje met werkaantekeningen. Datgene wat ik kwijt ben heb ik nog niet terug gevonden. De aantekeningen gaan over onmoetingen met cliënten.

Meneer X is een fan van Schotland. Hij is daar ook geboren (zegt hij). En daarom ook een fanatiek aanhanger van de Scottish National Party. Hij vindt het ten onrechte dat hij in Nederland niet mag stemmen op een Schotse partij.

Meneer X is een gevaar op de weg. Hij fietst namelijk bij voorkeur links op het fietspad. Zo hoort dat immers in Schotland. Dat de Nederlanders rechts fietsen doet daar niets aan af. Als Schot hoort hij links te fietsen. Gelukkig valt hij voldoende op door zijn gedrag en zijn Schotse kleding. Mensen zijn voldoende alert op een tegenliggende vreemdeling.

Het afgelopen weekend was hij weer in Edinburgh geweest. Ik had hem vorige week gewaarschuwd voor de kou aldaar.. Er zou een koude noordooster staan. Hij kwam mij begin deze week melden dat het wel chilly was, maar hij had het overleefd, dankzij zijn ijzeren conditie. En hij beloofde mij dat hij op mijn verjaardag een serenade op zijn blackpipe zou regelen.

Meneer X heeft op zijn kamer twee doedelzakken liggen, maar tot nu toe heb ik er geen geluid uit horen komen. Ik heb meerdere malen gevraagd of hij het geluid van de doedelzak mij kan illustreren. Volgens mij heeft hij geen idee hoe je een doedelzak moet bespelen. Hij zegt dat er voldoende CD’s zijn waarop ik doedelmuziek kan horen. En anders zijn er de Beatles met de Mull of Kintyre. ligt er ook nog een alligator onder zijn bed. Die bewaakt hem en de doedelzakken.

Als ik het gebouw binnen loop waar ik een vergadering heb vraagt een dame of ze met mij mag trouwen. Ze wilde met een Surinamer trouwen, want volgens haar kunnen die goed koken. “Maar dat vind mijn vader niet goed, dus moet ik met jou trouwen.”

Ze staat erop om met mij mee naar binnen te gaan naar de vergadering. Ik zei dat ze niet van vergaderingen houdt en dat het ontzettend saai is en dat ik het zelfs saai vind. Zij: “Jawél, ik houd wél van vergaderingen”. Ik krijg haar met geen mogelijkheid van me afgeschud.

Medewerkers hebben vaak meer gezag dan orthopedagogen. Een medewerker zegt nadrukkelijk tegen haar dat ze de ruimte moet verlaten. Ze is vasthoudend en wil tóch naar binnen. “Nee is nee”. “En ja is ja” was haar antwoord, “ik blijf zitten waar ik zit.”

Een cliënt van mij vertelt met angst en beven dat hij op 28 juni wordt doodgeschoten. Ik vraag hem door wie, want dan kan ik op tijd het pistool afpakken, want ik wil hem niet kwijt. Helaas heeft hij geen idee wie het is, alleen weet hij zeker dat hij op 28 kuni doodgeschoten gaat worden.

Ik raak met hem in gesprek. We zoeken samen naar een oplossing. Tenslotte beloof ik hem dat hij op 28 juni niet doodgeschoten gaat worden. Ik zet er een heuse handtekening onder. Hij vindt het een matige geruststelling, het is nog niet genoeg. Hij moet ook nog een handtekening van de directeur. Die gaat hij meteen halen. Ik heb geen idee wat de directeur van mijn pedagogische interventie zal gaan vinden.

Regelmatig heb ik nog heimwee naar dit soort ontmoetingen. Daarom fiets ik nog altijd graag over het terrein van instellingen. Je weet immers maar nooit wat voor ontmoetingen je krijgt...

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Eén gedachte over “Bijzondere ontmoetingen”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: