Naar de bollen (6)

Via de zuidflank van Leiden fiets ik Voorschoten binnen. Voorschoten heeft dezelfde structuur als Wassenaar: een langgerekt dorp op een oude duinenrij/zandrug en een gemiddeld bovenmodaal inkomen.
Heilige Laurentiuskerk Voorschoten

In Voorschoten blijk ik ook naar de kerk te kunnen gaan. Dus vervoeg ik me bij de plaatselijke Rooms-Katholieke Kerk voor wat gezang en geestelijke voeding.

Daarna bekijk ik het centrum van het dorp. Wat veel mensen niet weten is dat Voorschoten een beschermd dorpsgezicht heeft. Dat centrum bestaat voornamelijk uit café’s en terrassen. Het betreft een klein deel van het dorp: rond de kerk en het marktplein.

Voor het overgrote deel bestaat het dorp uit saaie woonwijken uit de jaren ’60, ’70 en ’80 die ervoor hebben gezorgd dat Lelystad, Oosterhout en Voorschoten er ongeveer hetzelfde uit zijn gaan zien.

Dorpskern Voorschoten

Voorschoten ligt op een strandwal. Al rond het begin van de jaartelling woonden hier mensen, maar die zijn inmiddels overleden. Maar deze streken waren later ook aantrekkelijk voor de welgestelden uit de grote stad. Er werden hier tal van buitenhuizen gebouwd. Die sjieke huizen zie je voornamelijk langs de oude Rijksstraatweg, de vroegere grote verbindingsweg tussen Leiden en Den Haag. Daar vind je ook de gebouwen van de voormalige zilverfabriek van Van Kempen en Begeer. Het was dus niet allemaal goud wat er in Voorschoten blonk, er was ook zilver.

Voor mensen die hun Nederlandse literatuur bij hebben gehouden: Een belangrijk deel van de roman De donkere kamer van Damokles van Willem Frederik Hermans speelt zich af in Voorschoten. Het boek geeft een beeld van Voorschoten tijdens de bezettingsjaren.

In de gemeenteraad van Voorschoten doen vier partijen een wedstrijd wie de grootste is: ze bezetten allemaal vier zetels. Het zijn VVD, Groen Links, het CDA en Voorschoten Lokaal. Ik raad hen aan om ook de kwaliteit van de fietspaden nog eens kritisch te bekijken.

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: