Borderline Times (13)

'Borderline' is volgens Dirk de Wachter niet alleen een persoonlijkheidsstoornis, het is ook een stoornis in de samenleving; een 'World Wide Disorder'. 

Stefan Hertmans: “Commotie is de norm, intensiteit de vorm.” Je hoeft maar op Twitter te kijken en je ziet wat hij daarmee bedoelt. Een hashtag wordt opgeblazen, er komen honderden of duizenden reacties op, de één nog meer zwart-wit dan de ander, en een dag later gaat het alweer ergens anders over. Hertmans schrijft over ‘permanente uitbarstingen van collectief medelijden’.

De Koreaanse filosoof Byung Chul Han schrijft over ‘De Vermoeide Samenleving’. “Alleen door prestaties kunnen mensen die God hebben verloren nog zin geven aan hun bestaan. In plaats van het geloof dat wonderen doet komt nu het handelen. Er is geen God, dus we moeten het allemaal zélf regelen. Er heerst in de samenleving een totaal gebrek aan rust of tussenruimte, waardoor er een nieuwe barbarij ontstaat in de maatschappij: die van de onrust.”

Gisteren had ik een gesprek met een verpleegkundige. Ze zag haar tot voor kort redelijk functionerende organisatie kantelen. Ik spitste mijn oren want ik heb in een organisatie gewerkt waar Kanteling het toverwoord was geworden. Ik kon nog net onder de omvallende kast vandaan rennen naar een andere organisatie, anders was ik verpletterd geraakt. Want een van bovenaf georganiseerde  kanteling: ik heb nog nooit meegemaakt dat die de goede kant uit ging.

Deze mevrouw ervoer dat de betrekkelijke rust van een gedegen organisatie plaats maakte voor onrust. Er was een nieuwe manager aangesteld, hij vond de organisatie ‘ouderwets’ en daar moest iets aan gedaan worden. Waren de cliënten ontevreden? Nee, helemaal niet. Hadden de medewerkers het niet naar hun zin? Ze werkten juist met plezier. Wat maakt dan dat een nieuwe manager – zonder eerst eens rustig te gaan kijken binnen de organisatie – meteen meent dat er van alles veranderd moet worden.

Verschillende lezers van dit blog hebben aan den lijve ervaren wat dit soort processen voor gevolgen heeft voor de medewerkers aan de basis en voor de cliënten. Ik zie dat als een gevolg van de permanente onrust. Het ene systeem heeft nog niet de kans gehad om te werken of het volgende systeem wordt alweer opgetuigd. Dat is rampzalig in de zorg en in het onderwijs, maar waarschijnlijk speelt het overal. Hoezo staan de leerling of de cliënt centraal? De verandering staat centraal. En de manager die zo’n verandering doorvoert en later zijn successen kan ‘aantonen’.

Een manager schrijft op Linked-in dat ze in organisatie A een reorganisatie heeft doorgevoerd met een besparing van x miljoen, in organisatie B de processen heeft verbeterd met een besparing van x miljoen, in organisatie C de organisatie WMO-proof heeft gemaakt met een besparing van x miljoen. Overal maximaal een jaar. “Het zijn net meeuwen die overal wat wegpikken en daarna wegvliegen naar een andere job en nooit meer achterom kijken” aldus mijn vroegere collega Chiel Egberts.

Toen ik op een instelling op bezoek kwam waar deze manager een half jaar lang de scepter had gezwaaid zei één van de (overgebleven) stafleden: “We zijn al een jaar bezig de schade te herstellen die zij in een half jaar heeft aangericht.”

Eén van de belangrijkste kenmerken van de Borderline samenleving is de prikkelhonger. Het moet heftig en het moet nu. We kunnen niet meer zijn, we willen handelen. Maar, schrijft De Wachter, daar is ons brein niet op berekend. Als we dat toch blijven proberen ontstaat er steeds meer onrust en de gevolgen daarvan zijn iets wat we nu gemakshalve ADHD noemen.

In plaats van het verbod, het gebod en de regulering hebben we nu het project, de missie, en het initiatief. Vroeger schikte men zich of men zei Nee! Dat was niet gezond. Maar is het nu beter? vraagt De Wachter retorisch.

De huidige prestatiemaatschappij baart depressieven, mensen die opbranden, die het gevoel hebben dat ze er al halverwege hun leven niet meer toe doen en de rit hooguit nog een beetje uitzitten...

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

2 gedachten over “Borderline Times (13)”

  1. Meeuwen maakt het niet uit waar ze schijten, ze laten het gewoon vallen. Het maakt ze ook niet uit of iemand de flats op zijn hoofd krijgt. De vergelijking dat managers net meeuwen zijn is volkomen terecht.

  2. De kanteling !
    De nieuwe ontmoeting
    De andere financiering
    De schaarste als model
    De verwaarlozing als regel
    De hedendaagse politiek !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: