Megakerken

Regelmatig komen er berichten binnen over 'ontsporingen' binnen zogenaamde 'megakerken'. Vooral in de USA trekken deze kerken veel aandacht en veel kerkgangers. Die zuigen ze ook vaak weg bij gevestigde kerken.

Vanaf het begin heb ik deze megakerken gewantrouwd. Is het de bedoeling dat we op deze manier kerk zijn? Met een prachtige visie, een gelikte PR-machine en een charismatische ‘leider’? Alleen al het woord ‘leider’ stuitte me tegen de borst.

Een tijdje geleden schreef ik op dit blog over religieus narcisme. Op dat vermoeden betrap ik mezelf maar al te vaak bij leiders van die snelgroeiende gemeenschappen. Eén van de kenmerken van mensen met narcisme is dat ze moeilijk samen kunnen werken. Het gevolg is dat veel van deze leiders bepalend zijn voor wat er verder in hun kerk gebeurt. Ze stellen mensen aan die bij hen passen. Maar zo hoort een kerk niet te functioneren.

Een ander kenmerk is dat het nogal eens een familiebedrijf wordt. Vader, die de kerk oprichtte, staat samen met zijn vrouw op het podium. Geleidelijk breidt ‘het bedrijf’ zich uit. Vader heeft steeds meer ‘beroemde contacten’ die allemaal uiteraard zijn beste vrienden zijn. De zoon studeert theologie, de dochter management en beiden treden ook in dienst van de megakerk.

Bij één van de eerste megakerken in de USA, de Chrystal Cathedral Church in Californië, barstte tien jaar geleden de bom. Er ontstond ruzie in de familie en vervolgens in de kerk. Het megalomane kerkgebouw moest verkocht worden. De zoon ging in een veel kleinere kerk verder en won daar aan authenciteit en verdieping.

Het is de drang naar meer en groter in combinatie met een gebrek aan teamvorming die uiteindelijk veel van deze geloofsgemeenschappen de das om doet. De leider wordt steeds meer op een voetstuk gezet met als gevolg dat ook de kans op grensoverschrijdend gedrag toeneemt. Er is geen kerkenraad die voldoende toezicht houdt. De plannen van de leider zijn boven de discussie verheven.

Wat ben ik blij met mijn kleine kerk. Te klein om groot(s) te doen. Uiteraard met onze eigen gebreken. Het gaat om de ontmoeting, om het er zijn, om presentie. Niemand is belangrijker dan een ander. Een kleine geloofsgemeenschap met zicht op elkaar, en zonder een leider die in zijn eentje de dienst uit maakt. Een kerk die open staat voor mensen in de wijk en waar iedereen zichzelf mag zijn. En vooral met een mooie boodschap.  

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: