Politieseries

Ik ben geen filmkijker. Misschien schiet daar mijn fantasie voor tekort. Het moet wel allemaal waar gebeurd zijn. Dus documentaires vind ik veel interessanter.

Toen ik nog jong was, ongeveer een halve eeuw geleden, was ik wel fan van Duitse crimi’s. Ik zag nu dat Tatort helemaal op You Tube is verschenen. Die rechercheur vond ik altijd een aparte man, met gevoel voor humor. Het was fantasie, maar het werd behoorlijk echt gespeeld.

Een paar jaar geleden was op de Nederlandse TV-zender de Engelse serie over ’24 uur in de politiecel’. Die serie volgde Engelse rechercheurs na een misdrijf. Als er binnen 24 uur niet voldoende bewijs was, dan moest de betrokken worden vrijgelaten. Ook de politieverhoren werden in beeld gebracht. Je zag de betrokkenheid van de rechercheurs en soms ook hun emoties. Wie was er tijdens dit onderzoek ‘de boef’? Vaak zat ik er naast. Ik ben niet geschikt voor dat werk.

Helaas is die serie verdwenen, maar tegenwoordig volg ik een serie over Amerikaanse agenten die een moord moeten oplossen. Omdat veel sporen na 48 uur zijn uitgewist zetten de teams alles op alles om binnen die tijd de zaak in principe rond te krijgen, althans, voor een periode van voorlopige hechtenis. Uiteindelijk moet de rechter een uitspraak doen, vaak ik combinatie met een complexe jury-rechtspraak.

De serie volgt rechercheteams in o.a. Tulsa en New Orleans. Wat je ook vaak ziet is hoezeer de Amerikaanse samenleving ontregeld is geraakt, o.a. vanwege het grootschalige wapenbezit en vanwege het drugsgebruik. Ogenschijnlijk ‘nette wijken’ ziin gevaarlijke buurten geworden waarbij regelmatig een bendestrijd wordt gevoerd.

Er is ook sprake van een andere vorm van ontworteling. Je ziet regelmatig jonge (vooral) vaders die zijn omgebracht of die dader zijn. Het zijn vaders van 21, 22 of 23 jaar, met vaak al drie kinderen. De moeders zijn nog jonger. Er wordt steeds gezegd dat het een liefhebbende vader is, maar als de vaders daders zijn zien ze er dus geen probleem in om een andere jonge vader met één haal aan de trekker overhoop te schieten.

Het gevolg is dat kinderen uit twee gezinnen hun vader hun leven lang gaan missen. In het ene gezin is de vader dood geschoten, de andere vader (de dader) verdwijnt levenslang in de gevangenis. Want dat laatste lijkt bijna de standaard te zijn. Wie een gevaar is voor de samenleving krijgt levenslang. En soms verdwijnt de moeder vanwege medeplichtigheid ook achter de tralies.

Dan worden de kinderen door hun grootouders opgevoed of door een oom of tante opgevoed. Om vervolgens al in de puberteit vaak in hetzelfde gedrag te vervallen. 

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

3 gedachten over “Politieseries”

  1. Wat ik er denk ik ook leuk aan vindt is dat er twee vrouwelijke hoofdrolspelers zijn. En de toenadering tussen die twee vind ik aandoenlijk. Ik vind het juist leuk dat het allemaal niet zo realistisch is. Dat lees ik wel in de krant.

  2. Mijn favoriete politieserie is op dit moment Astrid et Raphaëlle op VRT. Beetje vergezochte maar ook leuke plots. Een Frans gesproken serie is weer eens wat anders. Astrid is een jonge vrouw met Asperger en heel goed in puzzels oplossen.

  3. Steeds grotere maatschappelijke tegenstellingen, armoede en drugs zijn er volgens mij enkele veroorzakers van. En wetend dat hier alles steeds iets achter de Amerikanen volgt, mogen we ons best wel zorgen maken. En met Rutte en zijn sloopbeleid als voorbeeld is het zeker niet geruststellend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: