Hechting in vogelvlucht (10)

Chris was stoer. Hij huilde nooit, ook al deed hij zich nóg zo'n pijn. Hij zocht ook geen troost bij zijn vader of moeder. 

Aletha Solter heeft een boek geschreven over ‘de taal van het huilen’. Ze heeft twintig jaar onderzoek gedaan naar het huilen van baby’s en peuters. Toch is ze nog redelijk vrolijk gebleven.

Uit haar onderzoek kun je o.a. halen hoe belangrijk het is dat kinderen huilen. De opmerking dat jongens niet (mogen) huilen is helemaal strijdig met de wijze waarop Solter naar het huilen kijkt. Door het (kunnen) huilen raak je cortisol (het stress-hormoon) kwijt. Dat zit namelijk in het traanvocht.

Een oplossing zou kunnen zijn dat jongens collectief uien gaan snijden en op die manier via het traanvocht de stress kwijt raken. Maar zo zijn we helaas niet getrouwd. Als je uien snijdt komt er geen cortisol vrij, tenzij je in je vinger snijdt en het alsnog op een brullen zet. 

In de loop van de behandeling door Truus Bakker-van Zeil (‘inhaalstrategie’) van de verstoorde hechting bij Chris bleek dat zijn drukke gedrag minder druk werd. Hij kon zich langer concentreren, kon taken langer volhouden, werd minder beweeglijk (hij bewoog bij alles ‘van top tot teen’). Ook bleek hij meer in staat tot samenspel. Vóór de behandeling speelde hij vooral alleen en als andere kinderen in zijn spel invoegden werkte hij hen vooral tegen.

Opvallend is ook in de film dat hij veel meer de nabijheid van zijn moeder zocht. ‘Mamma, aan mij raken’ is een ontroerend fragment uit deze film. En in een spannende situatie in de Efteling gaat hij er niet op af (opzoeken waar je bang voor bent), maar hij wil bij zijn vader op de arm naar die enge figuur kijken.

Als je oppervlakkig naar Chris keek zou je kunnen denken dat hij een erg drukke peuter was bij wie mogelijk sprake was van ADHD. Maar als je naar zijn voorgeschiedenis kijkt is er iets anders wat het drukke gedrag veroorzaakte: een gebrek aan basis, onvoldoende hechting.

Hoe het verder is gegaan met Chris weet ik niet. Ik vermoed dat hij altijd een stevige actieve knul is gebleven. Maar wel met minder turbulentie en ook iemand die meer heeft geleerd om emoties samen te delen en daardoor met minder stress in zijn lijft. Want: 'gedeelde smart is halve smart'. 

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: