Hechting in vogelvlucht (5)

De eenkennigheid van de baby kan plotseling ontstaan. Het kan gebeuren dat de ene week de oppas de baby nog goed kan troosten en dat de baby de volgende week ontroostbaar is, totdat mamma weer thuis komt.

Hoe lastig dat ook kan zijn, het is een belangrijke fase in de sociaal-emotionele ontwikkeling. Mensen zijn dan dus niet meer inwisselbaar. ‘Wij horen bij elkaar’.

Esther is het vierde kind in het gezin. De ouders zijn actief in het sociale leven. Ze hebben dan ook vaak oppas nodig. Bij de oudste drie kinderen was dat geen probleem. Maar bij Esther blijkt het opeens wél een probleem te zijn. Ze is ontroostbaar als de ouders weg zijn. Als beide ouders naar een koor-repetitie zijn belt de oppas radeloos op: ‘Ik krijg Esther niet stil. De andere kinderen zijn ook weer wakker’.

Uiteindelijk komt de moeder van Esther terug van de koor-repetitie. Waarom de moeder? Dat is omdat er op dit koor - net zoals op andere koren - een tekort aan mannenstemmen is. Maar dit terzijde.

Esther ontwikkelt zich anders dan de andere kinderen in het gezin. Als die jarig waren werd zo ongeveer de hele klas uitgenodigd. Het was een complete zoete inval. Als Esther jarig is wil ze ’s morgens oma op bezoek, ’s middags één vriendinnetje en ’s avonds mag de vaste oppas nog komen.

Esther is duidelijk anders dan de andere kinderen. Ligt dat aan de opvoeding? Nee dus, Esther heeft een ander temperament. Ze heeft dan ook een andere pasvorm nodig binnen de opvoeding. De ouders hebben er bij Esther dan ook voor gekozen om in de belangrijkste hechtingsfase meer rust in het gezin aan te brengen. Minder oppas, minder activiteiten, één van beide ouders is vaker thuis.

Het hoogtepunt van de eenkennige fase duurt van ongeveer 8 maanden tot ongeveer 1½ jaar. Eén van mijn opleiders, Prof. dr. Anton Dosen, noemt deze fase de eerste socialisatiefase.

Bij die fase past een bepaald patroon, een bepaalde houding in de opvoeding van de kant van de ouders of opvoeders. Maar dat is weer een verhaal apart. 

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.