Dromen

In de loop der tijd heb ik heel wat gelezen over dromen. Maar nog altijd vind ik ze een wonderbaarlijk verschijnsel. Waarom droom je de dromen die je droomt?

Tegenwoordig droom ik veel over bewoners in mijn eerste baan. Dat kunnen ervaringen tot ruim 45 jaar geleden zijn. Zoals een droom over Remco.

Met Remco had ik maar heel af en toe te maken. Hij woonde niet op één van de paviljoens waar ik bij betrokken was. Een enkele keer was ik bij een bespreking op de speltherapie. En ik viel wel eens in voor een collega. En toch droomde ik zo’n veertig jaar later van die Remco.

Ik wist het allemaal nog precies. Waar zijn vader werkte, in welke plaats, welk (eigen) bedrijf hij daar had. Waar zijn moeder werkte. En in welke wijk ze woonden (een nieuwe bloemkoolwijk van begin jaren ’80). En toen ik wakker was geworden meende ik dat ik dat helemaal heel goed had onthouden. Ik checkte het telefoonboek. Het klopte. In ieder geval bestaat het bedrijf nog en het staat in dezelfde wijk waar ik over droomde.

De oma van Remco was overleden. De vraag was of Remco mee zou gaan. Inmiddels waren zijn ouders gescheiden. Zijn vader zou niet komen als zijn moeder met zijn broer en zus zouden komen. En ik moest uit het dilemma zien te komen: is het dan wel goed dat Remco mee gaat? Ik vond dat bewoners niet her recht moet worden ontzegd om afscheid te kunnen nemen van een dierbare, maar ik vond het wel belastend voor Remco als Pa en Ma ter plekke met elkaar op de verbale vuist zouden gaan.

Ondertussen liep Remco rondjes in mijn werkkamer. Hij zong steeds hetzelfde liedje, knakte ondertussen met zijn vingers en keek kort af en toe naar mij. Alsof hij wachtte op antwoord.

Waarom zit die herinnering nu nog steeds in mijn hoofd? En waarom weet ik al die gegevens nog. Zou er niet meer ruimte in mijn hoofd kunnen komen als ik al die overtollige balast weg zou kunnen wissen? 

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.