Breien in de klas

Toen ik in de jaren '70 les gaf was een gewoonte van veel cursisten dat ze breiden tijdens de les.

Het hoofd opleiding was het daar niet mee eens. In de les mocht niet gebreid worden. Of haken, borduren en macrameeën ook verboden werden, daar heb ik toen niet over nagedacht. Dat was misschien nog een passend alternatief geweest.

Ik was niet zo solidair met het korps van full-time docenten. Zo’n maatregel vond ik maar onzin. Ik was ook niet bij de besluitvorming betrokken geweest. Het breien hoefde van mij niet verboden te worden. Er was geen enkele aanleiding om te denken dat breiende leerlingen minder zouden opletten.

Ik stelde als extra zinvol alternatief zelfs nog voor dat de cursisten een trui voor mij zouden breien. Daar kon toch niets op tegen zijn. Nog diezelfde les werd ik helemaal opgemeten door een aantal enthousiaste leerlingen. Ze wilden de volgende les aan de slag gaan.

Helaas is het niet zover gekomen. ‘We’ hadden immers besloten dat er niet gebreid mocht worden tijdens de lessen? Dat ik niet bij dat ‘we’ betrokken was geweest en de leerlingen al helemaal niet: dat deed niet terzake.

Bij één van de cursusgroepen viel mij op dat drie van de vier mannen de toets der kritiek van het hoofd opleiding niet konden doorstaan: ze konden niet verder met de opleiding. Van de 18 dames slaagden er 17. Dat bracht mij op een nieuw idee. De heren hadden niet gebreid, de dames wel. Zou het kunnen zijn dat breien een positief effect had op de leerprestaties?

Helaas werd de opleiding niet direct gekenmerkt door ruimte voor afwijkingen in de leer. Het voorstel werd niet eens in stemming gebracht. Een paar maanden later moest ook ik het veld ruimen. Van die trui is het nooit meer gekomen. 

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.