Werken in pyjama

Welke organisatie het betrof weet ik niet meer, maar dat doet er ook niet veel toe. Het gaat om het idee. 

In de ouderenzorg komen veel bewoners bij herhaling uit bed. Dat zou eigenlijk ook gewoon moeten kunnen (vind ik). Veel thuiswonende ouderen stappen ’s nachts ook uit bed als ze niet kunnen slapen of pijn in de lendenen hebben.

Ik lag onverwachts in een ziekenhuis in Utrecht. Ik zag het niet aankomen, maar opeens werd ik daar tegen mijn wil vastgehouden. Naast mij lag de hele nacht een mevrouw te roepen: "Zuster, mijn lendenen!" De zuster werd uiteindelijk boos en riep: "Waar zitten uw lendenen dan, mevrouw de Vries?" Het antwoord weet ik nog steeds niet. De mevrouw kon haar lendenen niet aanwijzen. 

Helaas is de praktijk in de ouderenzorg vaak anders. ’s Nachts is er weinig personeel en het risico op vallen of andere ongemakken is niet denkbeeldig. De bedoeling is meestal niet dat die ouderen gaan dwalen, maar in hun bed blijven.

Gelukkig heb ik ook gezien dat het anders kon. Op het paviljoen waar ik destijds werkte mochten enkele ouderen gewoon bij de nachtdienst komen zitten. Er waren wel afspraken, zoals niet teveel kletsen en bijvoorbeeld een breiwerkje doen of bladeren in Vorsten van Nu. Helaas verdween die mogelijkheid mét de centrale nachtdienst als sneeuw voor de zon...

Maar als een bewoner uit bed komt, hoe krijg je hem (of meestal: haar) dan weer in bed? Dat is een heel gedoe. Meestal wil mevrouw dat helemaal niet. En geef haar eens ongelijk. Ik kom straks ook geheid mijn bed uit en wil dan een rondje gaan fietsen. Knappe zuster die mij dan tegen houdt.

Enkele personeelsleden besloten het anders aan te pakken. Ze gingen niet in bedrijfskleding, maar in pyjama aan het werk. En wat bleek. Tal van bewoners bleken veel toegankelijker. “Zuster, slaapt u ook al?” “Ja, ik lag net in bed!””Oh, is het al nacht dan?” “Ja, mevrouw Piersma, het is al nacht. Gaat u ook weer slapen?” Die beweging kostte nu veel minder moeite…

Dit is iets wat mijn leermeester professor Wim ter Horst zou noemen: "Herstel van het gewone leven." Het is een prachtig voorbeeld van een variant op de belevingsgerichte zorg...

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

2 gedachten over “Werken in pyjama”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.