Een jaar geleden: Hellevoetsluis

In maart 2020 ontploften mijn fietskilometers. Dankzij de lock-down fietste ik 1178 kilometer in één maand. En niet eerder heb ik zoveel wildgeplast. Dat kan niet anders als alles dicht zit. 

Vandaag precies één jaar geleden kwamen mijn fiets en ik in Hellevoetsluis uit. De zon ging onder in het Haringvliet. Net als gisteren toch weer Haring. Er stond een frisse wind en ik kreeg het steeds kouder. Er was nog geen avondklok, dus ik had ik principe de hele avond om thuis te komen. Maar ik wilde het niet te bont en te koud maken.

Via Hellevoetsluis

De Strava was van slag geraakt door de veerpont bij Hoek van Holland. Als je je telefoon uit zet weet hij niet meer waar je bent…

De lokale snackbar bleek een hamburger te serveren. Die mocht ik niet ter plaatse nuttigen en ook niet buiten op de stoep. Gelukkig was er bij het stadhuis een portiek waar ik mij te buiten kon gaan aan het verschalken van deze hamburger. Maar een hamburger met augurken en uien staande eten is ingewikkeld. Diverse onderdelen kwamen op straat terecht. Gelukkig was deze ingang van het stadhuis vanwege corona gesloten zodat hopelijk op niemand is uitgegleden over de restanten van een Randstedelijke Hamburger.

Zonsondergang boven het Haringvliet in Hellevoetsluis

Voor het geval jullie Hellevoetsluis niet kennen. Dat zou goed kunnen. Je komt er namelijk niet vanzelf doorheen. Je moet er goed je best voor doen om er te komen. Toch is het geen onaanzienlijke plaats. Het centrum is een variant op Den Helder met voormalige marine-etablissementen. Het grootste deel van de plaats bestaat uit fantasieloze uitbreiding in de vorm van bloemkoolwijken uit de jaren ’70 toen veel Rotterdammers een huis met tuin gingen zoeken. Dat zie je ook aan de grote aanhang van de PVV in deze plaats. Gelukkig heeft de stad een charmante burgemeester.

Na deze korte hamburgerbreak stapte ik weer op de fiets en reed door het donkere Voorne-Putten in de richting van het ook in coronatijd lichtgevende Europoort. Ik nam als enige passagier de pont naar Maassluis. Thuis nam ik eerst een warme douche en daarna trad de dooi van mijn voeten geleidelijk in. 

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.