Langs de Hollandsche IJssel (2)

Nieuwerkerk aan den IJssel is een uit de kluiten gewassen forensendorp. Leontien van Moorsel woont er, dus er zijn ook fietspaden. 

Ik was de plaats overdwars gekruist en aan de oostzijde weer in agrarisch gebied terecht gekomen (of wat er van over is gebleven). Dit is het laagste deel van Nederland: het ligt bijna zeven meter onder de zeespiegel.

Op een wat hoekige manier (dat ligt aan de rechte structuur van de Zuidplaspolder) kom ik via weinig gebruikte wegen en zelfs een ‘eigen weg’ in Moordrecht uit. Daar word ik door droefheid overvallen.

Moor was onze eerste en zeer eigenzinnige poes. Na een verhuizing is zijn spoorloos verdwenen. Ik heb nog maanden naar haar gezocht. Dat was bijna een halve eeuw geleden, dus de kans dat ze nog leeft is niet zo groot.

In Moordrecht is de motorclub Satudarah gevestigd. Er zijn mensen die de naam van de plaats daarom uitspreken als Moord-recht, maar dat gaat te ver als je geen bewijs hebt. Je verwacht alleen niet in zo’n vriendelijk dorp een internationaal bekende motorclub. De enige motor die ik er heb gezien was een passerende antieke Solex.

Moordrecht bij avond (foto tijdens een vorige fietstocht genomen)

In Moordrecht neem ik – zoals eerder al beschreven – de koplader (veerpont) naar Gouderak. Dit veer was bijna opgeheven, maar dankzij subsidie van beide zijden van het water bestaat het veer toch nog steeds.

Gouderak maakt deel uit van de gemeente Krimpenerwaard. De inwoners worden ook wel stenengooiers genoemd, maar daar merk ik deze middag niets van. De hoofdstad van de gemeente is Stolwijk. Daar komt één bus per uur. De Krimpenerwaard is – ondanks de nabijheid van Rotterdam – nog altijd een agrarische gemeente.

Hollandsche IJssel bij Gouderak

Ik fiets over de zuidelijke dijk langs de Hollandsche IJssel terug in de richting van Rotterdam. Dijken langs rivieren vormen nooit de kortste route. Rivieren lopen namelijk nooit recht, maar voornamelijk her en derwaarts. En als gevolg van dijkdoorbraken zijn er vaak nóg meer bochten in de dijk gekomen.

Maar het effect is verrassend: elke keer weer een ander panoramisch uitzicht. En als gevolg van de laagstaande zon wordt het uitzicht alleen maar mooier. 

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.