Blauwkapje en de grote boze wolf

Toegegeven: het was al na 21 uur. Het avondklokje van gehoorzaamheid had al geklonken. Maar ik was nog onderweg. Ik bevond mij in het dorp Stompwijk.

Plotseling klonk er een geluid als van een groot monster. Dat monster had ik helemaal niet aan zien komen: het was er opeens. Vlak naast mij: ter hoogte van mijn kuiten. Die bewogen zich voort in een passend tempo bij de snelheid van de Batavus Dinsdag. Hapklare brokken voor een bijtgraag monster.

Nu heb ik na ruim zestig jaar fietservaring wel dé manier gevonden om bijtgrage monsters koest te houden, maar hier was ik niet op voorbereid. Het beest was er opeens. Het was een (waarschijnlijk) Duitse herder die om onduidelijke redenen grensoverschrijdend bezig was geweest.

Ik ben wel eens stevig in mijn linkerkuit gebeten. Dat was in Wijk aan Zee. Deze herder kwam ook weer van links. Net zoals de Duitse wegpiraat die een aanslag op mijn leven pleegde. Komt het gevaar dan tóch van links?

Als je heftig reageert op zo’n wolfachtig type is het einde zoek. Dan wordt het beest fanatieker. Ik fietste gewoon door, met enige mate van schrik in de benen. Het beest rende nog zo’n honderd meter blaffend met mij mee en haakte daarna af.

Verderop stond ook weer een blaffende hond. Die bleef op een bruggetje naar een boerderij staan wachten. Dat mag natuurlijk: je eigen territorium beschermen. Dat moet van de baas.

Ooit bezorgde ik kranten in een boerendorp. Daar waren tal van honden die in alle vroegte weinig te doen hadden. Ik moest dan het erf op. Dat was een hachelijke onderneming. Bij sommige adressen gooide ik uiteindelijk de krant maar over de sloot. Tegenwoordig bezorg ik geen kranten meer en hoef ik ze ook niet over sloten te gooien. 

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

5 gedachten over “Blauwkapje en de grote boze wolf”

  1. Overigens, je transgressies van de Ruttige Regels wordt wel steeds driester. Stompwijk-Delft is nog een stief kwartiertje fietsen. Daar lusten de honden geen brood van.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.