Door de duinen (3)

Voor Scheveningen maakt het fietspad een scherpe bocht naar het oosten. Je kunt niet rechtstreeks Scheveningen binnen fietsen, tenzij je over het strand fietst. Dat fietst nogal zanderig.
Watertoren Scheveningen (1874)

Het fietspad leidt rechtstreeks naar de watertoren in de duinen bij Scheveningen aan de Pompstationweg. De toren is zo’n 150 jaar oud en gebouwd in de eclectische stijl. Voor mensen die niet weten wat dat is: het is van alles wat. Misschien hadden de beide architecten elk hun architectonische voorkeur.

Bovenop de toren is een koperen dak aangelegd. En voor de zekerheid ook wat bliksemafleiders.

Zoals trouwe lezers weten fiets ik tijdens recreatieve ritten eigenlijk nooit een geplande route, ik doe maar wat. Ook weiger ik uit principe een kaart te raadplegen. Fietsen is net zoals het gewone leven: het gaat een bepaalde kant uit, maar je weet nooit precies welke. Dus heb ik ook nu geen idee hoe ik naar Delft zal fietsen. Wel is duidelijk dat ik niet zoveel tijd meer heb: het is al kwart over acht en om negen uur tikt het Avondklokje van Gehoorzaamheid.

Nu is Den Haag niet zo erg ingewikkeld qua wegenstructuur. Je kunt nogal rechtdoor fietsen. Maar dan alleen diagonaal: van noordwest naar zuidoost of van noordoost naar zuidwest. Wil je pal naar het noorden, het oosten, het zuiden of het westen, dan heb je een probleem. Dat kan dus niet: dan moet je zigzaggen. Er zijn mensen die geprobeerd hebben om van het noorden van het zuiden te fietsen, maar die hebben zichzelf in een schuurtje aan het einde van een doodlopend steegje vastgefietst en verder vervolgens aangevallen door een plaatselijke bijtgrage hond.

Onderweg door Den Haag

Zoals jullie op het kaartje kunnen zien kon ik keurig immer gerade aus (over de Van Alkemadelaan) in zuidoostelijke richting verder fietsen waarbij ook nog eens bleek dat de vele verkeerslichten bij mijn nadering vanzelf op groen sprongen. Ik heb nog om me heen gekeken of ik misschien in een koninklijke file verzeild was geraakt, maar dat was toch niet het geval.

Het was Haagse Service. Bovendien heeft Den Haag tegenwoordig uitstekende geasfalteerde fietstpaden, dus ik mag opnieuw niet klagen. Voor wie zich afvraagt wie Van Alkemade was: dat was een burgemeester van Den Haag (van 1560 tot 1572). Wel bijzonder dat er zo’n grote weg naar een burgemeester uit die tijd is genoemd. Hij heeft dat zelf niet mee mogen maken.

Ik kom door Benoordenhout en Bezuidenhout. Dat klinkt chicque en dat is het waarschijnlijk ook. Ik moest hier een keer bij iemand op bezoek en daarbij bleek dat iedereen thee dronk met de pink omhoog. Dat heb ik toen ook maar gedaan.
Delft met de DSM-fabriek

Na deze wijken volgt de omgeving van de Laan van NOI, gewoon noi, zoals de conducteurs in de trein omroepen. Ook iemand riep Laan van het LOI om. Hier strijden kantoorkolossen om de vraag wie de hoogste is. Na de Laan volgt Voorburg. Ik kies voor de nieuwe snelfietsroute en stort me daarna in diverse Vinex-locaties die het laatste groen tussen Haaglanden en Delft verdreven hebben. Door een navigatiefout (hoewel: de richting was goed, maar de weg liep dood) moet ik een ferme slinger maken. Maar het komt allemaal goed. Om 21 uur fiets ik Delft binnen.

Daarna was het nog zaak om mezelf onzichtbaar te maken. Anders moet ik 95 euro dokken. Maar liefst drie keer kom ik een politieauto tegen. maar waarschijnlijk ben ik inderdaad onzichtbaar. Ik kan gewoon doorfietsen. Na twintig minuten aan illegaal fietsplezier ben ik weer thuis. 

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

4 gedachten over “Door de duinen (3)”

  1. Ook bij mijn stad wordt een fietssnelweg aangelegd. Zo’n mooi plan om onder meer het woon-werkverkeer te ontlasten en de mensen meer in beweging te krijgen op weg naar en van het werk. En nu is de verwachting dat het thuiswerken een blijvertje wordt. Dan ligt er straks een strakke fietssnelweg voor die ene dag per week naar kantoor. Rijden we elkaar in elk geval niet van de sokken!

  2. Vaak krijg ik ook overdag tijdens het fietsen de indruk onzichtbaar te zijn doordat allerlei bestuurders, ongeacht wie of wat er op dat moment rijdt, het fietspad kruisen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: