Door de duinen (2)

Katwijk aan Zee werd in zuidelijke richting ontvloden. Door de duinen loopt een fietspad richting Scheveningen, onderdeel van de eerste internationale fietsroute van Europa: de Noordzeeroute.

Er waren klachten dat wielrenners met hun hoge snelheden de buurt onveilig maakten. Daarom waren er ribbelstenen onder in de afdalingen aangebracht. Maar het schijnt dat het daarmee nóg leuker werd om hoge snelheden te ontwikkelen.

Ik hou me koest, maar ik ben ook een koesterige fietser. Als het hoofd langzamer gaat moet je niet sneller willen fietsen. Het wordt inmiddels donker. Opvallend is hoeveel fietsers ik hier tegen kom. Mogelijk forensen vanuit Den Haag die gewend zijn om door deze donkere duinen te fietsen.

Ter hoogte van Wassenaarse (hagel-) Slag zet ik de fiets even stil. Het is de hoogste tijd om wat proviand tot mij te nemen en de duinen te bewateren. Naarmate het kouder wordt moet je vaker eten anders krijg je last van verschijnselen van onwelgevallige aard.

Er is hier midden in de duinen een verlaten terras inclusief bankje. Het is erg stil, ik hoor alleen nog maar het gebruikelijke gepiep van tinnitus in mijn oren. Dat komt in de beste families voor en je kunt er oud mee worden. Helemaal donker wordt het hier niet, want de lichtvervuiling van de Randstad zorgt op allerlei plekken voor hemelse verlichting.

Daarna koerst de Batavus Dinsdag weer verder over bergen en door dalen. Ter hoogte van Wassenaar zijn de duinen erg breed. De bebouwde kom is een heel eind verder. Wie hier met zijn fiets uit de bocht vliegt en in het prikkeldraad blijft hangen kan niet roepen om hulp. Hoewel, het kan wel, maar het helpt niet.

Het bekendste deel heet Meyendel en verder naar het zuiden heb je de Waalsdorpervlakte die tijdens de herdenking op 4 mei altijd mee in beeld komt.

Ik fiets zo lang mogelijk richting Scheveningen. De skyline met torenhoge flats tekent zich nadrukkelijk af tegen de donkere lucht boven de Noordzee. Ook begint het nog te regenen. Dat zag ik in het donker weer niet aankomen... Nu nog een lekke band en het wordt een vreugdevolle fietstocht. 

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

2 gedachten over “Door de duinen (2)”

  1. De bijgeleverde foto doet mij denken aan een oudoom die daar ergens links om de hoek op een donkere (en verduisterde) koude winteravond te water is geraakt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: