Duits ziekenhuis

De afgelopen tijd wordt er met enige jaloezie gekeken naar de beddencapaciteit in de Duitse ziekenhuizen. Wat is het verschil met de Nederlandse ziekenhuizen?

Inderdaad telt Duitsland aanzienlijk meer ziekenhuisbedden dan Nederland (4,7 per 1.000 inwoners versus 8,3 per 1000 inwoners). Een groot verschil is dat patiënten in Duitsland veel langer in het ziekenhuis liggen, Nederland heeft meer geïnvesteerd in dagbehandeling. In Duitsland liggen vrouwen na een bevalling een week in het ziekenhuis, in Nederland word je geacht om direct na de bevalling weer op de fiets te stappen.

De Nederlandse bevolking betaalt per hoofd van de bevolking iets meer aan de reguliere gezondheidszorg dan de Duitse bevolking. Maar in Duitsland heb je twee typen verzekeringen: er is ook een particuliere verzekering, waarmee je duurdere zorg in kunt kopen.

Unfall in Euskirchen

In februari 2011 werd ik van mijn sokken en mijn Gazelle gereden door een Duitse wegpiraat. Dat gebeurde voor het plaatselijke ziekenhuis in Euskirchen. Mijn voet hing achterstevoren te bungelen aan mijn been. Ik dacht dat dat wel weer hersteld kon worden door er even gips omheen te leggen. Dan had ik voldoende fysieke steun om naar het station te fietsen en met de trein terug naar huis te gaan. Dat bleek wat te optimistisch.

Ik dacht dat ik wel even met een brancard naar het ziekenhuis kon, maar er werd een ambulance uit de kelder van het ziekenhuis getoverd. De rit van twee minuten bleek achteraf 350 euro te kosten. Er werden foto’s gemaakt van mijn been en de Notartz kwam met slecht nieuws. Ik moest direct geopereerd worden. Maar eerst moest ik tekenen dat ik het ziekenhuis niet aansprakelijk zou stellen voor de gevolgen van de operatie. Keus heb je op zo’n moment natuurlijk niet.

Krankenhaus Brühl

Helaas bleek er in het Krankenhaus van Euskirchen geen chirurg aanwezig te zijn die deze operatie uit kon voeren. Daarom werd ik met sirene en zwaailicht vervoerd naar een ziekenhuis in de buurt van Keulen, waar een medisch team klaar stond om mijn been van ijzeren onderdelen te voorzien. De kosten van de ambulance bedroegen weer 350 euro. Kennelijk was dat het instaptarief. Om 23 uur werd ik naar een kamer gebracht in het Krankenhaus. Ik dacht de volgende dag wel naar huis te kunnen, maar dat bleek toch weer wat te optimistisch te zijn.

Het ziekenhuis bij Keulen

Ik deelde de kamer met een man uit Bosnië van wie het been verbrijzeld was als gevolg van een gevalletje dronkenschap. Diezelfde nacht zakte hij met een daverende klap door zijn bed. De nachtzuster kwam langs en wist niet waar een reservebed beschikbaar was. Zijn matras werd op de grond gelegd. Zo kon hij alsnog proberen enige slaap te vatten.

De volgende dag zou mijn buurman geopereerd worden. Hij werd geknipt en geschoren en kreeg pre-medicatie. Daarna werd hij afgevoerd naar de OK. Een uur later was hij weer terug. Het benodigde onderdeel van zijn been bleek nog bij Keulen in een file te staan. Hij was hier zó boos over dat hij met rolstoel het pad verliet en pas ’s avonds laat in kennelijke toestand weer terug kwam in onze kamer. Zijn vrienden legden hem op de grond neer, want er was geen reservebed.

Het personeel van het ziekenhuis was vriendelijk en zorgzaam, maar ook de volgende dag kreeg mijn buurman geen ander bed. De bedden waren in de kelder opgeslagen, maar er was geen bed meer over. De technische dienst kon het bed ook niet maken. Wat ik ook opvallend vond was dat de familie van de buurman het eten bracht en ook schone handdoeken. Dat werd ook aan mij gevraagd, maar ik had geen thuisadres. Tineke zat hoog en droog in de sneeuw in Noorwegen en ik kon moeilijk bij de plaatselijke diaconie aanbellen. De hygiëne in het ziekenhuis was ook niet best. Wij moesten als zieken van hetzelfde toilet en ook dezelfde handdoeken gebruik maken als de vele gasten die mijn buurman de hele dag door ontving.

De daarop volgende dag kwam er een heuse professor naar mijn been kijken. Voorafgaand werd de hele afdeling geschrobd en geboend. De professor had enige aanmerkingen. Zo was een apparaat dat nodig was voor de doorbloeding van mijn been als 36 uur buiten werking.

Ik moest nog een week langer in het ziekenhuis blijven. Zonder TV, want die was stuk en werd niet gerepareerd. Een kleinigheidje natuurlijk, maar zo duurden de dagen wel lang… Aan het eind van de week bleek het carnaval te zijn en zo hoste er een hele vrolijke stoet van de lokale carnavalsvereniging door de gangen van het ziekenhuis.

Met deze ambulance werd ik naar Nederland vervoerd

Nederland

Met de ambulance werd ik na het carnavalsweekend naar Alkmaar gereden. Daar kwam ik in isolatie in het ziekenhuis terecht. Ik kwam immers uit een buitenlands ziekenhuis. Toen ik eenmaal op een ‘gewone’ afdeling terecht kwam wist ik niet wat me overkwam. Wat een goede bedden, wat een luxe met een eigen TV, wat een goede maaltijden.

Maar er waren ook overeenkomsten. Dat waren de verpleegkundigen. Die waren in beide ziekenhuizen even goed en betrokken. 
En ik realiseer me dat het slechts een N = 1 onderzoek is. Op basis van de ervaringen van één persoon...

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

3 gedachten over “Duits ziekenhuis”

  1. Het is lastig om ziekenhuizen en dergelijke in verschillende landen te vergelijken. Veel mensen gaan maar naar 1 ziekenhuis en jaren later hooguit naar een andere in de buurt. En in de tussentijd zal het in beide flink veranderd zijn. Dat mensen binnen het jaar ervaring hebben in een Nederlands en buitenlands ziekenhuis is nog veel kleiner.

    Zelf ben ik in de afgelopen 3 jaar bestraald en ben ik er langsgeweest met een gescheurde elleboog en 3 andere zware kneuzingen. Vooral dat bestralen was tot op de minuut geregeld. Ik hoefde er niet 1 van de 35 keer langer dan 2 minuten te wachten. Alles was goed schoon en de goedleggers/sters waren zeer vriendelijk en zeer geduldig.

    Bij m’n val-ongeluk ging het iets anders. Ik liep ook zelf naar het ziekenhuis (SEH), omdat ik er naast woon. Geen probleem met deze ongewenste route. Maar ze vergaten me op een bepaald moment wel. ‘Oh zit u daar nog?’ Daarna ging het allemaal goed. In overleg werd het aan beide armen rekverband. Was dus een minimaal klusje en het genas prima.

    Toch weet ik dat hetzelfde ziekenhuis 30 jaar eerder veel slechter werd beoordeeld. Vooral met veel wachten. Dat was nu dus duidelijk verbeterd.

    Je zou ook NoordRhein-Westfalen met NL moeten vergelijken. Hebben vrijwel dezelde afmeting, bevolkingsdichthied en levenstandaard. Heel Duitsland is een stuk minder dichtbevolkt. Waarchijnlijk is er ook nog een groot verschil tussen het voormalige Oost- en West-Duitsland.

    1. @ Ximaar: bij diezelfde ingang bij jouw huis ben ik ook een keer vergeten. Ik heb van 15 uur tot 18 uur gewacht, als enige patiënt in een kamertje…
      Wat de Nederlandse ziekenhuizen betreft heb ik ervaring met vier ziekenhuizen, allemaal voor korte opnames.

  2. Je had dus pech in het ene land en geluk in het andere. Als ik mijn ervaring met het falen van Nederlandse gezondheidszorg inclusief de ziekenhuizen beschrijf kan dat niet in een kort berichtje. Maar hier heb je een paar trefwoorden: Ontoegankelijk, onvoldoende, ondeskundig, te weinig en te laat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.