Dokter Jansma heeft een kater

Maandenlang had ik niets van dokter Jansma gehoord. Ik had een paar keer geprobeerd om hem te bellen. Geen gehoor. En ook geen antwoordapparaat.  Ik vermoed trouwens dat hij nog een oude telefoon heeft met draaischijf. Daar zit dan waarschijnlijk ook geen antwoordapparaat bij.

Ik denk trouwens dat dokter Jansma geen flauw benul zou hebben van de werking van een antwoordapparaat. Zijn robuuste roodharige secretaresse regelde alles voor hem. En thuis wilde hij natuurlijk ook geen antwoord-apparaat. Je wilt als niet dat het hele bandje volgesproken worden met claimende vragen van je moeder (‘ben je niet thuis, ik hoor maar niks van je, bel je lieve moeder eens terug!’). En je wilt als emeritus-zielenknijper al helemaal niet gebeld worden door hysterische ex-patiënten met verlatingsangst.

En toen opeens belde dokter Jansma. ‘Met Hajé, kerel, hoe gaat het er mee?’ Welja, twee halfom en één tartaar, moeder staat de koffie klaar? Ik dacht dat ik die vraag moest beantwoorden, maar zoals gebruikelijk in onze gesprekken stak Hajé direct verbaal van wal zonder ook maar mijn antwoord af te wachten. Hij had een verrassing. “Je raadt nooit wat het is!” Ik zei: “Je hebt corona!” “Nee,” zei Hajé, “het is iets wat in het bijzonder in jouw kraam van pas komt. Je raadt het nooit!”

Op zo’n moment tolt er van alles door mijn hoofd, maar ik bezit niet de verbale assertiviteit om zo znel mijn gedachten in klankgeworden gedachten om te zetten. Ik dacht dat Hajé na zijn pensioen mogelijk een dating site had geraadpleegd volgens het recept van het daten in de derde levensfase.

Hajé gaf mij weinig tijd om te benoemen dat er een vrouw in zijn leven was gekomen. Hij zei: “Ik heb een kater!” Nu dacht ik bij overmatig drankgebruik dat sommige mensen aan verhoogde stemmingen doen, maar de kater is – voorzover ik kan beoordelen – altijd een minder prettige fase in de cyclus van het opbouw van het Syndroom van Korsakov.

Opnieuw kreeg ik weinig tijd om mijn gedachten verder bij elkaar te rapen. Hajé bleek zomaar opeens vanuit het niets een rode kater te hebben. Nooit had ik hem op enige dierenliefde kunnen betrappen. Ook niet op haat voor dieren. Hij was in mijn ogen dierneutraal. Dieren kwamen in zijn belevingswereld niet voor. Althans: hij had dit mij nooit geopenbaard.

Hajé vervolgde: “Het komt eigenlijk door jou. Ik zag foto’s van jou voor de televisie in gezelschap van een huiskater. En toen bedacht ik dat ik in corona-tijd ook wel wat gezelschap zou kunnen gebruiken. Een kat in het bakkie in plaats van een bakje met antidepressiva.” En zo was er een kater in zijn leven en in zijn huis gekomen.

Ik vroeg of Hajé misschien een foto van de kater kon toesturen, maar dat kon niet. Niet omdat Hajé dat niet wilde, maar omdat hij geen idee had hoe hij met zijn antieke telefoon een foto kon maken. Het snoer was te kort om in de buurt van de huiskater te komen.

Ik vroeg Hajé om nog wat verder te vertellen over de kater, hoe het zo was gekomen en hoe oud de kater was. “Bij geval was de overbuurvrouw in het verpleeghuis opgenomen en toen vernam ik dat de buurvrouw die kater elke keer eten moest brengen. Toen bedacht ik opeens: ‘als mijn waarde collega Henk genoeglijk gezelschap beleeft aan een huiskater, waarom zou ik dan niet een poging tot genoeglijk samenwonen doen?’ Nee, niet permanent, eerst maar eens kijken hoe de vork in de steel zit. Misschien gaat de overbuurvrouw zich te zijner tijd weer metterwoon aan de overzijde vestigen en dan moet hij weer terug. Nee, ik ga me nog niet binden…”

Het was weer duidelijk: Hajé kwam weer zijn bindingsangst tegen. Diezelfde bindingsangst had hem voorzover ik kon beoordelen mogelijk al een halve eeuw van de vrouw weggehouden. Maar nu was er dus toch een huisgenoot in huis. Voorlopig, niet permanent. “Teveel binding leidt tot ontbinding” was een gevleugelde uitspraak van dokter Jansma.

“Wat is de naam van de kater?” wilde ik weten. “Kees”, zei Hajé, “Geen Sigmund, ons aller vadertje Freud, maar kort en bondig Kees, naar het begrip case-study.” “Heette hij dan al zo?” wilde ik weten. “Nee, zo heette hij niet, hij heette Teun. Maar ik wil niet om de Teun geleid worden. Dus in deze woning heet hij Kees. Geen twijfel mogelijk.”

En toen opeens: "Kerel, ik spreek je wel weer bij gelegenheid als de etablissementen weer oudere gogen en jaters willen ontvangen. Het is nu te koud om nog een terrasje te plegen. Hou je haaks." Einde gesprek.  

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.