Cursusdag

Vrijdag heb ik voor de eerste keer cursus gegeven mét gehoorapparaat. Op één na alle vragen kon ik verstaan. Dat was toch wel een wereld van verschil met de vorige keer.

De cursus was voor muziektherapeuten in opleiding. Ik ben niet muzi, maar wel kaal. Desalniettemin werd mijn eerste lesdag verlengd met een tweede en een derde lesdag. Kennelijk hoef je niet zo muzi te zijn om toch voor zo’n groep les te geven. Het feit dat je kaal bent is voldoende.

Dat cursus geven voor deze groepen doe ik trouwens al zeker 20 jaar. Eerst op het Conservatorium van Alkmaar, toen op de Hogeschool Inholland in Alkmaar en nu in een gebouw voor allerlei kunstuitingen (van bakken en braden via knippen en plakken tot dansen en drummen). Omdat ik me in Alkmaar nog steeds thuis voel was het dus een thuiswedstrijd.

Spitstrein bij Den Haag

’s Morgens moest ik op het hoogtepunt (vroeger: het dieptepunt) van de spits op de trein stappen. Hoe zo’n spitstrein er tegenwoordig uitziet kun je op de foto zien. Er zit bijna geen kip in. Kippen zie je trouwens zelden in de trein. Alleen een enkele keer op het Kippenlijntje bij Barneveld.

Bij Zwanenburg

Onderweg was het nogal mistig. Ik vroeg me af hoe de machinist de weg naar Amsterdam Sloterdijk en vervolgens naar Alkmaar kon vinden. Op Amsterdam Sloterdijk wilde ik koffie scoren bij AH to Go. Op de automaat stond ‘gratis’. Daar ben ik altijd als de kippen bij. Maar er waren geen bekers. Dat was ook een leuke actie.

Een uniek gegeven in Alkmaar was dat alle apparatuur om cursus te kunnen geven het in één keer deed. De vorige keer wilde de computer niet opstarten en de keer daarvoor verscheen het beeld op de kop. Die dag moesten alle cursisten op hun kop gaan staan. Vroeger had je gewoon een schoolbord en een krijtje. Dat deed het altijd. Alleen de sleutel van het lokaal was soms zoek.

Muzieklokaal

Op de foto zie je het leslokaal. Die vazen in de kast zijn trommels. Ik wilde er nog een bos bloemen in zetten, maar dat kon niet.

Je kunt jezelf voortdurend bekijken vanwege de grote spiegels in het lokaal. Dat is niet omdat musici zo graag zichzelf zien, het is ook een danslokaal. Dan schijn je jezelf te moeten zien. Je moet er wel rekening mee houden dat het in spiegelbeeld is, anders beland je tijdens het oefenen van de

Westzijderveld bij Koog aan de Zaan

Andalusische tango met je castagnetten in het bezemhok. Ook moet je goed onthouden wie jij bent in de spiegel, anders denk je dat je net een bocht hebt gedraaid terwijl jij het niet was en beland je op schoot bij de dansleraar.

Tussen de middag pingelde het carrillon van de Grote of Sint Laurenskerk er wel een half uur lang lustig op los. Volgens de cursisten was het o.a. een stuk van Henri Purcell. Dat zal best waar zijn. Ik kan geen noot lezen, laat staan kraken.

Op de terugweg scheen de zon uitbundig. Eigenlijk had ik nog wel een rondje Alkmaar willen fietsen. Maar deze cursusdag deed ik zó vanuit mijn gevoel dat ik alle energie weg had gegeven. Ik ben gewoon maar in de trein gaan zitten en liet me comfortabel vervoeren naar Delft. 

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

5 gedachten over “Cursusdag”

    1. @ Miep: mijn ouders waren muzikaal, mijn broers en zussen zijn muzikaal, onze kinderen zijn muzikaal, maar ik kan nog geen noot lezen, hoewel ik wel weet dat de toon omhoog gaat als de noot omhoog gaat. Zo ver ben ik na 70 jaar wel gekomen. Mijn orgelleraar heeft vanwege mijn opvallende optredens in depressieve toestand het pand verlaten. Ik hoor absoluut de maat niet van de muziek. Ik ben dysmaatlectisch. Maar… ik houd wel van muziek, dat dan weer wel. En er zit altijd muziek in mijn hoofd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.