Geen stilte in de Stiltecoupé

De trein gebruik ik vooral als een verlengde studeerkamer. Dat gaat bijna altijd goed. Tijdens een treinreis heb ik alle tijd voor mezelf en kan ik me goed concentreren. Een enkele keer gaat het niet goed. Zoals deze week.

Omdat ik mijn cursus nog even goed moest bekijken nam ik voor de zekerheid een kaartje eerste klasse. Ik ging in de Stiltecoupé zitten teneinde mij in gepaste stilte voor te kunnen bereiden op de al dan niet belangrijke boodschap die vandaag op gepaste afstand gegeven moest worden.

Hoewel het de ochtendspits was zat de trein lang niet vol, zag ik bij binnenkomst. Ik had ook gewoon in de tweede klasse kunnen gaan zitten.

Waar ik helemaal niet op gerekend had was dat deze stilte nadrukkelijk zou worden doorbroken door rumoerige medereizigers. Eentje zei dat er toch geen conducteur langs zou komen, dus dat ze best eerste klasse konden reizen. Ze hielden zich ook niet aan de verplichting van de mondkapjes, ‘want er kwam tóch geen conducteur langs’.

Ik heb al eens eerder de vergelijking getrokken met de gewetensontwikkeling van kinderen. Een peuter van drie denkt dat hij een koekje mag uit de trommel mag pakken als mamma niet in de buurt is. De regel geldt voor hem namelijk alleen als mamma (m/v) in de buurt is. Zonder mamma geldt de regel niet. Dat heeft niets met stiekem gedrag te pakken: de peuter kan nog niet anders denken. Waren deze reizigers op dat niveau blijven steken of waren ze bewust ongehoorzaam? 

Het gesprek dat gevoerd werd was zó luidruchtig dat ik me onmogelijk op de lesstof kon concentreren. Ik wist dat de heren een tweedeklas-kaartje hadden, maar daar ga ik niet over en daar hoef ik me niet mee te bemoeien. Maar ik was niet voor niets in de Stiltecoupé gaan zitten. Dus ik vroeg de heren op gedempte en vriendelijke toon of het wat zachter kon. Dat was dus niet de goede vraag. “Als je er last van hebt ga je toch ergens anders zitten? Er is plek zat…”

Eén van de heren merkte op dat ik asociaal was als ik geen rekening wilde houden met hen. Zij hadden immers recht op een leuk gesprek met elkaar? Op zo’n moment sta of zit ik met de mond vol tanden. Ik heb ze allemaal nog, behalve vier verstandskiezen. Die heeft mijn zwager met ferme kracht verwijderd. Ben ik nou gek of zijn zij gek?

Stiltecoupé in de boekentrein

Ik merkte nog even op dat er ook elders in de trein genoeg plek was, maar dat was niet handig. Het leidde tot de reactie dat ik ‘dus’ best ergens anders kon gaan zitten. Zij waren met zijn vijven en hier konden ze mooi bij elkaar zitten (niet op gepaste afstand en zonder mondkapjes, maar dat terzijde).

Op zo’n moment gaat er van alles door me heen. Ik had de neiging om het woord ‘Stilte’ aan te wijzen en aan iemand te vragen welk woord daar stond. De inhoud van het gesprek ging over het zuipen van bier en verdiensten in bed, dus mogelijk was de betekenis van het woord stilte nog doorgedrongen.

Ik was hier gaan zitten en daarna kwamen deze heren en ze vonden dat ik me sociaal moest gedragen, terwijl zij zich niet aan de regels hielden. Als ze naar Engeland zouden gaan met de auto, zouden ze dan ook van de rest van de Engelse bevolking eisen dat die rechts zou gaan rijden omdat zij dat nu eenmaal gewend waren?

Dat zou olie op het vuur zijn geweest. Bovendien had ik mezelf er mee. Soms heeft een gesprek geen enkele zin. Ik zat gewoon verbaal klem. "Wees jij maar de oudste en de wijste" zei mijn moeder dan vroeger. Dus ik besloot maar in de tweede klasse stiltecoupé te gaan zitten. Daar kon ik de les verder voorbereiden. Nadat mijn hartslag wat lager was geworden lukte dat prima. Voortaan toch maar weer tweede klasse reizen. 

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

11 gedachten over “Geen stilte in de Stiltecoupé”

  1. Wat erg Henk ! Asociaal gedrag van die lui. Maar dan word je wel klemgezet eigenlijk. Zij zijn met zijn vijven. Bah .
    Ik zou ook verhuisd zijn, al was het maar voor mijn eigen bloeddruk, maar het blijft oneerlijk.

  2. Wat goed van je! Ik hoop eraan te denken als me ziets overkomt. Meteen opkrassen is voor mijn hart beter. Leuk dat je wijze moeder telkens tevoorschijn komt. M.

  3. Begrijp ik het nou goed dat vooral het kind in jou zich verbaal klemgezet voelde? Nogal een opdracht van je moeder, altijd de wijste te moeten zijn.

    1. zou overigens dit blog naar de NS sturen, ze mogen wel eens meer handhaven vind ik. Dit is mij ook wel eens gebeurd, en dan niet 1x. Overigens gingen ze bij mij wel weg. Hoezee.

  4. De tijd dat ik er in dit soort NS – situaties “vol” in ging ligt ver achter mij, gelukkig.

    Want ik rij ik in een auto !

    Groetend Henk.

  5. Dag Henk, heel herkenbaar helaas. Als abonnement houder eerste klasse maak ik het regelmatig mee. Mijn neiging is het aan de Nederlandse volksaard te wijten, maar dat klopt niet. Maakte mee hoe een net gekleede, luidruchtige Engelsman in stilte coupe belde op maximaal volume. Toen ik hem op de engelse tekst ‘silence’ wees, antwoordde hij dat hij daar geen F mee te maken had. Hij ging gewoon door! Toen even later de conducteur kwam bleek dat hij 2e klasse moest reizen. Maar… hij mocht gewoon blijven zitten. ……… En ik was zo sportief (?) om niets tegen de conducteur te zeggen over zijn eerdere gedrag .

    1. Als student reisde ik graag eerste klas. Betere stoelen en het was er schoner en heerlijk stil. Bovendien gratis. Want daar kwam nooit iemand kaartjes controleren. Ongestoord nog even mijn boeken doornemen. Op een enkele uitzondering na. Dronken boerenjongens reden ook wel eens eerste klas en dan leek het weer jammer dat daar geen controleurs kwamen.

      Mijn oplossing was naar de jongens toe te lopen en op zachte en vriendelijke toon uit te leggen dat ik nog wat lesstof moest doornemen omdat ik anders voor een tentamen zou zakken. Was meestal niet waar, maar het werkte wel. Ik moet toegeven dat ik een klein voordeeltje had dat jij mist: Ik was een hele mooie meid. Discriminatie werkt niet altijd voor iedereen nadelig.

      1. Je weet natuurlijk niet hoe knap ik vroeger was 🙂 , maar bij die goed geklede, hufterige Engelsman had zelfs jij het vermoedelijk niet gered. Hij had belangrijke zaken te doen over de telefoon en de rest van de wereld kon er gewoon in zakken. Hij was alleen Brits voorkomend naar de conducteur, die daar met beide benen in trapte. Maar mijn punt is eigenlijk dat je zoekt naar een verklaring voor dit soort gedrag en die niet goed vindt. Behalve dan misschien dat we volgens onderzoek allemaal wel een beetje serieel hufterig schijnen te zijn 😦 .

      2. Misschien zien we soms het belang van een ander niet. Vandaag moest ik een auto parkeren op het enige open plekje, naast een zo slordig geparkeerde auto dat die bijna 3 parkeerplaatsen innam. Ik kon alleen uitstappen door over de passagiers stoel heen via de rechterdeur uit de auto te klimmen, in het struikgewas. Net toen ik dat geklaard had, kwam de slordige bestuurster eraan gelopen. Zij kon nu zelf haar auto niet in komen. Ik stelde voor dat ze net als ik via de rechterdeur over de passagiersstoel heen zou klimmen.

        Ik zag dat ze toen pas besefte hoe ze haar auto neergekwakt had. Bovendien had ze het ook een derde bestuurder onmogelijk gemaakt te vertrekken. We hebben toen toch maar alle drie een beetje heen en weer gemanoeuvreerd, tot zij weg kon en de anderen netjes geparkeerd stonden.

        Maar er zijn ook mensen die er plezier in hebben anderen tot last te zijn. Een soort geldingsdrang. “Dit kan ik flikken, doe er maar wat aan.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.