Jullie discrimineren alleen maar

Conducteurs zie je tegenwoordig zelden meer in de trein. Maar deze keer was er een conducteur die haar werk zeer serieus nam.

Voor vertrek meldde ze dat het dragen van een kapje over mond én neus verplicht is in de trein. Als iemand dat niet wilde kon hij of zij de trein verlaten. Straks zou ze langs komen en de reizigers aan een controle onderwerpen. Bij mijn weten stapte niemand uit de trein.

Ter hoogte van Oss verscheen de conducteur in vol ornaat met coupe soleil in de coupé, compleet met een kunststof scherm om haar hoofd. Het zoent wat lastig, maar je kunt wel de mimiek van de conducteur (m/v) lezen. De kaarten werden gecheckt en een reiziger werd erop geattendeerd dat het mondkapje ook over zijn neus getrokken diende te worden. Mijn kaart en Fries mondkapje bleken in orde te zijn.

De man achter mij leek van toeten noch blazen te weten. Hij moest op zoek naar zijn mondkapje. Ondertussen wilde de conducteur zijn kaartje zien. Hij pakte een OV-chipkaart uit zijn zak en gaf die aan de conducteur. Daarop vroeg ze: “Waarom bent u niet ingecheckt?” “Ik heb problemen met de OV-kaart” zei de man. “Hoe lang hebt u die al?” wilde de conducteur weten. “Een tijdje al” zei de man, “ik kan er ook niks aan doen.” “En wat voor actie hebt u ondernomen?” vroeg de conducteur. “Jullie nemen nooit de telefoon op” zei de man, “dan kan ik er ook niks aan doen.” “Maar ik zie op uw kaart dat die al zeven maanden is verlopen” zei de conducteur, “is het dan niet tijd om er wél iets aan te doen.” “Geen tijd voor gehad” zei de man.

Hier zien we het voorbeeld van de 'klager' bij het oplossingsgericht werken.Hij heeft een probleem en de conducteur is er voor om het op te lossen. Mijn vingers jeukten om de man een vraag te stellen over zijn kennelijk overvolle agenda. 

“Mag ik uw postcode?” vroeg de conducteur. Die wist de man niet. “Dan uw adres.” De man noemde een adres. Het bleek in Helmond te zijn. De conducteur checkte het adres. Het bleek niet te bestaan. Maar misschien was die vraag ook te ingewikkeld en wist de man aleen dat hij bij het groene hekje woonde.

“U geeft mij een fout adres op” zei de conducteur. “Ik moet u waarschuwen om dat niet weer te doen, anders haal ik de spoorwegpolitie erbij. “Dat doen jullie altijd” reageert de man fel, “omdat ik gekleurd ben halen jullie de politie erbij. De andere mensen loop je gewoon voorbij in de trein, en je pikt mij er uit omdat jullie de pik op zwarten hebben!”

Er is een verschil tussen je gediscrimineerd voelen en gediscrimineerd worden

Nu gingen mijn vingers opnieuw jeuken. Ik had toch gezien dat iedereen gecontroleerd was in de trein? Hoezo deze man er uit pikken? Er is een verschil tussen je gediscrimineerd voelen en werkelijk gediscrimineerd worden. Maar ja, als je je steeds weer gediscrimineerd voelt ga je vanzelf geloven dat dat een feit is.

De conducteur ging niet in op de beschuldiging van discriminatie. Op basis van zijn ID-kaart schreef ze een kaartje uit + boete. “Je doet je werk voor niks” zei de man. “Die hoef ik toch niet te betalen” zei de man. “De vorige keren kreeg ik ook mijn geld terug. Als jullie foute chipkaarten verkopen kan ik daar niks aan doen. Jullie discrimineren alleen maar! En de rechter geeft mij gelijk.”

Gelukkig: mijn pappa is de sterkste en de rechter geeft mij altijd gelijk. Inderdaad, een kind moet altijd het laatste woord hebben...

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

6 gedachten over “Jullie discrimineren alleen maar”

    1. @ Miep: je hebt gelijk als je schrijft dat ik daar fel op ben. Ik maak het te vaak mee, o.a. in de trein, dat mensen niet mogen worden aangesproken op hun gedrag. Het wordt dan meteen als racisme gezien, terwijl iedereen gecontroleerd wordt. Zo kan een conducteur zijn/haar werk niet meer doen. Eigenlijk vind ik juist die reactie een vorm van racisme: bij voorbaat denken dat je gediscrimineerd wordt. Zou de man in dit voorbeeld in de trein een uitzondering zijn, dan had ik het laten gaan.
      Wat Akwasi betreft struikelde ik over zijn oproep tot agressie jegens Zwarte Piet. In dat verband trof mij de uitspraak van Piet Emmer (vandaag in de Volkskrant) dat de verre nakomelingen van slaven vaak een verband leggen tussen het slavernijverleden en hun huidige maatschappelijke positie. En dat terwijl Akwasi zich er zelf op beroept een nakomeling te zijn van de Ghanese aristocratie die rijk is geworden door de slavenhandel.
      Ik vind het veel te gemakkelijk scoren om niet naar je eigen gedrag te hoeven kijken, maar meteen de bal bij de ander neer te leggen door haar/hem te verwijten dat hij discrimineert. Dat vind ik een vorm van arrogantie die mij inderdaad ‘triggert’. Dat zegt ook wel weer iets over mijzelf, natuurlijk.

      1. Ja, allemaal begrijpelijk wat je schrijft en niet perse onwaar, maar dit gedrag komt toch veel algemener voor? Het geen verantwoordelijkheid nemen voor jezelf? Ik heb een idee waarom jij hier (mogelijk) zo op gebeten zou kunnen zijn.

  1. Een gekleurd kind in een volwassen mensenlichaam.

    Dit grote kind had waarschijnlijk een indicatie voor zorg en krijgt “ambulante begeleiding op maat”.
    Zodat hij mee kan doen in deze samenleving.
    Gaat niet goedkomen voor deze meneer in deze samenleving.

    Deze samenleving is te ingewikkeld geworden voor deze cliënt !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.