Avondretour Hoek van Holland

De afgelopen twee maanden heb ik geen lange fietstochten meer gemaakt. De fietstocht vanuit Goes was de laatste langere rit. Daarna ben ik over gegaan op de korte fietstochten. Meestal tegen of in de avond en in het donker weer thuis.

Eigenlijk weet ik nooit waar ik naar toe zal fietsen. “Waar we heen gaan, Jelle zal wel zien” was een lied uit het eind van de jaren ’60. Die Jelle was Jelle Zijlstra, de premier die Nederland uit een economisch dal moest trekken. Er is een koek naar hem genoemd: Snelle Jelle.

Omdat ik gisteren plastic naar de container moest brengen begon mijn rit in zuidwestelijke richting. En zo ben ik verder gaan fietsen. Uiteindelijk kom je dan in Hoek van Holland uit. Verder kan niet. Hoewel: ik ben ook de Noorderpier op gefietst. Dat mag eigenlijk niet, maar soms is even zondigen een prettige bezigheid.

Noorderpier Hoek van Holland, zonsondergang

Op het kaartje zie je dat het fietsbeloop nogal grillig was. Vooral op de heenweg (de onderste – zuidelijke – lijn). Dat zit zo. Ik wilde niet snel fietsen, ik wilde kijken of er doorsteekjes waren op mijn fietsroute. Dus: ik zie links een klein weggetje, als ik dat nu eens neem, kom ik dan ook in de volgende plaats uit. Ik kan jullie zeggen: dat gebeurt eigenlijk nooit. De meeste kleine wegen in het Westland lopen dood. Je fietst een kas binnen of je belandt in een sloot. Daarna moet je weer terug.

De zon is half in de zee gezakt

Het Westland staat bekend als de Glazen Stad. Je mag hier ook niet voetballen. Want zodra de bal buiten het veld komt klinkt er gerinkel. Dan is er weer een ruit van een kas aan diggelen gegaan. Het voordeel van de Glazen Stad is wél dat je overal groente en fruit kunt scoren. Er zijn vooral veel bloemen, paprika’s, komkommers, tomaten en Westlandse druiven te koop. Op de terugweg zat mijn fietstas dan ook helemaal vol. Bloemen heb ik niet gekocht, ons huis staat nog vol bloemen vanwege mijn 70e verjaardag.

Op de pier heb ik mijn dagelijks brood genuttigd. Ondertussen zakte de zon sissend in zee. Op de Nieuwe Waterweg voeren de zeeschepen af en aan. In corona-tijd was het een stuk stiller. Kennelijk is de internationale economie weer wat aan het opklauteren. Dat maakt Jelle niet meer mee.

Na zonsondergang op de Noorderpier

Op de terugweg volgde ik een tijdje het duinfietspad richting Den Haag. Het was in de bochten elke keer weer uitkijken, want een zandschuiver is zó gemaakt. En dan kom je in het prikkeldraad terecht. “Waar de blanke top der duinen schittert achter prikkeldraad” zong mijn moeder wel eens. Dat lied ging toen over de de Duitse bezetter, want het ging verder met “En waar op elke meter weer zo’n vuile rotmof staat.” De Duitse taal hoorde ik ook nu weer veel rond de duinen, maar de Duitsers komen vooral iets (namelijk euro’s) brengen en niet iets halen.

De zon gloeit nog steeds na, de lucht wordt zelfs roder

Ter hoogte van Het Westerhonk (een instelling waar ik een jaar lang elke vrijdag heb gewerkt) kwam er bijna een einde aan de fietstocht. Ik had in het donker een onverlichte slagboom over mijn kalende hoofd gezien. Gelukkig heb ik goede remmen.

Rond Den Haag wordt aan alle kanten nieuwbouw gepleegd. Er is geen rechtstreekse route naar Delft: de wegen lopen bijna allemaal noordoost-zuidwest of daar haaks op. Ik moest vanaf Het Westerhonk eigenlijk bijna pal naar het oosten, maar dat kan dus niet. Dus zagde ik vrolijk ziggend tussen nieuwbouwprojecten door, over wegen in aanleg, door doodlopende woonerven en parken met blowende jongeren. Ik kwam door een stukje Poeldijk, een paar wijken van Den Haag, de Vinex-locatie Wateringse Veld, Rijswijk en de Vinex-locatie Rijswijk Buiten.

Toen was Delft niet ver meer. Een deel van de groenten leverde ik af bij onze groene dochter en daarna fietste ik door naar ons huis aan het Schiekanaal. De fietsteller had er onderweg bijna 70 kilometer bij opgeteld.De foto's zijn deze keer maar op één plek genomen: op de Noorderpier in Hoek van Holland.

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: