Geen noord maar zuid (slot)

In Maassluis ben ik weer op bekend terrein. Mijn ouders hebben er zo'n dertig jaar gewoond en mijn broer woont er nog steeds.
Nieuwe Waterweg in Maassluis met links de veerpont uit Rozenburg

Met Tineke zou ik vanavond uit eten gaan. Daarom is ze naar Maassluis gefietst. Ik heb twee salades gekocht en zij heeft bestek meegenomen. We eten de salades op op een bankje naast een restaurant aan de Nieuwe Waterweg. Het beste uitzicht van allemaal, en je hoeft niet te wachten op de bediening. Een uur later stappen we weer op de fiets.

Eten aan de Nieuwe Waterweg

We kiezen een westelijke route, langs de Nieuwe Waterweg. Kilometerslang strekt Maassluis zich uit langs het water. In feite is het centrum van Maassluis verhuisd van de oude stad naar de nieuwbouw. Daar staat ook het gemeentehuis en zijn de meeste winkels gevestigd. Ten westen van Maassluis vind je nog een laatste stukje agrarisch gebied. De gemeente Rotterdam wilde ook hier haventerreinen aanleggen, maar dan blijft er echt niets meer over aan landelijk gebied.

Vanuit Maassluis zigzaggend door het Westland

We fietsen verder naar Maasdijk. Het was ooit een vissersdorp, maar later leefden de meeste mensen van de landbouw. Het dorp is genoemd naar de dijk die het achtergelegen gebied moest beschermen tegen de woelige zeewater waarvan de getijden tot aan Dordrecht voelbaar waren.

In Maasdijk beginnen de problemen. Er is een doorsteek door de N 220, maar daarna kun je niet verder naar het noordoosten: alle wegen in die richting lopen door in het kassengebied. Pas bij Westerlee kunnen we weerin de goede richting fietsen, al geeft dat heel wat wielsporen in het vers aangelegde asfalt, want er is hier grootschalige nieuwe wegenstructuur aangelegd met mooie onderdoorgangen voor de fietser, maar het betekent nog wel twee kilometer om fietsen. Een McDonalds moet waarschijnlijk dienen als kers op de taart van dit wegenknooppunt.

De Lier laten we links liggen. Eén van de weinige nog redelijk karakteristieke wegen in het Westland is de Burgerdijkseweg.  In de buurt van Schipluiden zien we weer de contouren van de Nieuwe Kerk in Delft. De zon gaat onder en we zijn weer bijna thuis. 

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: