Deelerwoud

Na een week met veel bewolking zou het een zonnige dag worden. Maar meteen ook drukkend warm.

Ik ben redelijk hittebestendig, maar Tineke houdt het in de warmte niet lang uit. Dus moesten we een hitteplan bedenken. Het zonnige weer nodigde uit tot een lange fietstocht. Maar de warmte moest met enige tactische handelingen zoveel mogelijk vermeden worden.

We besloten om de ochtend op de fiets te zitten en de middag met een gepaste siësta onder de bomen door te brengen. We trapten al vroeg de kilometers weg en waren – voordat we door hitte overmand werden – al in Park Sonsbeek in Arnhem. Het kan zijn dat daar hittebestendige mensen wonen, want veel autochtonen lagen gewoon in de zon op het grasveld. Wij zaten onder een boom. Om de middag goed door te komen had ik zelfs twee kranten bij me.

Een blik op de plaatselijke thermometer leerde dat het nog maar 24 graden was. Dat moest te doen zijn, we konden wel weer verder. Kijken hoe ver we konden komen zonder van de fiets te storten.

We fietsten nog even een rondje door twee wijken rond het park en klommen toen naar grotere hoogte. Het bleek dankzij de rhododendrons en de bomen prima te doen. Mooie bospaden werden ons deel.

Op een gegeven ogenblik kwamen we in het Deelerwoud. Dit woud ligt bij het dorpje Deelen. Daar heerst min of meer een landklimaat met hete zomers en koude winters. Het is een prima plek voor militairen om te oefenen met de verharding van lichaam en geest.

Het Deelerwoud herinnerde ik me nog van een actie van Natuurmomumenten. Men had extra geld nodig om een deel van het gebied aan te kopen. Dat is gelukt. Daardoor is het Deelerwoud geen recreatiepark  geworden, maar natuurgebied gebleven. Er reden vandaag veel fietsers rond, voornamelijk in de vorm van pensionado’s op Ebikes. Die vonden het gebied waarschijnlijk niet zo mooi, gezien de haast waarmee ze over de fietspaden scheurden.

Wij vonden het wel een mooi gebied. Alleen heb ik altijd gedacht dat het Deelerwoud een bos was. Maar dit deel leek meer op de Oostvaardersplassen. Een fotogenieke grote vlakte met staketsels van overleden bomen.

Onder één van de bomen las een eenzame Schotse koe. Ze begreep ook niet wat ze hier deed. En het was nog niet tot haar door gedrongen dat kale bomen geen schaduw geven.

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.