Gast aan huis

Opeens liep er een zwarte kat met witte poten en een witte bef door ons vakantiehuis. Waar hij vandaan kwam: geen idee.

Er liepen wel meer katten rond het huis, en vooral veel koeien, maar deze kat was het enige opvallende dier dat binnen kwam.

Hij liep wat rondjes door de kamer en snuffelde wat aan onze handen en schoenen. Daarna vertrok hij naar boven om te kijken of er daar nog wat te beleven viel. Vervolgens ging hij op de trap zitten. Als je wat hoger zit heb je meer overzicht en dus meer controle. Na een uurtje vertrok hij weer.

De volgende ochtend om 8 uur zat er een kat voor de deur. Hij zat klagelijk te miauwen. “Ik mocht er toch in? Begrijpen jullie dat niet?” Nee, dat hadden we niet zo begrepen. Natuurlijk mag jij er in. Als je je maar een beetje gedraagt! Nu is slecht gedrag ook een vorm van gedragen, dus duidelijk was de instructie niet.

De kat moest natuurlijk wel een naam hebben. Ik noemde hem Tippie. Als ik “Tippie!” riep kwam hij meteen. Maar waarschijnlijk zou hij ook zijn gekomen als ik “Kastor”, “Zoef” of  “Gretha” had geroepen. Maar laat ik hem toch maar Tippie blijven noemen.

We hoorden trouwens ook van iemand die zijn kat “Kommaar!” had genoemd. Prima naam voor een kat.

Tippie begon zich al meer thuis te voelen. Hij kwam bij het koffie drinken naast me op de bank liggen. Hij wilde vooral graag geaaid worden, maar kennelijk was dat een te indringende ervaring. Hij rollebolde alle kanten uit, sloeg zijn nagels uit en probeerde mijn hand te pakken.

Na een uurtje vertrok Tippie weer, maar een paar uur later liep hij weer naar binnen en ging meteen maar op de bank liggen. Daar lag hij te ‘fietsen’ (de poten heen en weer bewegen zoals jonge katjes bij hun moeder doen). En als we in de buurt kwamen miauwde hij. “Aai me dan!” In de hedendaagse terminologie zou je kunnen spreken van ‘huidhonger’.

Gaandeweg werd het ook duidelijk dat Tippie een kater was. Niet dat hij ging sproeien, maar hij maakte geen geheim van zijn geslacht. Van enige schaamte was geen sprake.

Tippie was waarschijnlijk een jonge kater. Hij  was erg speels. Als er maar iets bewoog moest dat gevangen worden. Ook een bewegen van een teen kon aanleiding zijn tot een plotselinge aanval. Maar het meest hilarisch waren nog de aanvallen op de eigen staart. Dat is het voordeel van het hebben van een staart: je hebt altijd je eigen speeltje bij je.

Tippie had – en zo hoort het ook – zijn eigen voorkeuren. De één zit liever in een stoel, de ander ligt liever in een hangmat. Tippie lag graag op een schoen. Of op een voet. Als katten een vorig leven zouden hebben zou hij  een voeten-festisjist geweest.

Er was nog een ding in huis waar Tippie extra veel belangstelling voor had. Dat was de koelkast. Als de koelkastdeur open ging rende hij al miauwend naar de deur. De deur representeerde dus iets eetbaars. Zo kregen we ook een beeld van zijn communicatie-niveau.

Het afgelopen weekend was Tippie kind aan huis (of kater aan huis). Hij had zich de bank toegeëigend. Hij was nu een stuk rustiger en lag lang te slapen. Het liefst tegen mij aan, met een poot tegen mijn been aan: een vorm van fysieke verbinding. Tippie vond het heerlijk om geaaid te worden. Maar hij werd er niet meer wild van.

Tippie tegen de plint van het aanrechtkastje

Omdat Tippie rustiger werd, werd het ook gemakkelijker om een foto van hem te maken zonder ‘bewegingsruis’. Al blijft het fotograferen van een zware kat toch een bijzondere opgave. Wat opviel waren de bijzondere houdingen die hij aan nam. Zo lag hij met één poot omhoog op de bank en ook had hij een plekje gevonden op de vloer onder de aanrechtkastjes.

Vandaag hebben we afscheid van Tippie moeten nemen. Waarschijnlijk staat hij nu weer te miauwen voor de deur. Maar er is niemand die (hem) open doet.

Nu we thuis zijn valt op dat we zelf nogal bezaaid zijn met jeuk-plekken. Is Tippie in de Achterhoek gebleven en hebben wij zijn vlooien mee naar huis genomen?

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

5 gedachten over “Gast aan huis”

  1. Min of meer eenzelfde ervaring op een Canarische eiland. Was een wat scharminkelig moederpoesje, dat graag dagelijks kwam eten. Maar dan snel weer vertrok, waarschijnlijk om te gaan zogen.
    Geaaid hebben we haar maar niet, want haar haar zag er echt niet uit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.