Vakantie

Je zult er maar last van hebben. Van vakantie.

Volgens een ingezonden in de Volkskrant zijn er drie groepen Nederlanders. 1. De eerste groep heeft overwerk in corona-tijd en komt nauwelijks tot rust. 2. De tweede groep mensen maakt zich grote zorgen omdat ze geen werk hebben en hoe ze nu de financiële eindjes aan elkaar moeten knopen. 3. De derde groep vraagt zich vertwijfeld af hoe het nu met de vakantie moet.

Vakantie is luxe

Dat laatste is een luxe-probleem. Al gun ik iedereen zijn vakantie, het is  geen primaire levensbehoefte. Maar de trend in het rijke westen is steeds meer geworden dat mensen zich aan het einde van de ene vakantie al afvragen waar ze de volgende keer naar toe zullen gaan. Dan gaat er toch iets mis, vrees ik. Dan lijkt het alsof je niet meer kunt genieten van het gewone leven. Meestal moet het dan steeds meer, steeds verder, steeds duurder. Met alle gevolgen voor het milieu van dien.

Wij hebben de luxe dat we nu met vakantie zijn. Nee, niet in het buitenland. Gewoon op een voormalige boerderij in Nederland. Misschien waren we niet eens met vakantie gegaan als er niet andere vakantiegangers in ons huis zouden vertoeven. Maar het is ook wel lekker om even in een andere omgeving te zijn.

Geen fiets en trein

We zijn gewend om de fiets in de trein mee te nemen. Maar dat mag niet meer. Ook weer een corona-maatregel. Er zijn namelijk geen mondkapjes voor fietsen. Naar het vakantie-adres fietsen zou voor mij ook kunnen, maar Tineke moet het wat rustiger aan doen. Maar zonder eigen fiets is Henk niets. We hebben een trein-abonnement, maar daar hebben we nu niets aan. We laten ons luxe vervoeren door een bus met ruimte voor 1½ meter afstand. En de fietsen achterin.

Gedoe

Altijd weer vraag ik me toch ook weer af waarom je op vakantie zou gaan. Het is namelijk een heel gedoe. Net op het laatste moment moeten er allerlei dingen geregeld worden voor het werk. Je kunt de reserve-fietssleuteltjes niet vinden. En net als de kattenbak is verschoond piest huiskater Ringo op de bank. Ramen gelapt, schijt er een meeuw op het raam. Die heeft schijt aan ons.

(Geen) leesvoer

Het is heel gemakkelijk om elk jaar een lijst met vakantie-benodigdheden te hebben, maar sommige dingen leiden toch tot keuze-stress. Ik neem altijd veel kranten en tijdschriften mee, maar ze komen eigenlijk altijd weer ongelezen terug. Dit jaar heb ik uit voorzorg (bijna) alles in de papierbak gestort.

Maar je wilt toch leesvoer mee. Ik belandde ooit in een buitenlands ziekenhuis en had toen helemaal geen leesvoer bij me. Er was geen TV, de eerste dagen was er geen bezoek. Dat was geen plezierige tijd: 24 uur voelden als een eindeloos lange week.

Inmiddels heb ik een halve bibliotheek gestapeld om mee te nemen, want ik kan niet kiezen welke boeken. Helaas werkt de online- bibliotheek opeens niet meer op mijn ipad. “Ja, meneer, u hebt een te oud model ipad, dit type wordt niet meer ondersteund.”

Organisatie

Tineke is vooral van de organisatie. Ze is voorzitter van de Vereniging ter Systematisering van de Chaos (VSC). Ze weet op wonderbaarlijke wijze alle spullen in twee maal twee fietstassen te krijgen. Ik ben er dan niet zeker van of een klein priegelig reserve-onderdeeltje wel mee is en haal vervolgens de hele tas weer leeg. Als ik hem dan weer wil vullen blijkt de helft niet mee te kunnen.

De grote vakantie-schoonmaak

Maar wat ik niet begrijp is dat het hele huis extra schoon moet worden gemaakt, zelfs als er geen mensen in ons huis komen. Heb je eindelijk weer eens vrij uitzicht omdat de ramen gelapt zijn, kun je er zelf niet van genieten. Eindelijk geen stapels kranten en een lege en overzichtelijke kamer, ben je niet thuis. Nog nooit zo’n schone wasbak gehad, ga je je wassen aan een krakkemikkige wastafel in een verbouwde boerderij.

Dit jaar weten we dat de mensen die in ons huis komen de boel goed bijhouden. Dus waarschijnlijk kunnen we nu alsnog na thuiskomst genieten van ons schone en opgeruimde huis...

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

2 gedachten over “Vakantie”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.